Nieuws van politieke partijen in Veenendaal inzichtelijk

6985 documenten

KOFFIE KOEK EN UITKERING

SP SP Veenendaal 20-08-2019 12:31

Hebt u een UITKERING?

Loopt u ook tegen een muur van bureaucratie aan? Hebt u ook het idee van het kastje naar de muur gestuurd te worden?Hebt u soms ook het gevoel dat uw probleem niet serieus genomen wordt?

Kom dan 23 september  van  20.00 uur tot 21.30 in de Panorama De Tinneweide 144A Praat mee hoe we dit kunnen oplossen. Samen staan we sterk.

Gratis toegang en koffie en thee en koek.

John Keulstra, Uitkeringsafhankelijke

Datum en tijd: 
maandag, 23 september, 2019 - 20:00 tot 21:30
Waar: 
Panorama, Tinneweide 144a, Veenendaal

Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 4

SP SP Veenendaal 19-08-2019 17:09

In de deel 2 en deel 3 van deze serie hebben we gekeken naar zes argumenten tegen superrijkdom: het is niet ethisch, het is een gevaar voor democratie, het verzaakt de ecologische plicht, het miskent de noden van anderen, het gaat om onverdiend vermogen en -last but not least- het is ook niet goed voor de superrijken zelf. In dit laatste deel van deze serie gaan we bekijken of er aan dit ongewenste verschijnsel wellicht wat te doen valt.

Allereerst moeten we ons bedenken, dat het er niet om gaat, dat iedereen evenveel krijgt. Een beetje rijkdom is niet erg, maar zelfs wenselijk. Want dat geeft ons meer welzijn, meer autonomie en meer vrijheden. Ook is enige inkomensongelijkheid best te verdedigen, of zelfs wel van belang voor het goed laten functioneren van onze samenleving mits door de beter verdienenden maar uitvoering gegeven wordt aan de ecologische plichten én aan het lenigen van de noden van anderen. De andere argumenten (meer welvaart, niet zelf verdiend, belang van de superrijken zelf) pleiten ervoor om de extreme rijkdom in te dammen. Zowel de huidige als de toekomstige samenleving is daarmee beter af.

Maar de vraag is natuurlijk: hoe doen we dat dan. Robeyns geeft hiervoor wat suggesties en de eerste mogelijkheid, die zij noemt, is rechtvaardige belastingen. 

Nu is het nog zo dat een deel van de 'middenklasse' voor de inkomstenbelasting hetzelfde tarief betaalt als de 'superrijken' (tarief van 51,75%). Maar studie heeft uitgewezen, dat het optimale maximale belastingtarief tussen de 70 en 80% ligt. Daar is dus nog heel wat ruimte! Maar belangrijker nog dan een progressieve inkomstenbelasting is een progressievere vermogensbelasting. Hoe is het te rechtvaardigen, dat inkomen uit arbeid en inkomen uit vermogen zo ongelijk worden behandeld als nu het geval is? En waarom worden bij de erfbelasting, die ook nog eens bedrijven veel vriendelijker behandelt dan gezinnen, geen gebruik gemaakt van de meer dan voldoende ruimte om deze belasting veel progressiever te maken. Internationaal tenslotte zouden er afspraken moeten komen om winsten en vermogens bij multinationals eerlijk te belasten in plaats van hen belastingfaciliteiten te geven waardoor zij feitelijk nauwelijks iets bijdragen aan, maar wel profiteren van de maatschappij. Kortom, via het belastingsysteem is nog heel veel meer te doen aan vermogensherverdeling, dan wij nu doen.

Maar een structurele oplossing voor dit probleem vergt méér dan enkel het herverdelen van vermogen via de belastingen. Daarvoor moeten we naar een ander economisch systeem dan het kapitalistische systeem dat wij nu kennen. Dat systeem heeft weliswaar - dankzij de productiefactoren 'kapitaal' en 'arbeid'- veel welvaart gebracht, maar creëerde ook een grote ongelijkheid tussen mensen onderling en leidde tot een planeet, waar door uitputting van hulpbronnen en door vervuiling het leven bijna om zeep geholpen is. We moeten dus op zoek naar een economisch systeem, dat zowel in innovatief als in ecologisch opzicht duurzaam is, dat mensen als gelijken behandelt, dat zorgt voor de meest kwetsbaren (die er altijd zullen zijn) en dat ieder de mogelijkheid en kansen biedt op een hogere kwaliteit van leven. Om ons heen zien we gelukkig signalen, dat dit besef begint door te dringen. Woorden als 'duurzaam', 'circulair', 'donut-economie', etc., die we de laatste tijd veel vaker tegenkomen, geven hier blijk van. Maar het zal niet meevallen om aan al die eisen te gaan voldoen. Immers, door de globalisering zijn de lonen voor handwerk gedaald en kapitaal is dankzij de ICT nog mobieler dan voorheen. De invloed, die landen zelf op de voor verandering noodzakelijke keuzen kunnen uitoefenen is daardoor veel kleiner geworden. Maar we zagen ook, dat - dankzij het vele geld en de grote vermogens - de superrijken een onevenredig grote invloed verwerven in de besluitvorming door de politiek. Dat maakt, dat de benodigde verandering er niet zo snel zal komen! De recente geschiedenis leert ons dat: al in 1972 verscheen het rapport "Grenzen aan de groei" van de Club van Rome en pas nu (47 jaar later!) is het een serieus onderwerp aan het worden, waar we al wel over praten maar nog veel te weinig aan doen.

