Nieuws van politieke partijen in Nederland over VVD inzichtelijk

333 documenten

De boeren pikken het niet meer

SP SP VVD CDA Nederland 16-10-2019 06:05

De boeren pikken het niet meer. Het is logisch dat ze boos zijn. Want terwijl zij zorgen voor ons voedsel, worden ze uitgeknepen. De boeren zitten vast in een systeem van steeds verdere schaalvergroting en intensivering. En door jarenlang beleid van onder andere VVD en CDA is een oplossing niet dichterbij, maar verder weg gekomen.

De huidige intensieve veehouderij en race naar beneden in de prijzen gaat ten koste van het welzijn van de boer en van dier en natuur. Dat moet anders. We moeten af van een systeem waarin steeds méér en groter voorop staan en naar een systeem waarin boeren eerlijke prijzen kunnen verdienen voor hun producten en het welzijn van mens, dier en milieu voorop kunnen staan.

Boeren moeten een eerlijke prijs krijgen voor hun product.

We stoppen met de drang naar groot, groter, grootst.

We beschermen onze natuur.

Verplicht vaccineren voor de kinderopvang bij daling onder kritische grens

SP SP VVD Nederland 15-10-2019 16:07

De SP kondigt vandaag samen met de VVD een initiatiefwet aan over een vaccinatieplicht voor kinderopvangcentra. Deze plicht zou moeten ingaan als een kritische ondergrens van gevaccineerde kinderen wordt bereikt.

'De vaccinatiegraad onder kinderen daalt en is op dit moment al lager dan wordt geadviseerd door de wereld gezondheidsorganisatie. Dat is niet goed. Kinderen verdienen een gezonde omgeving en ouders moeten er zeker van kunnen zijn dat de kinderopvang een plek is die zo veilig mogelijk is. We moeten dan ook nu al serieus nadenken over verdere stappen. Het instellen van een vaccinatieplicht bij kinderdagverblijven als we de kritische ondergrens hebben bereikt zorgt voor een veilige omgeving voor onze kinderen.'

Volgens het voorstel van de SP en de VVD moet er een onafhankelijke externe commissie worden ingesteld die bepaalt wat een kritische ondergrens is voor de vaccinatiegraad en die bepaalt wanneer die grens wordt behaald. Op dat moment kan deze commissie adviseren om over te gaan tot een vaccinatieplicht voor kinderen en personeel van kinderdagverblijven. De bewindslieden nemen dan het uiteindelijke besluit.

'Het gaat niet gaat om een algehele vaccinatieplicht, het is voor ouders ook dan immers mogelijk om geen gebruik te maken van deze kinderdagverblijven', stelt Hijink. 'Maar op een kinderdagverblijf, met veel kinderen die nog te jong zijn voor de eerste vaccinaties, moeten we extra goed opletten en besmettelijke infectieziekten voorkomen.'

Na de moord op Fortuyn dacht ik dat het niet meer goed zou komen

Forum voor Democratie Forum voor Democratie VVD Nederland 14-10-2019 08:00

Een ondernemer die de politiek ingaat. Het is een combinatie die zelden succesvol uitpakt. Ondernemers zijn eigenzinnig. Zij denken in rendement en efficiëntie. Een denkwijze die vaak haaks staat op de stroperige politiek. Waar het draait om lange vergaderingen, achterkamertjes en compromissen sluiten. Toch heb ik, als ondernemer in hart en nieren, besloten de overstap te maken. Ondertussen werk ik alweer vier maanden in Brussel. Een plek die mijn collega Derk Jan Eppink kent als zijn broekzak, maar waar ik nog iedere dag verdwaal. Niet alleen in de kolossale gebouwen van het Europees Parlement, maar ook in het papierwerk, de ellenlange discussies en chaotische stemprocedures. Samen met Derk Jan hebben wij onszelf de vrije opdracht gegeven om een tweewekelijkse column te schrijven. Twee verschillende persoonlijkheden, met verschillende achtergronden. Maar die voor dezelfde politieke idealen vechten in de bureaucratische Brusselse bubbel.

Na tien jaar in loondienst te hebben gewerkt besloot ik in 2001 om ondernemer te worden. Ik heb altijd mijn hart gevolgd en als ik ergens in geloof, dan ga ik het gewoon doen. Op 1 mei 2001, de Dag van de Arbeid, ging ik van start. En arbeid was het. Ik heb bedrijven opgericht, gekocht, samengevoegd en uiteindelijk alles in 2018 verkocht. Het was topsport en ik vond het mooi geweest. Als ondernemer ligt je s ’nachts wakker van je bedrijf. Het zit in elke vezel van je lichaam. Maar het plezier en het vuur dat ik al die jaren had gekend was verdwenen.                   

In 2016 leerde ik Thierry Baudet kennen op een bijeenkomst in Amsterdam. Al enige tijd was ik een ontheemde VVD-stemmer. Waar ik stabiel rechts van het politieke midden was blijven staan, was de VVD steeds verder naar links opgeschoven. Ik voelde mij daar niet meer thuis, en had geen idee meer wat ik moest stemmen op 15 maart 2017. Baudet vertelde over de plannen om zijn denktank - Forum voor Democratie - te veranderen in een politieke partij. Al snel zaten we op één lijn; Baudet wilde meer ondernemers in de politiek. ‘Mensen die met hun poten in de klei hebben gestaan. Die weten wat er speelt in de samenleving’, zei hij. Ik hoefde niet lang na te denken om mijn hulp aan te bieden. Hoewel het voor mij nooit de bedoeling is geweest om politiek op de voorgrond te treden vond ik het hard nodig om mij in te zetten voor Nederland. Zoals Plato ooit zei: ,,Één van de straffen voor het weigeren om aan de politiek deel te nemen, is dat je uiteindelijk wordt geregeerd door je minderen.”                   

Ik ben in 1966 geboren en opgegroeid in een vrij Nederland waar vrijheid van meningsuiting de normaalste zaak van de wereld was. Zo gewoon dat je het niet eens besefte. Maar dat is de afgelopen twintig jaar snel veranderd. De Westerse wereld is een kraamkamer van gekte geworden. Ik denk dat we het zo goed hadden dat het Westen zelf problemen is gaan zoeken. Na de moord op Pim Fortuyn heb ik nooit meer het idee gehad dan het nog goed zou komen met Nederland. Het was voor mij vluchten of vechten. Door de ontmoeting met Baudet, werd dat het laatste.