Wat we daarom als allereerste nodig hebben is - bij een heel veel bredere groep mensen dan nu het geval is - het bewustzijn, dat als we praten over zaken als rijkdom, ongelijkheid en het sociaal contact, dat het dan niet alleen over economie gaat, maar ook over politiek en over moraliteit. Daarbij kan Aristoteles, ondanks dat hij al héél lang geleden hierover nadacht en publiceerde, ons helpen, want hij stelde zaken ter discussie, waar wij niet eens vraagtekens bij zetten. Wij hoeven onszelf niet te zien als willoze slachtoffers van een economisch systeem, van maatschappelijke structuren die ongelijkheid steeds verder vergroten en extreme rijkdom vergoelijken. Want zolang we een goed functionerende democratie hebben bepalen wij zelf welk economisch systeem wij willen hebben. Dat betekent wel, dat wij moeten werken aan onze democratie: kritisch zijn, je organiseren en actie voeren als dat nodig is, niet altijd alles voor zoete koek slikken maar altijd duidelijk laten horen wat je van iets vindt, je mening kenbaar maken door bij verkiezingen te gaan stemmen, jouw stem niet te verkopen voor dubieuze beloften maar te gebruiken voor een rechtvaardiger verdeling van welvaart, die de zwakken steunt en ons allen verder helpt!

Zie ook: Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 1 Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 2 Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 3 Zomerspecial 2019: MARVEL

'Zing Nederlands met me'

SP SP Veenendaal 17-08-2019 07:00

ondersteund door VeenendaalFonds

Na twee succesvolle edities zal ‘Zing Nederlands met me’ in 2019 en 2020 nog zeven keer terugkeren naar De Cultuurfabriek. De gezellige activiteit, waar anderstaligen nieuwe Nederlandse woorden leren door liedjes te zingen, wordt mede mogelijk gemaakt door steun van het VSBFonds en nu ook het VeenendaalFonds.

Zing Nederlands met me

Vanaf 15 oktober klinken de vrolijke klanken van ‘Zing Nederlands met me’ nog zeven keer door de Bibliotheek. Tijdens deze activiteit van het Taalhuis zingen anderstaligen samen met Nederlandssprekenden allerlei makkelijke Nederlandse liedjes, onder begeleiding van dirigent Miriam Drost en pianist Chris Stellaard.

Dit is niet alleen gezellig, maar ook leerzaam. De liedjes worden aan de hand van lessuggesties voorbereid en behandeld tijdens de taallessen van TopTaal, Vluchtelingenwerk en de Bibliotheek. Zo kunnen anderstaligen Zing Nederlands met me goed gebruiken om hun woordenschat te verhogen.

Cheque VeenendaalFonds

Om ‘Zing Nederlands met me’ goed voort te blijven zetten, krijgt het Taalhuis steun van het VeenendaalFonds. Het VeenendaalFonds verbindt en ondersteunt projecten op het gebied van maatschappelijke participatie, de zorgzame samenleving en welzijn nieuwe stijl.

Theo Methorst, voorzitter van het VeenendaalFonds, overhandigde de cheque aan Taalhuiscoördinator Petra Boelhoven en taalgroepdocent Eva van Leuveren. "Zing Nederlands met me bevordert het taalgevoel bij aanwezigen," aldus het VeenendaalFonds. "Omdat het plaatsvindt in de Bibliotheek is het toegankelijk voor iedereen en wordt het een ontmoetingsplek voor de Veenendaalse samenleving."

De eerstvolgende editie van ‘Zing Nederlands met me’ vindt plaats op dinsdag 15 oktober van 13.00-14.30 uur. Iedereen is welkom om mee te zingen.

DE HULK versus het militair-industriële complex

SP SP Veenendaal 15-08-2019 12:30

NAAM: Bruce BannerALIAS: De Hulk

VERSCHIJNT IN: The Incredible Hulk, Avengers 1, 2, 3, 4, Iron Man 3, Thor 3

Synopsys: Na een bedrijfsongeval met radioactieve straling, ontwikkelt Bruce Banner een tweede persoonlijkheid waarin zijn emoties zich manifesteren als een vernietigende kracht: de Hulk.

Het verhaal van Bruce Banner en zijn alter ego, de Hulk, leent zich gemakkelijk om op verschillende manieren te bekijken. Door een spirituele bril gaat het over het plaats geven van emoties; of oerkrachten die ruimte vragen. Door een psychologische of psychiatrische bril zou het een metafoor kunnen zijn voor bipolaire stoornis, schizofrenie, of meervoudig persoonlijkheidssyndroom. En er is een politieke bril waardoor je naar de Hulk kunt kijken: als een kritiek op het militair-industriële complex dat haar eigen vijanden creëert en haar fouten blijft herhalen – ten koste van de samenleving.

In de film 'The Incredible Hulk' is het stralingsongeluk zelf niet te zien, maar in flashbacks worden de gebeurtenissen eromheen getoond en via dialogen in verschillende scenes leert de kijker over de toedracht van het incident. Banner was ten tijde van het ongeval in dienst van het leger, en werkte aan een serum dat soldaten zou voorzien van ongekende krachten – hoewel hij schijnbaar niet op de hoogte was van dit doel. Als hij na het ongeluk ziet welke gevaren er in het serum – en in zijn nieuw ontstane alter ego – schuilen slaat hij op de vlucht.Het leger stelt een klopjacht in. Als de aanvoerder van het team dat Banner gevangen moet nemen, Emil Blonski, niet blijkt opgewassen tegen de Hulk, krijgt ook hij serum toegediend. De afloop laat zich raden: ook Blonski verandert in een monster en zal gestopt moeten wordenEerst creëerde het leger dus een vijand in Banner, en vervolgens in Blonski. En wat gebeurt er met generaal Ross, die verantwoordelijk is voor deze aanfluiting? Die schopt het tot Minister van Buitenlandse Zaken...