Het was op een zaterdagavond in oktober 2018 toen ik werd gebeld met de mededeling dat Derk Jan Eppink de lijsttrekker zou worden voor de Europese Parlementsverkiezingen. Ik had vanaf het begin mijn voorkeur voor Derk Jan uitgesproken. Een door de wol geverfde politicus, maar wel een met een eigenzinnige en ondernemende geest. Direct daarna kwam echter de onverwachte vraag: ,,Wil jij dan als nummer 2 op de lijst?” En zo onderga je dan ineens een onvoorziene transformatie van ondernemer naar volksvertegenwoordiger. Ik ben op 2 juli geïnstalleerd als Europarlementariër. Gekozen met 41.323 voorkeurstemmen ervaar ik het als een grote eer om de Nederlandse belangen in Brussel te vertegenwoordigen. Ik doe dat met dezelfde passie zoals ik ooit begon als ondernemer. Het plezier en vuur is terug. Gekomen uit een onverwachte politieke hoek.                   

Als Europarlementariër houd ik bij al mijn afwegingen vast aan mijn levensmotto; kosten, nut en noodzaak. Publiek geld is niet gratis. Bij veel politieke partijen hebben ze dat niet in de gaten. Zij denken dat een euro meer dan één keer kan worden uitgegeven. Hoe zouden ze dat thuis toch doen? Zouden zij een bedrijf kunnen leiden? Waarbij iedere investering zich moet terugverdienen. Waarachter keiharde arbeid schuil gaat.

In Brussel houd ik mij de komende jaren bezig met de commissies LIBE , ITRE en TRAN. Vertaald vanuit Brussels’ jargon: migratie, industrie, energie en transport. Ook zit ik in de delegatie voor de relaties met Rusland. Ogenschijnlijk heeft dit alles weinig met elkaar te maken, maar schijn bedriegt. Daar ga ik jullie, de kiezers, van op de hoogte houden.

Publiek geld is niet gratis

Forum voor Democratie Forum voor Democratie VVD Nederland 12-10-2019 16:00

Een ondernemer die de politiek ingaat. Het is een combinatie die zelden succesvol uitpakt. Ondernemers zijn eigenzinnig. Zij denken in rendement en efficiëntie. Een denkwijze die vaak haaks staat op de stroperige politiek. Waar het draait om lange vergaderingen, achterkamertjes en compromissen sluiten. Toch heb ik, als ondernemer in hart en nieren, besloten de overstap te maken. Ondertussen werk ik alweer vier maanden in Brussel. Een plek die mijn collega Derk Jan Eppink kent als zijn broekzak, maar waar ik nog iedere dag verdwaal. Niet alleen in de kolossale gebouwen van het Europees Parlement, maar ook in het papierwerk, de ellenlange discussies en chaotische stemprocedures. Samen met Derk Jan hebben wij onszelf de vrije opdracht gegeven om een tweewekelijkse column te schrijven. Twee verschillende persoonlijkheden, met verschillende achtergronden. Maar die voor dezelfde politieke idealen vechten in de bureaucratische Brusselse bubbel.

Na tien jaar in loondienst te hebben gewerkt besloot ik in 2001 om ondernemer te worden. Ik heb altijd mijn hart gevolgd en als ik ergens in geloof, dan ga ik het gewoon doen. Op 1 mei 2001, de Dag van de Arbeid, ging ik van start. En arbeid was het. Ik heb bedrijven opgericht, gekocht, samengevoegd en uiteindelijk alles in 2018 verkocht. Het was topsport en ik vond het mooi geweest. Als ondernemer ligt je s ’nachts wakker van je bedrijf. Het zit in elke vezel van je lichaam. Maar het plezier en het vuur dat ik al die jaren had gekend was verdwenen.                   

In 2016 leerde ik Thierry Baudet kennen op een bijeenkomst in Amsterdam. Al enige tijd was ik een ontheemde VVD-stemmer. Waar ik stabiel rechts van het politieke midden was blijven staan, was de VVD steeds verder naar links opgeschoven. Ik voelde mij daar niet meer thuis, en had geen idee meer wat ik moest stemmen op 15 maart 2017. Baudet vertelde over de plannen om zijn denktank - Forum voor Democratie - te veranderen in een politieke partij. Al snel zaten we op één lijn; Baudet wilde meer ondernemers in de politiek. ‘Mensen die met hun poten in de klei hebben gestaan. Die weten wat er speelt in de samenleving’, zei hij. Ik hoefde niet lang na te denken om mijn hulp aan te bieden. Hoewel het voor mij nooit de bedoeling is geweest om politiek op de voorgrond te treden vond ik het hard nodig om mij in te zetten voor Nederland. Zoals Plato ooit zei: ,,Één van de straffen voor het weigeren om aan de politiek deel te nemen, is dat je uiteindelijk wordt geregeerd door je minderen.”                   

Ik ben in 1966 geboren en opgegroeid in een vrij Nederland waar vrijheid van meningsuiting de normaalste zaak van de wereld was. Zo gewoon dat je het niet eens besefte. Maar dat is de afgelopen twintig jaar snel veranderd. De Westerse wereld is een kraamkamer van gekte geworden. Ik denk dat we het zo goed hadden dat het Westen zelf problemen is gaan zoeken. Na de moord op Pim Fortuyn heb ik nooit meer het idee gehad dan het nog goed zou komen met Nederland. Het was voor mij vluchten of vechten. Door de ontmoeting met Baudet, werd dat het laatste.

Het was op een zaterdagavond in oktober 2018 toen ik werd gebeld met de mededeling dat Derk Jan Eppink de lijsttrekker zou worden voor de Europese Parlementsverkiezingen. Ik had vanaf het begin mijn voorkeur voor Derk Jan uitgesproken. Een door de wol geverfde politicus, maar wel een met een eigenzinnige en ondernemende geest. Direct daarna kwam echter de onverwachte vraag: ,,Wil jij dan als nummer 2 op de lijst?” En zo onderga je dan ineens een onvoorziene transformatie van ondernemer naar volksvertegenwoordiger. Ik ben op 2 juli geïnstalleerd als Europarlementariër. Gekozen met 41.323 voorkeurstemmen ervaar ik het als een grote eer om de Nederlandse belangen in Brussel te vertegenwoordigen. Ik doe dat met dezelfde passie zoals ik ooit begon als ondernemer. Het plezier en vuur is terug. Gekomen uit een onverwachte politieke hoek.                   

Als Europarlementariër houd ik bij al mijn afwegingen vast aan mijn levensmotto; kosten, nut en noodzaak. Publiek geld is niet gratis. Bij veel politieke partijen hebben ze dat niet in de gaten. Zij denken dat een euro meer dan één keer kan worden uitgegeven. Hoe zouden ze dat thuis toch doen? Zouden zij een bedrijf kunnen leiden? Waarbij iedere investering zich moet terugverdienen. Waarachter keiharde arbeid schuil gaat.