Deze handelswijze is exemplarisch voor het Amerikaanse leger. De Verenigde Staten gaven van 1979 tot 1989 militaire en financiële steun aan de groep rond Osama Bin Laden. Uiteindelijk scheidden hun wegen in vijandschap, richtte Bin Laden het Al Qaida netwerk op, en in 2001 vonden de brute aanslagen op onder andere de Twin Towers in New York plaats. Een terroristische daad waarvoor Bin Laden de verantwoordelijkheid opeiste. Niet alleen Osama Bin Laden, maar ook de Iraakse dictator Saddam Hoessein was ooit een vriend van de Verenigde Staten. Tijdens zijn oorlog met Iran, tussen 1980 en 1988, leverden de Verenigde Staten wapens aan Irak. Ook dit bondgenootschap raakte bekoeld. In eerste instantie nadat Irak in 1990 Koeweit binnenviel; een actie die leidde tot de Eerste Golfoorlog. De Tweede Golfoorlog volgde in 2003, nadat het Irak van Saddam Hoessein ervan verdacht werd over massavernietigingwapens te beschikken. In beide Golfoorlogen stond Irak tegenover een alliantie die geleid werd door de Verenigde Staten. In 2006 werd Saddam Hoessein geëxecuteerd door ophanging. Bin Laden stierf in 2011; hij werd doodgeschoten door Amerikaanse Navy Seals die zijn schuilplaats waren binnengedrongen. Wat Hoessein en Bin Laden verbindt, is dat zij beiden begonnen al vrienden van 'de Amerikanen'. De Verenigde Staten hebben deze lieden gesteund, en zelfs mede in het zadel geholpen. En vroeg of laat bleken zij vijanden van de VS. Vijanden die door de VS zelf machtig zijn gemaakt. Net als de fictieve Banner en Blonski, waren de zeer echte Bin Laden en Hoessein door de VS gecreëerde vijanden, die voor een grote ravage en veel menselijk leed hebben gezorgd.

Bin Laden en Hoessein zijn niet de enige schurken die door de VS in het zadel zijn geholpen. Het lijkt haast wel de standaardprocedure in hun geopolitieke agenda. Jan Gruiters en René Grotenhuis schrijven dit handelen toe aan angst: "Angst voor de communisten, angst voor zelfstandigheid van landen die als de achtertuin of invloedssfeer van de Verenigde Staten worden gezien. In veel gevallen leidde dat tot de simpele redenering: de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Zo kwam Saddam als bestrijder van de ayatollahs van Iran in beeld als een steunwaardige leider in het Midden-Oosten." (1) Mensenrechten staan volgens hen aanzienlijk minder hoog op de Amerikaanse prioriteitenlijst. "Dat blijkt ook uit het feit dat zij vinden dat zij boven elke vorm van berechting verheven zijn. Zo hebben de VS het Verdrag van Rome immers niet getekend dat leidde tot de oprichting van het Internationaal Strafhof in Den Haag." (2)Maar het zijn niet alleen de Amerikanen die (potentiële) vijanden creëren en sterk maken. Ook Europa doet hier aan mee. "Vanuit de EU worden sommige landen, zoals Turkije en Saoedi-Arabië, eveneens uitgebreid militair bevoorraad," schrijven Tweede-Kamerlid Sadet Karabulut en fractiemedewerker Jip van Dort in hun publicatie 'Permanente Oorlog'. "Dit ondanks omvangrijke mensenschendingen en oorlogsmisdaden door beide landen en wapenexportcriteria die dergelijke leveranties onmogelijk zouden moeten maken." (3)In september 2018 onthulden Trouw en Nieuwsuur dat de Nederlandse regering een terroristische stijdgroep in Syrië hulp gaf, wetende van hun oorlogsmisdaden en extremistische netwerk. Op 11 september 2018 wordt in Trouw ondermeer het voorbeeld van de Sultan Murat Brigade aangehaald. "Deze Turkmeense, nationalistische militie onderhoudt nauwe banden met de Turkse president Erdogan en kreeg van 2016 tot begin 2018 hulp van Nederland. De leider van deze militie heet Ahmed Osman. (…) In dezelfde periode dat hij met de Nederlandse regering spreekt, verschijnen alarmerende berichten over deze brigade, die deel uitmaakt van het Vrije Syrische Leger. Mensenrechtenorganisaties schrijven over wandaden die de groepering begaat in Syrië." (4) Deze wandaden zouden bestaan uit de inzet van kindsoldaten, en beschietingen van woonwijken. Desondanks zette Nederland de steun aan de Brigade voort; en ook een rapport van de VN-mensenrechtenraad in 2017, waaruit blijkt dat de brigade de inwoners van Aleppo constant angst aanjaagt en inzet als menselijk schild, brengt geen einde aan de Nederlandse steun aan deze terreurgroep. De Nederlandse regering beweert weliswaar niet op de hoogte te zijn geweest van deze praktijken, maar die positie is onhoudbaar aangezien Nederland als lid van de VN-mensenrechtenraad betrokken was bij de totstandkoming van voornoemd rapport. (5)Maar nog voor de wandaden van de Sultan Murat Brigade bekend waren, beschikte Nederland kennis over de banden die de Brigade erop nahield. De Brigade maakt deel uit van de koepelorganisatie Ansar al-Sharia die in 2015 is opgericht door onder andere Al Qaida en dat als doel heeft Aleppo onder sharia-bestuur te brengen. (6) Een weldenkend land zou geen zaken doen met dergelijke clubs, maar Nederland deed het.