In Brussel houd ik mij de komende jaren bezig met de commissies LIBE , ITRE en TRAN. Vertaald vanuit Brussels’ jargon: migratie, industrie, energie en transport. Ook zit ik in de delegatie voor de relaties met Rusland. Ogenschijnlijk heeft dit alles weinig met elkaar te maken, maar schijn bedriegt. Daar ga ik jullie, de kiezers, van op de hoogte houden.

Tjeerd de Groot: “Vandaag ga ik in gesprek met boeren”

D66 D66 VVD ChristenUnie CDA Nederland 01-10-2019 04:00

Tjeerd de Groot: “Vandaag ga ik in gesprek met boeren”

Vandaag ga ik het gesprek aan met boeren die in Den Haag komen demonstreren. Zoals ik al jarenlang spreek met boeren over hun toekomst. Zo’n gesprek is nu harder nodig dan ooit.

Al decennia passen boeren zich aan. Ze beantwoorden nieuwe regels met nieuwe technieken. Of met harder werken. Of met allebei.

“Het water staat me aan de lippen… en met mij zijn er velen”, zei een boer laatst tegen me. Hij wilde weten welke keuzes hij nog kon maken. Het plaatje van zijn onderneming moest gewoon kloppen: voor hemzelf en zijn gezin. Bovendien wilde hij de omgeving goed achterlaten voor zijn kinderen.

Zeventig uur werken voor weinig geld, dat is niet de toekomst die boeren zich voorstellen als ze beginnen. Ze houden van hun dieren en het landschap. Het liefst willen ze dier- en natuurvriendelijk ondernemen. “Maar ja, wat moet je?” vroeg de boer me. “Het gaat gewoon niet anders. Ik sta met mijn rug tegen de muur.”

Hij begreep ook niet dat boerenbestuurders en politici maar blijven vertellen dat “we” de beste boeren van de wereld zijn. Alsof alle problemen vanzelf verdwijnen als we maar een beetje trotser op de boeren zijn. “Van waardering kan de schoorsteen niet roken”, zo zei hij treffend.

Al dertig jaar zet ik me in voor een modernere, duurzame landbouw. Voor de boer én voor de samenleving. En al net zolang hoor ik deze verhalen van boeren . Al tientallen jaren hebben mensen zich ingezet om boeren een goede toekomst te geven. Maar er kwamen vooral nieuwe regels en steeds weer veranderingen. En de boer paste zich aan, investeerde in nieuwe technieken, kocht nieuwe apparatuur en deed zijn best. Elke keer als hij erin slaagde goedkoper te produceren, verlaagde de supermarkt de inkoopprijs. Ondertussen gaf de hoge productie ook problemen: mest, stankoverlast, uitputting van de bodem en vervuild grondwater. Wat er dus gebeurde was dat boeren nauwelijks iets verdienen, maar ondertussen de kritiek over vooral de intensieve houderij van varkens en kippen aanhield. Dat roer moet nu echt om.  Zowel voor de boer als voor de aarde.

Anders. Oke. Hoe dan anders? En zonder dat er elke maand een andere maatregel genomen wordt? De oplossing is te vatten in één begrip: kringlooplandbouw. Nu moeten boeren heel veel middelen kopen om te produceren, zoals dure kunstmest, dure bestrijdingsmiddelen en kostbaar voer. Zonde van het geld. Dat kan anders. Er is ook voer dat mensen niet kunnen of willen eten. Een koe eet gras, varkens zijn van nature opruimers van eten dat anderen niet eten en kippen zijn insecteneters. En dan de mest. Nu is een varkenshouder tienduizenden euro kwijt aan het afzetten van mest. In de stal komen pies en poep bij elkaar en dat gaat rotten. Een varken is zindelijk, dus zorg voor een stal waar goede mest uit komt, dan kun je eraan verdienen! En de akkerbouwer gebruikt nu nog veel dure kunstmest en bestrijdingsmiddelen, terwijl natuurlijke bodems zelf voor gezonde planten kunnen zorgen. Dat valt te leren. Met leiderschap, hulp en visie.

De visie van D66 is: met minder dieren meer verdienen. Minder dieren, doordat we geen duur voer geven dat mensen ook kunnen eten. Als koeien gras, varkens restproducten en kippen insecten eten, dan heeft de boer lagere kosten en het is beter voor de aarde. Meer verdienen kan een boer als we hem helpen deze producten met een goed verhaal tegen een betere prijs op de markt af te zetten.

Al in het regeerakkoord van twee jaar geleden hebben we met Christenunie, CDA en VVD uitgesproken dat de huidige manier van voedsel produceren niet houdbaar is. We hebben het ministerie van Landbouw honderden miljoenen gegeven om boeren te ondersteunen. Of voor hen die dat niet willen of kunnen, hulp én financiële steun bij het stoppen. Helaas ligt dat geld nog op de plank en is er nauwelijks een euro van uitgegeven. Terwijl voor vier op de tien boeren, zo bleek deze week uit onderzoek, stoppen best bespreekbaar is, mits er een goede financiële regeling tegenover staat.

De stikstofcrisis heeft de noodzaak van de omslag naar kringlooplandbouw nog groter gemaakt. We willen in dit land namelijk, behalve duurzaam voedsel produceren, ook huizen kunnen blijven bouwen voor de vele, vaak jonge mensen die op de woningmarkt nu geen huurhuis én geen koophuis kunnen krijgen.

Vandaag ga ik naar het Malieveld. Met een warm hart voor de moderne boer. Met open vizier en zin in een goed gesprek. En met de boodschap dat boeren in mijn ogen meer geholpen zijn met een duidelijk perspectief voor de toekomst dan met een blik op het verleden. Een boodschap waarvan ik als geen ander begrijp dat die bij sommige boerengezinnen hard aankomt. Maar het is wel de eerlijke boodschap. Op weg naar een nieuwe toekomst.

Tjeerd de Groot

Tweet dit artikel Deel dit artikel op Facebook

Tweet dit artikel Deel dit artikel op Facebook

FVD presenteert snelle, praktische oplossing voor stikstof-impasse

Forum voor Democratie Forum voor Democratie VVD Nederland 30-09-2019 08:00

Woensdag 25 september presenteerde de Commissie Remkes (VVD) draconische en volstrekt onnodige maatregelen om een denkbeeldig ‘stikstofprobleem’ te ondervangen. Al maanden ligt ons land stil na een uitspraak van de Raad van State, eind mei dit jaar, dat het Nederlands vergunningstelsel voor de uitstoot van stikstof onverenigbaar is met Europees Recht. Een groot deel van de bouwvergunningen ging op de helling, waardoor nu zo’n 18.000 grote bouwprojecten met een totale waarde van ruim 14 miljard euro stil liggen. Boeren kunnen niet uitbreiden. Koeien mogen de wei niet meer in. De woningbouw gaat op slot. 

Het advies van VVD-prominent Johan Remkes maakt de situatie nóg erger. De maximumsnelheid moet in heel Nederland worden verlaagd; de veestapel moet drastisch verkleinen en boeren moeten weg uit de buurt van natuurgebieden. Totaal onnodig en desastreus voor ons land. 

Stikstof vormt geen bedreiging voor milieu- of natuurStikstof vormt ongeveer 80% van onze atmosfeer. Het is geenszins ‘gevaarlijk’ of ‘milieuonvriendelijk’. Ook de zogeheten ‘actieve stikstofverbindingen’ die worden gevormd bij industriële of agrarische activiteiten - zoals stikstofoxiden (NOx) en ammoniak (NH3) - zijn niet gevaarlijk. Integendeel: ze zijn in principe goed voor planten en bomen. Ze vormen de basis van Pokon plantenvoeding en andere vormen van bemesting. Natuurlijk moet overdaad worden voorkomen. Maar de uitstoot van deze stoffen daalt al jaren:

Dat het nu ineens tóch tot een ‘stikstofcrisis’ komt, heeft dan ook helemaal niets met milieuzaken te maken! Het gaat louter om een administratieve botsing van regelgeving. Het Nederlands vergunningstelsel (het ‘Programma Aanpak Stikstof’, oftewel: PAS) was volgens de Raad van State namelijk onverenigbaar met de Europese ‘Habitat-richtlijn’. Deze richtlijn bepaalt dat landen natuurgebieden (de zogeheten Natura-2000 gebieden) in stand moeten houden. Er mag geen ‘betekenisvol’ effect van stikstof op de soorten flora en fauna in natuurgebieden zijn. Wat vervolgens de betekenis van ‘betekenisvol’ is, wordt aan de lidstaten zélf overgelaten. Nederland koos voor een heel ingewikkelde aanpak: een zéér lage drempelwaarde voor een vergunningsaanvraag (maximaal 0,05 mol stikstofdepositie per hectare per jaar - dat is minder dan een zakje Pokon plantenvoeding!), maar bood dan wél weer een uitweg door de positieve gevolgen van toekomstige natuurbeschermende maatregelen mee te nemen in het rekenmodel. Bovendien werden het beweiden van vee en bemesten van landbouwgrond geheel uitgezonderd van een vergunningplicht.

De Raad van State oordeelde dat dit complexe systeem van extreem lage drempelwaardes en compensatie voor ‘toekomstige maatregelen’ en uitzondering voor specifieke sectoren tegen de Habitatrichtlijn ingaat. Dat betekent dus niet dat Nederland te veel stikstof uitstoot. Het betekent slechts dat bepaalde juridische constructies binnen het PAS onverenigbaar waren met EU-recht.

Kijk maar naar onze oosterburen. Pas vanaf 7 mol stikstof per hectare per jaar wordt in Duitsland überhaupt een verband tussen een project en de neerslag van stikstof aangenomen. Pas vanaf dan hoeft dus ook een vergunning te worden aangevraagd. Een belangrijke factor in het Duitse economische succes! En op geen enkele wijze strijdig met Europese regels!

Snelle werkbare oplossingFVD wil dat minister van Landbouw Carola Schouten (CU) de Nederlandse rekenmethode vandaag nog gelijk trekt met Duitsland. Stop de bizarre en volstrekt onnodige VVD-plannen om Nederland nóg verder stil te leggen! Door het eenvoudig ophogen van de limiet op stikstofdeposities kunnen onze boeren weer groeien, kan het vee weer de wei in, kunnen bouwprojecten doorgaan en auto’s weer doorrijden!

Spreektekst Kees van der Staaij #APB2019

SGP SGP VVD Nederland 27-09-2019 00:00

Bekijk of lees hier de spreektekst van SGP-voorman Kees van der Staaij, uitgesproken tijdens de algemene politieke beschouwingen 2019.

Mevrouw de voorzitter, laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: hou ze in de gaten, die diplomaten!Afgelopen zomer heb ik wat navorsingen gedaan. Ik ben gestuit op een heel vervelende affaire. Ik zal man en paard noemen. Het gaat om de Russische ambassadeur hier in Den Haag, Dimitri Alekseevich Golitsyn. Deze man heeft jarenlang ongestoord zijn gang kunnen gaan. Mijn prangende vraag aan de regering is: wist u hiervan? En zo ja, waarom is er niet ingegrepen? Russische kunsthongerDe Russische ambassadeur is nota bene betrokken bij het wegsluizen uit ons land van topstukken uit de Nederlandse schilderkunst. Meesterwerken uit de Gouden eeuw van Gerard Dou, Ruisdael, Rembrandt. Ze zijn allemaal in Sint Petersburg beland. En dat puur en alleen om de kunsthonger van tsarina Catharina de Grote te stillen. Zo komt het dat er vandaag de dag meer Rembrandts in de Hermitage in Sint Petersburg hangen dan in het Rijksmuseum in Amsterdam.De historicus in de minister-president zal nu denken: "Maar wacht eens even, dat was vér voor mijn tijd." Dat klopt, het gebeurde in de achttiende eeuw. Maar daar komt de premier niet mee weg. Ik hoef hem niet uit te leggen dat hij staatsrechtelijk óók aanspreekbaar is op regeringsdaden uit het verleden, op het verkwanselen van nationaal erfgoed uit de Gouden Eeuw, en dát uitgerekend in de eeuw van de rede. RembrandtMevrouw de voorzitter, sta mij toe toe te lichten waarom het verlies van één specifiek schilderij mij persoonlijk het meest aan het hart gaat. Het gaat om een meesterwerk van Rembrandt, een enorm doek van meer dan 2 bij 2,5 meter. Het is één van zijn laatste werken. Kunsthistorici noemen het daarom ook wel Rembrandts ‘laatste woord’. Nog één keer komt in dit schilderij alles samen wat hij te zeggen had. De barokke drukte uit veel van zijn eerdere schilderijen is verdwenen, de stijl is rustig en eenvoudig, heel intiem. We kijken een oude vader in het gezicht. Hij buigt zich liefdevol over zijn zoon die voor hem is neergeknield. De vader lijkt zijn zoon zachtjes naar zich toe te trekken. Als we inzoomen op de handen van de vader, zien we dat daar iets bijzonders mee aan de hand is: de ene hand ziet er stevig, krachtig uit, de andere hand oogt veel zachter, teer en kwetsbaar. De bovenmantel van de vader is warm rood. De zoon is kaal, zijn kleren lijken wel lompen. Een ontroerend tafereel. Daar lijkt de man rechts op het schilderij, misschien wel een oudere zoon van dezelfde vader anders over te denken. Die straalt iets nors, iets afstandelijks uit. Inderdaad, ik heb het over Rembrandts ‘De terugkeer van de verloren zoon.’ Misschien zijn er die dit schilderij niet kennen. Voor hen is het vanaf nu te zien om mijn Twitteraccount, Facebook en Instagram. En omdat ik niet zeker weet of onze minister-president er met zijn Nokia bij kan komen, heb ik voor hem een speciale uitgave bij me. Ik zie de voorzitter nu licht jaloers kijken, laat ik nu voor haar ook een exemplaar hebben om haar te bedanken voor de manier waarop zij de vergadering voorzit.