En waarom creëert het Westen toch keer op keer machtige vijanden? Het antwoord laat zich raden: voor het geld. In 'The Incredible Hulk' is veelvuldig wapentuig te zien dat door Stark Industries ontwikkeld is. Reken maar dat Tony Stark een leuke boterham heeft verdiend aan de strijd van het Amerikaanse leger tegen zelfgecreëerde vijanden. En in de echte wereld is het niet anders. Het militair-industriële complex, op Wikipedia omschreven als een bundeling van de belangen van het politieke leiderschap, het militaire leiderschap en de wapenindustrie (7), profiteert op vergelijkbare wijze van de 'war on terror'. "Uit een onderzoek van de Financial Times uit 2013," schrijven Karabulut en Van Dort, "blijkt dat de oorlog tegen Irak de zakken van Amerikaanse en andere bedrijven met tenminste 138 miljard dollar heeft gevuld." (8) En iets verderop schrijven ze: "Wat de motieven van de regering-Bush in 2003 ook zijn geweest, één ding is zeker: in de periode vóór 2003 verdienden Amerikaanse en andere westerse oliegiganten niet of nauwelijks aan Iraakse olie. Zij werden grotendeels van de Iraakse markt geweerd. De Iraakse olie-industrie was in nationale handen. Na de invasie veranderde dat. Amerikaanse producenten zoals ExxonMobil en Chevron, maar ook het Britse BP en het Brits-Nederlandse Shell hebben sindsdien flink verdiend aan een aantal van de grootste olievelden ter wereld." (9) De oorlog in Afghanistan heeft geen betere papieren. Vanaf de jaren '80 praatte het oliebedrijf  Unocal met de Taliban over de aanleg van een oliepijplijn door Afghanistan, die Turkmenistan met Pakistan moest verbinden. Een maand voor de aanslagen op 11 september 2001 stopten deze onderhandelingen. (10) Iets meer dan een jaar na de invasie in Afghanistan, op 27 december 2002, werd er een akkoord getekend met ferme steun van de VS. Op 13 december 2015 ving de bouw ervan aan. (11) Saillant detail hierbij is dat de premier van Afghanistan, die het akkoord tekende, Hamid Karzai, in een vorig leven mogelijk consultant was voor Unocal (12), dat inmiddels is overgenomen door Chevron. Hijzelf ontkent dit, overigens. Dit overziend laat zich raden welk belang er in Syrië speelt. Olie. In strategisch opzicht kun je je afvragen of steun aan clubs als de Sultan Muratbrigade op de langere termijn voldoende rendement opleveren, en of het risico van het grootmaken van een (potentiële) toekomstige vijand acceptabel is. In moreel opzicht kun je je afvragen of de mensenlevens die gemoeid zijn met deze strijd het waard zijn. Banner maakte die morele afweging, en ging tot het uiterste om de Hulk niet in handen te laten vallen van het leger. Al dacht Generaal Ross daar anders over: "Wat mij betreft is zijn hele lichaam eigendom van het Amerikaanse leger," zei hij (13). Waar zijn in onze wereld de dappere zielen die mensenlevens boven de belangen van het militair-industriële complex stellen?

Uiteindelijk, in Avengers Endgame, zien we dat Hulk en Banner zich met elkaar verzoend hebben. Er is een balans gevonden tussen beide persoonlijkheden. Banner heeft, als het ware, vrede met zichzelf gesloten. Het is nog maar de vraag wanneer de VS vrede sluiten met hun vijanden. In ieder geval niet zolang het militair-industriële complex een dikke vinger in de pap heeft. Zolang zal de VS vijanden creëren, en zal de wereld een strijdperk zijn.

Noten: Gruiters, J. en Grotenhuis, R., VS hielpen Saddam zelf in het zadel, De Volkskrant 2003; https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/vs-hielpen-saddam-zelf-in-het-zadel~be9804bc/ idem Karabulut, S. en Dort, J., van, Permanente Oorlog – waarom de oorlog tegen het terrorisme gestopt moet worden, SP 2018 Dahhan, G. en Holdert, M., Syrische rebellenleider: ‘Gaf je ons bloem, dan at Al-Qaida van het brood’, Trouw 2018; https://www.trouw.nl/home/syrische-rebellenleider-gaf-je-ons-bloem-dan-at-al-qaida-van-het-brood-~a66da7fd/ idem idem Wikipedia, lemma 'Militair-industrieel complex'; https://nl.wikipedia.org/wiki/Militair-industrieel_complex Karabulut, S. en Dort, J, van, Permanente Oorlog – waarom de oorlog tegen het terrorisme gestopt moet worden, SP 2018 idem Blum, W., What’s the War in Afghanistan About Again?, LA Progressive 2012; https://www.laprogressive.com/trans-afghanistan-pipeline/ Wikipedia, lemma 'Turkmenistan–Afghanistan–Pakistan–India Pipeline; https://en.wikipedia.org/wiki/Turkmenistan%E2%80%93Afghanistan%E2%80%93Pakistan%E2%80%93India_Pipeline Fahrenheid 9/11, Miramax, 2004 The Incredible Hulk, Universal, 2008
Zie ook: Jan Breur

Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 3

SP SP Veenendaal 13-08-2019 06:18

In deel 2 van deze serie hebben we gekeken naar de eerste drie argumenten tegen superrijkdom: het is niet ethisch, het is een gevaar voor democratie en de ecologische plicht wordt niet nagekomen. In dit deel kijken we naar nog drie andere argumenten en daarna - in deel 4 - kijken we of er aan dit ongewenste verschijnsel wellicht wat te doen valt.

Superrijkdom let niet op de noden van anderen

Door de scheve inkomensverdeling baden sommige mensen in luxe, terwijl er tegelijk zeer velen zijn, waarvan de basale levensbehoeften niet eens vervuld zijn: voldoende eten, onderdak, gezondheidszorg, onderwijs en bescherming tegen natuurgeweld en criminaliteit. Het door de rijken aan luxe en status uitgegeven geld zou veel beter aan die zaken besteed kunnen worden met als gevolg meer welzijn en welvaart voor de hele mensheid. En dat geldt niet alleen internationaal, maar helaas (hoewel wij in een “rijk land” wonen) ook nationaal. Door een andere verdeling van het vermogen is het mogelijk om bij de huidige “armen” de zorgen om voedsel, kleding en onderdak, die hen feitelijk belemmeren en verlammen in het gebruiken van hun kansen, weg te nemen. Dat geeft hen de mogelijkheid om ook te gaan denken aan groeiende welvaart, aan creatief worden, om daardoor ook bij te dragen aan ons aller welzijn. En dat hoeft helemaal niet zover te gaan, dat alle rijkdom wordt afgepakt van de superrijken: zelfs door hen een deel van die superrijkdom af te nemen kunnen zij nog genoeg overhouden om in welvaart en zonder zorgen te leven.