https://www.sgp.nl/actueel/spreektekst-kees-van-der-staaij-apb2019/11132Mevrouw de Voorzitter, dit wereldberoemde schilderij van Rembrandt is dus niet meer in Nederland. Maar wat we hier gelukkig nog wél hebben, zijn de Bijbelse woorden van dit verhaal waardoor Rembrandt zich liet inspireren. Deze gelijkenis, deze parabel, die Jezus eens vertelde is te vinden in Lukas 15. De gelijkenisEen vader had twee zoons.De oudste was braaf en leefde netjes. Hij bleef thuis, om zijn vader te helpen op het bedrijf.De jongste zoon daarentegen eiste de erfenis op en trok de wijde wereld in. Hij wilde weg en draaide zijn vader de rug toe. Hoe lang die zoon precies weg is geweest is niet bekend. Maar het moet een lange tijd zijn geweest. Want er staat dat hij naar een ver land reisde. Er staat ook dat het vele geld dat hij had meegekregen op zekere dag op was. Je zou kunnen zeggen: hij belandde in de goot. Uiteindelijk vond hij een baantje als varkenshoeder, in die tijd het laagste van het laagste. Hij had niets meer en wilde zijn honger stillen met de drab die voor de varkens bestemd was. Diep in die ellende komt hij tot inkeer en besluit naar huis terug te keren...Schuldbewust.Smerig.Berooid.En dan volgt in het Bijbelverhaal die prachtige tekst (vers 20), waar staat dat toen hij nog veraf was zijn vader hem zag en met ontferming werd bewogen. Vader liep hem tegemoet, viel zijn zoon om zijn hals en kuste hem.Geen boze blik, maar een liefdevol oog.Geen afstandelijke hand, maar een warme omhelzing.Niet één verwijt uit zijn mond, maar een kus…Zijn vader is zó blij over de terugkeer van de verloren zoon, dat hij een groot feest geeft. De oudste zoon is daar boos over. Hij weigert naar het feest te komen. Voor zo’n wegloper die het geld van de vader er bij de hoeren doorheen jaagt, wordt het gemeste kalf geslacht, zo moppert hij. Terwijl er nooit een feest gehouden is voor hem, de brave oudste zoon, die zich altijd keurig heeft gedragen. Zijn vader blijft de oudste zoon vriendelijk, indringend nodigen ook in de feestvreugde te delen. Hoe het afloopt met de oudste zoon blijft open, maar aan het eind van het verhaal is juist hij in zekere zin de verloren zoon...De onvoorwaardelijke liefde van de vader die uit deze gelijkenis spreekt, heeft de eeuwen door velen gefascineerd. Die genadige houding heeft de eeuwen door velen geïnspireerd. Niet alleen Rembrandt, maar ook talloze andere schilders, componisten, schrijvers en dichters. En óók bestuurders en politici.Hedendaagse Kamerleden over 'de verloren zoon'Ter voorbereiding op deze algemene beschouwingen heb ik me afgevraagd wat deze gelijkenis van de verloren zoon bij hedendaagse Kamerleden losmaakt. Daarom heb ik zes collega’s aangeklampt met de vraag: wat zegt jóu het verhaal over de verloren zoon?

Een liberale parlementariër uit een atheïstisch nest zei: “Voor mij betekent dit verhaal: geef de hoop nooit op! Zoon, vertrouw op de liefde van je vader! En vader, blijf openstaan voor je zoon.” Een sociale liberaal die zich graag inzet voor de rechten van ongelovigen plaatste wel wat vraagtekens bij de oprechtheid van de bekering van de verloren zoon, maar voegde daar mild aan toe: “Als je iemand vergeeft, is dat zonder meer een viermoment.” Een ander kamerlid, die de leeftijd van 50 al vele jaren geleden passeerde, reageerde met passie: “Terugkomen is hier het kernwoord. Je kan zó blij zijn met iets wat bij je hoorde en weer terugkomt.” Een nu christelijk kamerlid die van huis uit niet vertrouwd was met Bijbelverhalen zei: “Weet je, dit verhaal zegt mij dat niemand te diep kan zakken, maar dat er altijd een mogelijkheid is weer op te krabbelen.”Die notie hoorde ik ook terug bij een bedachtzame parlementariër uit een groeiende partij in het linkse deel van de Kamer: “Ik pleit er altijd voor: geef mensen na een misstap altijd een tweede kans, al begrijp ik best dat oudste zonen dat wel lastig vinden…”Een socialistisch kamerlid begon ook over de oudste zoon. Ze zei: “De boosheid van de oudste zoon is eigenlijk ook best invoelbaar. Het is mooi dat de vader aan de beide zonen aandacht besteedt. Houdt ook oog voor de brave ontevreden oudste zoon,” was haar pleidooi! Allemaal prachtige noties!De liefhebbende VaderWat mijzelf aanspreekt in dit verhaal is het tegendraadse. Het is niet het voorspelbare verhaal van een rebelse zoon en een brave zoon, met als moraal van het verhaal: wees ook een brave broeder. Sterker nog, eigenlijk draait het niet om de zonen. Dat zie je ook op het schilderij van Rembrandt. Het volle licht dat onze grootste schilder zo weergaloos kon vangen in zijn werken, valt op de liefhebbende vader. Voor mij staat deze gelijkenis symbool voor de onvoorstelbare liefde van de hemelse Vader voor zondige mensen, en dat door het volbrachte werk van Jezus Christus. Liefde voor mensen die God de rug hebben toegekeerd. En dan doet het er niet toe of die mensen nu conservatief of progressief zijn, of ze braaf naar de kerk gaan of daar juist niets van willen weten. Diep in ons hart zijn wij van huisuit allemaal van Hem vervreemd. Maar er is een weg terug. En bij thuiskomst leer je dan te leven van genade en vergeving. Dan is het pas echt feest en mag je, met vallen en opstaan, proberen zelf óók liefdevol en vergevingsgezind in het leven te staan. Dan wil je heel graag op die Vader lijken. Christelijke notiesIk besef: velen in ons land en in Europa zien christelijke noties als iets uit een ver verleden, zij zijn blij dat ze het huis van de vader achter zich hebben gelaten. VVD-kamerlid Herman Louwes, een nuchtere boer uit Groningen die jarenlang voor de VVD in de Tweede en Eerste Kamer zat, vroeg zich zo’n 70 jaar geleden bij de behandeling van de begroting Sociale Zaken af: veronderstelt ons systeem van sociale zekerheid niet een moraal die er vaak helemaal niet meer is. Louwes zei: “Hoevelen hebben geen herinnering aan de geborgenheid van de godsdienstige overtuiging en aan het fundament van een godsdienstig gezin? Dat zijn geen verloren zonen, maar zonen van de verloren zoon. Het zegt hen niets meer.” Tot zover Louwes.En tóch! Ze zijn er ook nu: mensen op zoek, met een onbestemd verlangen. Op zoek naar een echt thuis.Ik denk aan die sympathieke twintiger. Nooit een voet in de kerk gezet. Hij doet alles waar hij zin in heeft. Hij gaat met een flinke dosis pilletjes van feest naar feest. Hij noemt zichzelf nogal ruimdenkend. Bordeelbezoek vindt hij “niets mis mee”. Als we wat langer doorpraten geeft hij aan: “Ik vind er niet de echte liefde waar ik als ik eerlijk ben zo naar verlang.” Een wekelijkse rustdag vindt hij betuttelend, maar hij voelt zich tegelijkertijd zó opgejaagd. Hij vindt het geweldig dat hij in dit land kan doen en laten wat hij wil. Niks is te gek. Hij heeft zelfs de vrijheid om een eind aan zijn leven te laten maken als hij er wel “klaar mee is”. Is al die vrijheid niet doorgeschoten?Mevrouw de voorzitter, het is niet te geloven, maar laat ik nou even later ook zijn oudere broer ontmoeten. Dat gesprek viel me niet mee. Hij mopperde nogal op zijn jongste broer. Hij noemde hem losbandig en verkwistend. Ja, mijn broer is naar een verslavingskliniek gegaan en heeft bij de schuldhulpverlening aangeklopt. ’Ik ben daar niet blij mee’, zei hij, ’dit gaat gewone hardwerkende Nederlanders als ik weer veel geld kosten. Zijn schuld wordt kwijtgescholden, terwijl ik hard moet werken en steeds meer belasting moet betalen.”Voorzitter, ik ben nu zo benieuwd wat het kabinet tegen zowel de jongste als de oudste zoon zou willen zeggen. Doorgeschoten vrijheidsdenkenHerkent het kabinet ook de schadelijkheid van doorgeschoten vrijheid? Wat zijn nu de concrete stappen om normalisering van drugs tegen te gaan en verslaving aan te pakken? Wat mij opvalt is dat het kabinet met sneltreinvaart bezig is staatswiet mogelijk te maken, maar dat de aanpak van misstanden in de prostitutie in de laagste versnelling staat. Waarom duurt het zo lang voor de aangekondigde wetten komen en waarom wordt niet meer menskracht ingezet in de strijd tegen mensenhandel?Doorgeschoten vrijheidsdenken heeft ook de bescherming van kwetsbaar leven aangetast. Dat geldt niet alleen voor de abortuswetgeving, maar ook internationaal blijft terechte kritiek komen tegen de euthanasiewetgeving. Wanneer gaat het kabinet die kritiek nu eens serieus nemen? Nog een heel ander punt, over doorgeschoten vrijheid gesproken: meer dan in de tijd van de gelijkenis is het tegenwoordig massaal mogelijk naar een vergelegen land te vliegen. Dat is prachtig, maar heeft ook een stevige schaduwkant in de daarmee gepaard gaande luchtvervuiling. Wanneer gaat de vervuiler daarvoor nu ook betalen? StaatsschuldDe jongste zoon in de gelijkenis maakt zich schuldig aan potverteren, dat wil ik het Nederlandse kabinet niet direct verwijten. Al lange tijd groeit de Nederlandse economie. Dat is mooi, maar we moeten er ook rekening mee houden dat er weer magere jaren kunnen komen. Zijn we recessiebestendig? Dát is een belangrijke vraag, zeker nu de economische en politieke situatie in de wereld uiterst onzeker, en daarmee kwetsbaar is. Zou het niet een goed idee zijn om zoals in Zweden, een lagere norm voor aanvaardbare staatsschuld te hanteren om zo meer buffer te krijgen voor slechtere tijden? Graag hoor ik daarop de reactie van het kabinet.Potverteren wordt in Europa helaas wél beloond. De Europese Centrale Bank houdt de rente kunstmatig laag en blijft miljarden van Noord- naar Zuid-Europa sluizen. Door die lage rente moeten ouderen, die jarenlang hebben gespaard, straks interen op hun pensioen. Hoe gaat het Nederlandse kabinet hiermee om? Mevrouw de Voorzitter, we hebben in het land niet alleen met jongste zonen te maken, maar ook met oudste zonen, ontevreden burgers. Dit kabinet heeft beloofd vertrouwen te willen herstellen van ontevreden burgers. We zijn nu halverwege de rit. Hoe wordt dit waargemaakt? Studenten en eenverdienersTerechte punten verdienen het om opgepakt te worden. Die studieschuld van veel jongeren rijst de pan uit, vooral als je ouders niet heel rijk zijn en ook niet heel arm. Waarom schuift het kabinet dit probleem voor zich uit, terwijl duidelijk is dat het stelsel zo niet goed werkt? De SGP stelt voor alle studenten uit gezinnen met een middeninkomen een echte tegemoetkoming in de studiekosten te geven in de vorm van een studiebeurs, in plaats van hen met een lening op te zadelen. Zo help je heel direct de middeninkomens, niet in de laatste plaats de eenverdieners onder hen. Want hoewel de koopkracht voor eenverdieners gelukkig stijgt, gaan tweeverdieners er opnieuw méér op vooruit. Daarmee wordt de kloof tussen een- en tweeverdienersdus weer groter. Het blijft de SGP een doorn in het oog dat éénverdieners soms tot wel zes keer zoveel belasting betalen over eenzelfde gezinsinkomen als tweeverdieners. Aantrekkelijke regioOm te voorkomen dat zonen en dochters uit de regio wegtrekken vraagt een goede spreiding van onderwijsvoorzieningen de aandacht. Onlangs trokken de Drechtsteden en Gorinchem hierover aan de bel. Het is een prachtige regio op een kruispunt van weg, water en spoor. Zij hebben plannen liggen voor een versterking van de maritieme bedrijvigheid, voor maakindustrie, voor het vasthouden van jongeren die wegtrekken omdat er te weinig hoger onderwijs is, te weinig betaalbare woningen. Ziet het kabinet ruimte voor een regiodeal met dit gebied en andere gebieden die een impuls kunnen geven aan de ontwikkeling? Mevrouw de Voorzitter, tot slot nog dit. Ik wilde vandaag graag het licht laten vallen op de liefhebbende Vader. Het echte leven is meer dan politiek alleen. Juist als we daar geen oog voor hebben, kunnen we gemakkelijk teveel verwachten van vadertje staat. Vadertje staat kan niet alles. Geen harten van jongste zonen veranderen. Geen oudste zonen van hun wrok afhelpen. Gods onmisbare zegenMaar vadertje staat kan wél de goede weg wijzen, de juiste kaders bieden. Soms met de sterke arm optreden, soms juist met zachte hand leiding geven. Laat dat met kracht, wijsheid en enthousiasme gebeuren. De SGP wenst de ministers en staatsecretarissen bij hun verantwoordelijke werk van harte Gods onmisbare zegen toe.En o ja, mocht er zich ooit nog een gelegenheid voordoen voor een zacht prijsje de verloren zoon uit Sint Petersburg terug te krijgen, dan zou ik zeggen: grijp die kans! Misschien dat een commissie-Pechtold hier eens naar kan kijken?