Bij Superrijkdom gaat het feitelijk om onverdiend vermogen

Een beetje kort door de bocht kan je zeggen, dat er twee groepen superrijken zijn: zij die hun rijkdom en status hebben geërfd en zij die dit zelf hebben verdiend door hard werken, door creatief en innovatief zijn, door slim te investeren, etc. Bij geërfd vermogen rijst zo-wie-zo de vraag of dat terecht is. Het is immers niet zelf verdiend. Maar ook bij wel zelf verdiend vermogen is het maar uiterst zelden, dat extreme rijkdom het gevolg is van de daden en verdiensten van die ene persoon. Nee, vrijwel altijd ontstond het mede dankzij de inspanningen van een heleboel andere mensen, die niet of in veel mindere mate meedeelden in de verdiensten. Daarbij komt dat, veel welvaart berust op inspanningen en uitvindingen van hele generaties voor ons. Dat is een soort collectieve erfenis en dan rijst de vraag of het geld, dat dankzij die erfenis verdiend wordt, wel naar één persoon moet toevloeien. Verder is het misschien ook goed om eens na te denken over de rol, die 'toeval' speelt bij het vergaren van extreme vermogens: het land en/of het tijdperk, waarin je bent geboren, welke talenten heb je met je geboorte meegekregen, ben je goed gezond, wie waren je ouders, etc. Allemaal factoren, die meetellen om succesvol te zijn, maar die geen van allen je eigen verdienste zijn. En dus rijst de vraag of al het geld, dat wordt verdiend, wel naar die ene persoon moet vloeien, ook al benut hij ‘zijn toevalligheden’ dan op een voortreffelijke manier. Zou het niet zo moeten zijn, dat superrijken uit dankbaarheid voor zoveel mazzel opkomen voor al die mensen, die wat betreft die mazzel (heel) wat minder goed bedeeld zijn? Wat ook meetelt is, dat vaak door de superrijken niet alle lasten betaald worden, die met het verdienen van hun vermogen gepaard gaan: een eerlijke prijs voor grondstoffenverbruik en milieuvervuiling. Als bedrijven sinds de industriële revolutie hiervoor een correcte prijs hadden betaald, dan waren hun winsten kleiner geweest en was tegelijk ook de milieuschade en klimaatverandering minder ver gevorderd.

Verder moet bedacht worden, dat wij hier ook te maken met het fenomeen ‘inkomensverdeling’. Topmanagers vinden het normaal, dat zij zulke hoge salarissen verdienen, maar hun inkomens zijn geen afspiegeling van de meerwaarde, die hun werk oplevert voor de organisatie. Nee, het is een weerspiegeling van hun onderhandelingsmogelijkheden. Enige loonongelijkheid is voor een maatschappij acceptabel en van belang om ervoor te zorgen, dat er geen tekorten aan bepaalde beroepen ontstaan. Immers: als een chirurg evenveel zou verdienen als een boekenverkoper, wie zou er dan nog chirurg willen worden: langer moeten studeren, voortdurend kennis op peil houden, meer verantwoordelijkheid dragen, etc. Tenslotte veranderen de spelregels in de maatschappij steeds meer ten gunste van het bedrijfsleven en dus van de rijken: lastenverzwaringen komen terecht bij werkenden en consumenten en het bedrijfsleven levert een steeds kleinere bijdrage aan de gemeenschapskas. Dat superrijkdom het gevolg is van “eigen verdienste” is dus op zijn minst zeer aanvechtbaar!

Superrijkdom dient niet het belang van de superrijken zelf

Wat overblijft is de vraag of het voor de superrijken zelf niet beter zou zijn als zij iets minder rijk waren. Onderzoek wijst uit, dat superrijken veel geld en energie besteden aan status gerelateerde uitgaven: huizen, auto’s, kleding, feestjes, boten, eigen vliegtuig, cosmetische chirurgie, etc. Het is een soort 'ratrace' in uiterlijkheden, die niemand ten goede komt. Voor deze statusuitgaven is alleen maar steeds weer veel geld nodig om bij te benen wat andere rijken doen. Maar zij brengen aan die rijken geen geluk en geen waardevolle zaken als een goede gezondheid, diepe vriendschap, zinvol leven. Onderzoek wijst uit, dat kinderen van superrijken spreken over de afwezigheid van hun ouders in hun leven en over de leegheid van het bestaan. Wat ze wel vaak meekrijgen is de competitieve instelling van hun ouders, waardoor zij vaker dan middenklasse-kinderen problemen hebben met hun mentale gezondheid. Bovendien raken zij gewend aan de extreme luxe en gaan dat normaal vinden: bijna niets is goed genoeg, maar je geniet er niet van. Voor mensen met lagere inkomens brengt grotere materiële welvaart ook meer geluk, maar superrijken ervaren dat niet meer. Het ultieme schaarse goed voor iedereen is tijd, maar voor de superrijken is tijd ook extreem duur: een boswandelingetje, een kopje thee bij de buren, familiebijeenkomsten of zo maar eens even nietsdoen is er niet bij omdat in diezelfde tijd extreem veel geld verdiend kan worden. Drukke, rijke mensen worden ongevoelig voor de waarde van nietsdoen en activiteiten, die niet draaien om materiële goederen en status. Ook kan grote rijkdom de autonomie van mensen aantasten. Wie nooit heeft hoeven sparen kan moeilijker afgewogen keuzes en langetermijnplannen maken. En wie gewend is aan die extreme rijkdom kan - gedwongen of uit vrije keuze - moeilijker een stapje terug maken: overgaan naar een meer sobere levensstijl brengt ontwenningsverschijnselen mee. Ten slotte kan het voor superrijken erg moeilijk blijken om hun leven in lijn te brengen met de morele waarden. Dat maakt hen of heel cynisch of ze gaan zichzelf wat op de mouw spelden zoals "klimaatverandering is niet door de mens veroorzaakt" of "extreme inkomens zijn gerechtvaardigd omdat uiteindelijk de hele mensheid te goede komt".