Eerste reactie PVV-fractie op Rapport commissie Remkes

PVV PVV GroenLinks VVD Partij voor de Vrijheid Nederland 25-09-2019 17:49

De PVV-fractie vindt het onbegrijpelijk dat de commissie Remkes niet heeft geadviseerd om met noodwetgeving te komen om de doorgeslagen stikstofregels te versoepelen.

PVV-fractievoorzitter Wilders: “In plaats van met noodwetgeving te komen adviseert Remkes nu om de veehouderij te saneren, de maximumsnelheid op wegen te verlagen en het onmogelijk te maken om normaal te bouwen. Nederland wordt verder op slot gezet terwijl we al het braafste jongetje van de klas zijn in de EU. Als Rutte deze adviezen opvolgt kan de VVD net zo goed fuseren met Groen Links en laat hij de hardwerkende burgers en ondernemers opnieuw keihard in de steek”.

FVD eist van Minister Schouten: Stikstofverbod moet NU van de baan!

Forum voor Democratie Forum voor Democratie VVD Nederland 25-09-2019 17:00

In mei 2019 oordeelde de Raad van State dat het Nederlandse stikstofbeleid van tafel moest. Als gevolg liggen nu 18.000 bouwprojecten stil, met een totale waarde van 14 miljard euro. Verbetering van de infrastructuur, aanleg nieuwe woningen: allemaal stopgezet. Ook de agrarische sector wordt snoeihard getroffen. Boeren mogen niet meer uitbreiden, koeien mogen niet meer de wei in en zitten vast in stallen.

Het kabinet gaf de commissie-Remkes (VVD) de opdracht om de impasse zo snel mogelijk te doorbreken. Het rapport dat vandaag uitkwam, had maatregelen moeten bevatten om de bouw van woningen en wegen weer toe te staan. Om boeren hun stallen weer te laten uitbreiden en hun koeien weer in de wei te laten zetten.

Nu komt Remkes niet met een 'oplossing', maar met radicale plannen die op de korte termijn niets veranderen en op lange termijn de problemen alleen maar groter maken. Zo wil hij de maximumsnelheid ernstig verlagen en de veestapel drastisch verkleinen. Dramatisch voor ons land.

Er is helemaal geen ‘stikstofcrisis’. Er is een door onze eigen overheid gecreëerd probleem dat voortkomt uit verkeerde regelgeving. Stikstof is in het algemeen goed voor de groei van planten, maar bepaalde soorten (vooral dorre) planten gedijen minder goed bij hogere concentraties. De EU zag hier de perfecte aanleiding in om zich met ons te bemoeien en formuleerde een set regels. Volgens deze EU-regels mag stikstof geen “betekenisvolle” invloed op flora en fauna hebben. Nederland vertaalt dat, nu het PAS door de Raad van State is verworpen, naar een maximum van 0,00 mol stikstof per hectare - geheel onnodig, want bijvoorbeeld in Duitsland ligt de grens op 7 mol.

Gevestigde partijen doen echter niets om de gemaakte fouten te herstellen. Integendeel: ze grijpen deze gefabriceerde crisis aan om hun radicale klimaatplannen door te duwen. De commissie-Remkes gaat erin mee. Hij houdt het absurde maximum van 0,00 mol per hectare in stand en verlengt de impasse.

FVD gaat alles doen wat in onze mogelijkheden ligt om dit bizarre beleid te stoppen en weer woningen te bouwen. Gewoon te kunnen doorrijden op de snelweg. Onze agrarische sector te helpen groeien. Daarom roepen wij het kabinet op Remkes’ advies niet op te volgen, géén “drastische maatregelen” door te voeren, maar de stikstofnorm naar Duits voorbeeld te moderniseren. FVD stelt bovendien de volgende vragen aan minister Carola Schouten (Landbouw, ChristenUnie):

Vraag 1Hebt u kennisgenomen van het artikel “Stikstofmethode in Duitsland en België soepeler”?

Vraag 2Erkent u dat de Duitse aanpak vanuit juridisch perspectief geheel voldoet aan de vigerende EU-regelgeving? Zo nee, waarom niet?

Vraag 3Kunt u aangeven hoeveel het niet wijzigen van de huidige stikstofnorm Nederland per jaar kost vergeleken met de situatie waarin het PAS nog van kracht was? Zo nee, waarom niet?

Vraag 4Bent u bereid de stikstofnorm naar Duits voorbeeld te moderniseren, zodat tal van stilgelegde projecten weer door kunnen gaan? Zo nee, waarom niet? Hoeveel geld zou toepassing van de Duitse methode in Nederland ons opleveren?

Vraag 5Hoeveel soorten flora en fauna worden gered dankzij de Nederlandse methode, vergeleken met wanneer we de Duitse methode zouden toepassen? Welke soorten zijn dit? Hoeveel geld geven we dan per soort uit? Hoe verhoudt dit bedrag zich tot de prijs die de overheid hanteert om een mensenleven te redden bij een overstroming, zoals beprijsd bij de bouw van de Deltawerken? Vindt de minister dit te rechtvaardigen? Zo ja, waarom?

Vraag 6Deelt u de mening van enkele fracties in deze Kamer dat de veestapel gehalveerd moet worden? Hoeveel boeren zouden hun baan dan verliezen? Hoeveel geld zou dit Nederland jaarlijks kosten? Deelt u onze mening dat deze consequenties onacceptabel zouden zijn?

Vraag 7Deelt de minister de opvatting dat de betrouwbaarheidsintervallen in het AERIUS-model dermate groot zijn dat men op basis van dat model over de hoeveelheid stikstof in natuurgebieden geen precieze uitspraak kan doen? Zo nee, waarom niet?