Er zijn dus heel wat argumenten te verzinnen om de samenleving anders te gaan inrichten en de economische ongelijkheid tussen mensen te verkleinen: iedereen een beetje rijk, maar zo weinig mogelijk mensen superrijk! Of dat kan gaan we in het volgende en laatste deel van deze serie bekijken.

Zie ook: Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 1 Rijkdom en inkomensongelijkheid; deel 2 Zomerspecial 2019: MARVEL

Een kind voor Jan en Barbara

SP SP Veenendaal 11-08-2019 15:53

Tobias Willem Passchier

Op zaterdag 10 augustus is om 5:07 Tobias Willem Passchier geboren. Tobias is de zoon van SP-fractievoorzitter Jan Breur en zijn vrouw, Barbara Passchier. Het is hun eerste kindje.

Het kersverse gezin maakt het uitstekend.

Vader Jan Breur: "De eerste 24 uur waren behoorlijk hektisch, maar we zijn dolgelukkig met ons kind. Geluk overheerst nu." Barbara en Tobias zijn thuis bij Jan.

 

Belofte maakt schuld! Wij ...

ProVeenendaal ProVeenendaal Veenendaal 09-08-2019 14:54

Belofte maakt schuld! Wij ondersteunden de motie waarin ballonnen bij evenementen en andere buitenactiviteiten ontmoedigd worden! Stukjes ballon kunnen in de magen van dieren komen en dat willen wij zoveel mogelijk zien te voorkomen! Alle kleine beetjes helpen en daarom hebben wij vandaag al onze campagneballonnen in de kliko gegooid!

SPIDER-MAN; held van de arbeidersklasse

SP SP Veenendaal 09-08-2019 06:06

NAAM: Peter ParkerALIAS: Spider-man

VERSCHIJNT IN: Captain America 3, Spider-man Homecoming, Avengers 3,4

Synopsys: De 15-jarige Peter Parker wordt door Tony Stark gerecruteerd om als Spider-man aan zijn zijde te vechten in een uit de hand gelopen intern conflict tussen de Avengers. Dit wakkert zijn drang aan om te bewijzen dat hij klaar is voor het heldendom.

De Marvel-films slaan het oorsprongsverhaal van Spider-man wijselijk over. Het verhaal mag bekend zijn; de Spider-manstrips behoren tot de meest bekende superheldenstrips ter wereld en zijn het meest bewerkt tot tekenfilm- en live action televisieseries en sinds de eeuwwisseling zijn er maarliefst TWEE eerdere filmreeksen aan hem gewijd alvorens hij 'thuiskwam' in de Marvel-filmreeks. Iedereen weet dat Peter Parker zijn krachten dankt aan een beet van een radioactieve spin, en dat hij kampt met schuldgevoel over de dood van zijn oom. En dus 'ontmoeten' we Peter als hij al actief is als Spider-man. Tony Stark, Iron Man, heeft via YouTube lucht van zijn bestaan gekregen, en roept zijn hulp in. Bij hun kennismaking vraagt Stark aan Peter wat zijn motivatie is om Spider-man te zijn. Peter antwoordt: "Als je kunt doen wat ik kan doen, maar je doet het niet, en er gebeuren nare dingen, dan gebeuren ze dankzij jou." "Dus je wilt gewoon omzien naar de gewone mens?" Vraagt Stark – en Peter bevestigt dat. (1) Na dit eerste gastoptreden krijgt Spider-man zijn eigen film, 'Spider-man Homecoming', waarin hij in het opneemt tegen Adrian Toomes. Een aannemer die technologie steelt van Tony Stark, nadat deze hem van een grote klus heeft beroofd. Spider-man vraagt hem waarom hij dit doet, en Toomes antwoordt: "Die mensen daarboven, Peter, de rijken en machtigen, doen wat ze willen. Mensen zoals wij, zoals jij en ik, daar geven ze niets om. We leggen hun wegen aan, we vechten in hun oorlogen en alles, maar ze geven niets om ons. Wij moeten hun zooi opruimen en hun restjes eten. Zo gaat het. Ik weet dat je snapt waar ik het over heb, Peter." (2)

Op het eerste gezicht lijkt de confrontatie tussen Spider-man en Toomes in schril contrast te staan met de ontmoeting tussen Peter en Stark. Immers: Peter zegt te willen opkomen voor de gewone mens, maar ondertussen probeert hij te voorkomen dat een gewoon mens terugneemt wat de elite hem ontnomen heeft. Is Peter dan toch een vazal van het grootkapitaal Nee. In de eerste plaats gaat de typering van de ongeïnteresseerde elite niet (meer) op voor Stark; die heeft immers de kapitalistische doctrine van Ayn Rand – eigenbelang boven alles – achter zich gelaten en stelt zijn vermogen, intellect en handelen ten dienste van anderen. Ook positioneert Toomes zich onterecht als Peter's gelijke. Terwijl Peter met zijn tante in een klein apartementje in de binnenstad woont, woont Toomes in een luxe villa in de buitenwijk. Hoewel het vermogen van Toomes ongetwijfeld verbleekt bij dat van Stark, is het zeer aannemelijk dat Toomes behoort tot de miljonairsklasse. Spider-man vecht dus niet namens 'het kapitaal' tegen een arbeider, maar heeft in de strijd tussen twee rijken de zijde gekozen van de moreel minst verwerpelijke. Stark probeert de samenleving te beschermen en vooruit te helpen; Toomes is een kapitalist die enkel maalt om eigengewin. Bovendien strijdt Spider-man wel degelijk voor de 'gewone mens', de 'mensen zoals jij en ik', de arbeidersklasse. Toomes vergaart zijn kapitaal door materialen van de overheid te stelen, en deze omgebouwd tot wapens door te verkopen. Bij de laatste confrontatie tussen Spider-man en Toomes probeert Toomes zelfs materieel van superheldenteam Avengers te stelen. De wapens die hij verkoopt komen op de straten van de binnenstad terecht, waar ze hevige schade en gevaarlijke situaties veroorzaken. Juist bij gewone mensen. Met eigen ogen heeft Peter gezien hoe zo'n wapen afging, en zijn favoriete broodjeszaak in vlammen deed opgaan. Als hij als Spider-man op onderzoek uitgaat, vertelt een informant hem: "Ik wil dat spul niet in de buurt. Ik heb een neefje dat hier woont." (3) Spider-man strijdt dus wel degelijk voor de gewone mensen. Dat blijkt ook uit zijn motivatie als hij in de film 'Avengers: Infinity War' als verstekeling aan boord van een ruimteschip meegaat om Thanos, de woeste Titaan, tegen te houden – terwijl Stark hem nadrukkelijk had gezegd dit niet te doen. Hij verantwoordt zijn handelen als volgt: "Je kunt geen vriendelijke Buurtspider-man zijn, als er geen buurt is." (4)

Of het winstbeluste kapitalisten zijn of buitenaardse wezens – het zijn altijd de gewone mensen die ervan de dupe zijn. Dat geldt zowel in de wereld van de Marvel-films als in de echte wereld (al hebben we hier beduidend minder van het buitenaardse te vrezen). “Of het nu de vervuiling is van de Nigerdelta, door Shell,” zei Tweede-Kamerlid Sadet karabulut op de vredesdag, die de SP op 13 april 2019 organiseerde, “landonteigening in de Amazone, of droogte in Afrika, het zijn de allerarmsten die de prijs altijd weer betalen.” (5) Bernie Sanders legt in zijn boek 'Onze Revolutie' ondermeer bloot wat het desastreuze effect van het kapitalisme is in de zorgsector van zijn land, de Verenigde Staten: "Terwijl de vijf grootste farmaciebedrijven vorig jaar samen vijftig miljard dollar winst maakten, kon één op de vijf Amerikanen tussen de negentien en vierenzestig jaar oud niet de medicijnen op recept betalen die hun arts voorschreef." (6) Niet alleen in de VS en andere verre buitenlanden is het de arbeidersklasse die de gevolgen ondervindt van het kapitalistische geweld. Zelfs in ons eigen Nederland heeft de arbeidesklasse een allesbehalve bevoorrechte positie. "Anno 2016 zijn de sociaal-economische gezondheidsverschillen in Nederland dan ook nog steeds groot en hardnekkig. Mensen met een hoge opleiding leven gemiddeld 6 à 7 jaar langer en brengen 16 à 17 jaar langer in goede gezondheid door dan mensen met een lage opleiding," schrijven Ineke Palm en Sandra Beckerman in hun opniestuk 'Ongelijkheid in gezondheid'. (7) De ongelijkheid in de gezondheidszorg is echter 'slechts' en symptoom van een grotere ongelijkheid. Het grootkapitaal dat voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten; ten koste van de mensen die het werk doen – die het geld voor hen binnenhalen. "Wie permanent in Nederland leeft, kan van het minimumloon nauwelijks een gezin onderhouden. Zeker niet met de fors stijgende energierekening, zorgpremie en btw. Door de flexibilisering van arbeid en loondump worden de lonen al jaren laag gehouden," stellen Lilian Marijnissen en Arnout Hoekstra. "Ondanks vele mooie woorden, stijgen de lonen in Nederland onvoldoende en dreigen dit jaar weer veel mensen nauwelijks te profiteren van de gigantische economische groei. Dit terwijl de winsten van bedrijven en aandeelhouders hoger zijn dan ooit." (8) Dit treft niet alleen de mensen die al jaren zijn ingezeten in dit land, maar ook de mensen die hier naartoe komen uit Oost-Europa omdat het grootkapitaal hen aantrekt als 'gastarbeider'. In hun streven hier een leuk centje te verdienen om hun families te onderhouden, worden zij gebruikt als instrument om de lonen laag te houden. Uitbuiting ligt op de loer. "In Nederland werken zo’n 400 duizend mensen uit Oost-Europa. Vaak maken zij lange dagen en moeten ze zwaar werk doen. Hun huisvesting is vaak duur, maar slecht. En hun arbeidscontract is onzeker. Zij reizen meer dan duizend kilometer om zich voor een habbekrats uit de naad te werken." (9) De omstandigheden die Nederland biedt voor buitenlandse arbeidsmigranten zijn zelfs zo slecht, dat Spaanse arbeidskrachten ze niet accepteren. Op 3 mei 2019 bericht 'de Volkskrant' zelfs dat de Spaanse ambassade een waarschuwingscampagne is gestart tegen werken in Nederland. "De Spaanse ambassade kreeg vorig jaar bijna vijfhonderd klachten van Spanjaarden die in Nederland ongeschoold uitzendwerk doen – in voorgaande jaren waren het er zo’n tien per maand. Een campagne vanuit de ambassade heeft sindsdien de nodige publiciteit gekregen. Spaanse en Nederlandse media publiceerden de afgelopen maanden getuigenissen van Spaanse migranten. Een Spaanse uitzendkracht deed begin april haar verhaal in het Europees Parlement," schrijft verslaggever Joop de Vries. (10)