Vraag 8Is de minister bereid echte metingen te laten uitvoeren in alle Natura-2000 gebieden om de daadwerkelijke hoeveelheid stikstof in en op de grond vast te stellen? Zo nee, waarom niet?

Vraag 9Hoe beziet u de consequenties van de PAS-uitspraken van de Raad van State voor de transportsector?

Vraag 10Hebt u kennis genomen van het artikel “Minder hard is nauwelijks meer schoon”?

Vraag 11Klopt het dat de stikstofuitstoot van het wegverkeer slechts 6% van het totaal bedraagt, het stikstofverlies nog geen half procent zou zijn als het verkeer overal 100 km/u in plaats van 130 km/u zou rijden en dat de verlaging van de stikstofdepositie in de praktijk nog lager zal uitvallen, omdat de maximumsnelheid nu niet overal 130 km/u is? Bent u bereid deze effecten voor de stikstofdepositie te berekenen voordat u de maximumsnelheid verlaagt?

Vraag 12Erkent u dat een verlaging van de maximumsnelheid op snelwegen potentieel risicovol is, omdat de meeste Nederlandse snelwegen zijn ingericht op een maximumsnelheid van 130 km/u en automobilisten op wegen met een dergelijk wegbeeld bij 100 km/u hun aandacht eerder verliezen? Bent u bereid hier onderzoek naar te doen voordat u deze maatregel doorvoert? Zo nee, waarom niet?

Vraag 13Deelt u de mening van de FVD-fractie dat het verlagen van de maximumsnelheid volkomen onwenselijk is? Zo nee, waarom niet? Zo ja, waarom?

Vraag 14Kunt u deze vragen zo spoedig mogelijk beantwoorden?

Beetje positief maar ook erg diep treurig

SP SP VVD D66 CDA PvdA Nederland 25-09-2019 08:00

Hoera, ze zijn er een beetje achter gekomen, de ‘marktwerking’ in de sociale huursector heeft geleid tot een nieuwe woningnood en onbetaalbare huren. Er komt voor de sociale huursector een miljard euro (over tien jaar, dus maar 100 miljoen per jaar!) beschikbaar voor vermindering op de verhuurdersbelasting als woningcorporaties woningen bouwen met een huurprijs onder de laagste aftoppingsgrens in de huurtoeslag (607,46 euro in 2019). De verhuurderheffing gaat overigens gewoon door. Voor 2023 is de verwachte opbrengst, bijna twee miljard euro. Ofwel: huurders blijven over een periode van 10 jaar circa 20 miljard meebetalen aan belasting op sociale huurwoningen en ‘krijgen’ er 1 terug. Een wel heel treurig klein super dun sigaartje uit eigen doos.

Even terug in de tijd. Zo’n 25 jaar gelden, onder het eerste kabinet Kok (PvdA, VVD en D66), werd de sociale huursector ‘verzelfstandigt’. Dit breekpunt in de geschiedenis van de sociale volkshuisvesting begon onder kabinet Lubbers met de Nota Volkshuisvesting in de Jaren Negentig, ook wel genoemd ‘operatie-Heerma’(vader van de huidige CDA-fractievoorzitter).

De naoorlogse woningnood zou opgelost zijn, was de redenering. De overheid was niet meer nodig. Gemeentelijke woningbedrijven werden overgedaan aan woningcorporaties. Artikel 22,  van de grondwet ‘Bevordering van voldoende woongelegenheid is voorwerp van zorg der overheid’ kon wel met een stevige korrel zout genomen worden. Als kersvers Kamerlid heb ik dat toen (1996) in en buiten de Kamer fel bestreden en waarschuwde dat woningcorporaties zo gedwongen werden om als commerciële woningbedrijven te gaan opereren. Dat de woningzoekenden en huurders de dupe zouden zijn. En zo is het treurig genoeg ook gegaan. Topsalarissen voor directeuren (gelukkig niet allemaal), miljarden verliezen door beleggen in obligaties, investeringen in verliesgevende projecten die niets met volkshuisvesting te maken hadden, massale sloop en verkoop van sociale huurwoningen en alsmaar stijgende huurprijzen.

Het enige positieve is dat de woningnood en de onbetaalbaarheid van huren erkend worden en de overheid weer een klein beetje zijn financiële verantwoordelijkheid voor de volkshuisvesting lijkt te nemen.

In 2013 werd de verhuurderheffing over de WOZ-waarde van sociale huurwoningen ingevoerd (particuliere verhuurders gaan vrijuit!). Een belasting dus op de ‘marktwaarde’ op huurwoningen van corporaties die alleen tot uitdrukking komt wanneer ze verkocht zouden worden. Maar dan zijn het geen sociale huurwoningen meer. Het is dus feitelijk een ordinaire belasting op huren. Sociale huurwoningen hebben geen ‘marktwaarde’, maar alleen een gebruikswaarde als huisvesting. Zo was onze sociale huursector tot voor 25 jaar geleden opgebouwd, met financiële steun van de overheid.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau zegt over de huidige situatie (gegevens over 2018); ‘Ongeveer een derde van de Nederlandse huishoudens woont in een corporatiewoning. Dit aantal nam het afgelopen decennium af, doordat de woningcorporaties meer woningen verkochten of sloopten dan er bijgebouwd werd. Terwijl het aantal corporatiewoningen afnam, nam het relatieve aantal huurders met een laag inkomen toe’. Toch geen misselijke constatering van het planbureau. Voor de verzelfstandiging woonden meer dan 50% in een huurwoning met in verhouding nog betaalbare huren.

Het enige positieve is dat de woningnood en de onbetaalbaarheid van huren een beetje erkent worden en dat de overheid weer een heel klein beetje zijn financiële verantwoordelijkheid voor de volkshuisvesting lijkt te nemen. Lilian Marijnissen zei terecht dat alleen bouwen niet genoeg is om de wooncrisis te beteugelen. Woningzoekenden hebben niets aan gesubsidieerde huizen die niemand kan betalen. Ze wil de huren voor vijf jaar bevriezen en vindt dat de prijs voor nieuw gebouwde woningen verplicht betaalbaar moet zijn. Er zal nog veel strijd nodig zijn willen we de Volkshuisvesting weer sociaal kunnen noemen. Doe eens normaal en sociaal zou ik zeggen, stop de sloper en verhuurdersheffing en bouw betaalbare huurwoningen. De overheid moet zijn grondwettelijke plicht  weer oppakken; ‘Bevordering van voldoende woongelegenheid is voorwerp van zorg der overheid’. En dus ook de financiële zorg en betaalbaarheid!

Het is tijd voor rechtvaardigheid! Ben je nog geen vriend voor rechtvaardigheid? Sluit je dan nu aan!