In zekere zin is het altijd zo geweest dat de arbeidersklasse – of welke naam je het ook wilt geven – het onderspit delft. Karl Marx (1818-1883) zei immers al: "De geschiedenis van iedere tot dusverre bestaande maatschappij is de geschiedenis van de klassenstrijd." (11) Toch groeit de ongelijkheid. Het wordt erger. "Ging in de jaren 70 nog 92 cent van elke verdiende euro naar werkenden, inmiddels is dat nog maar 74 cent," schrijft Lilian Marijnissen in het AD. "Dit is het rauwe kapitalisme ten voeten uit. Ondertussen gaat het kabinet verder op deze weg. De winstbelasting voor bedrijven wordt met vier miljard verlaagd. De boodschappen, de zorgpremie en de energierekening voor mensen worden duurder. Feest voor de allerrijksten, stilstand voor de rest." (12) Daar komt nog bij dat de superrijken worden gesteund door rechtse overheden, die de belastingdruk verplaatsen van bedrijven naar huishoudens – zeker sinds de door de banken gecreëerde economische crisis. Ron Meyer gaat hierop in, in zijn boek 'Grip'. "Terwijl de winscijfers van de grote bedrijven een relatief snel herstel lieten zien, daalde hun bijdrage aan de belastingopbrengst. Het tarief voor winstbelasting werd in veel landen verlaagd, terwijl multinationals steeds beter hun weg wisten te vinden door de mazen van het net. Belastingparadijzen als Bermuda, Singapore en Nederland boden steeds meer mogelijkheden om een normale bijdrage aan de samenleving te ontwijkenen. Dit zorgde door verminderde belastingopbrengsten die moesten worden opgevangen door mensen, want de kosten van de infrastructuur en andere publieke voorzieningen moesten nog altijd door iemand worden opgebracht. Terwijl de belastingdruk verschoof ten nadelen van de mensen, bleef hun loon structureel achter op de winsten van de bedrijven, maar ook op de salarisen in de top van de bedrijven. Bovendien werd de crisis door het bedrijfsleven aangewend om nog harder te lobbyen voor verdere 'flexibilisering' van de arbeid. Het aantal vaste banen nam sterk af, het aantal bungelbanen groeide explosief." (13)

Dat Adrian Toomes – als schurk, miljonair en onderdeel van het probleem – weinig recht van spreken had bij zijn kritiek op de 'hoge heren' wil niet zeggen dat hij geen gelijk heeft. De kapitalistenklasse neemt wat het kan pakken, zonder enige verantwoordelijkheid of zorg te tonen voor de gevolgen – en de mensen die deze gevolgen ondervinden. De arbeidersklasse. De 'kleine man'. De gewone mens. De strijd van Peter Parker, alias Spider-man, tegen de uitwassen van het kapitalisme is nuttig, maar ook eeuwigdurend. Totdat er een omwenteling plaatsvindt naar een samenleving waar niet het recht van de sterkste en de hebberigste geldt, maar waarin er wordt omgekeken naar elkaar. Een samenleving die rust op een fundament van Menselijke Waardigheid, Gelijkwaardigheid en Solidariteit.We mogen hopen dat die er snel komt, want je kunt geen vriendelijke Buurtspider-man zijn, als er geen buurt is...

Noten: Captain America: Civil War, Marvel Studios, 2016 Spider-man: Homecoming, Columbia Pictures, 2017 Idem Avengers: Infinity War, Marvel Studios, 2018 Bron: https://www.youtube.com/watch?v=1uDxFtt8Z6g  Sanders, B., Onze Revolutie - een toekomst om in te geloven, Starfish Books 2016; vertaling Menno Grootveld 2018 Palm, I. en Beckerman, S., Ongelijkheid in gezondheid, willen we er echt iets aan doen?, JOOP 2016; https://joop.bnnvara.nl/opinies/ongelijkheid-gezondheid-willen-we-er-ech... Marijnissen, L. en Hoekstra, A., Betere regulatie arbeidsmigratie nodig om oneerlijke concurrentie te stoppen, De Volkskrant 2019; https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/betere-regulatie-arbeidsmigratie-nodig-om-oneerlijke-concurrentie-te-stoppen~bb9e2480/  idem Vries, J. de, 'Pas op! Vertrouw het niet. Werken in Nederland is niet wat je je ervan voorstelt', De Volkskrant 2019;  https://www.volkskrant.nl/economie/pas-op-vertrouw-het-niet-werken-in-nederland-is-niet-wat-je-je-ervan-voorstelt~b4e07980/ Marx, K., Communistisch Manifest, 1848 Marijnissen, L., 'Hoog tijd dat de lonen weer eens gaan stijgen', AD 2019; https://www.ad.nl/politiek/hoog-tijd-dat-de-lonen-weer-eens-gaan-stijgen~aa21f812/  Meyer, R., Grip - in gesprek over de staat van ons land, Prometheus 2018

Zomervakantie!

PvdA PvdA Veenendaal 06-08-2019 18:00

Veenendaal geniet al een tijd van de zomervakantie. Wij genieten er ook van! Hoewel dit al een tijdje oud is, zit de sfeer er altijd goed in.

Voor de mensen die de politiek missen, even geduld! Op 10 september vindt de eerste raadscommissie van het nieuwe politieke seizoen plaats. Bent u nu benieuwd naar de mensen achter de foto? Maak gerust een keer contact of woon een evenement van ons bij en wie weet zien we u snel!

Geniet nog even van de zomervakantie.

Het bericht Zomervakantie! verscheen eerst op PvdA Veenendaal.