Nieuws van politieke partijen in Nederland inzichtelijk

71 documenten

Vrolijke, kwikzilverige Erik. Wat een gigantisch gemis.

PvdA PvdA Nederland 14-02-2020 18:38

Door Lodewijk Asscher op 14 februari 2020 Delen  

Als het om de dood gaat bestaat er geen eerlijk: vandaag is Erik van Bruggen overleden.

Het is onbegrijpelijk – het kan helemaal niet. Vrolijke, creatieve plannenmaker. Plannen smeder moet ik zeggen. Man van de wereld: “Je moet absoluut naar The Spotted Pig in New York, en slapen in the Bowery, zeg maar dat ik je gestuurd heb.” Sociaal democraat met hart voor iedereen. Rascampaigner.

Erik die je altijd wilde helpen. Lieve Erik. Optimist. Afgelopen najaar nog toen ik met Alex Klusman bij hem was in het ziekenhuis liet hij weten wel voorzitter van de kandidaatstellingscommissie te willen worden.

In januari zocht ik hem op – de laatste keer weet ik nu – hij had pijn en baalde van de tegenslagen. Maar daar mochten we het niet over hebben. Over politiek moest het gaan. En dat ik naar Texel moest met m’n boek, Erik ging het regelen. En dat het tijd werd voor gemeenschapszin, hij voelde het.

Dood. En Erik. Die twee hebben helemaal niks met elkaar te maken. Vrolijke, kwikzilverige Erik. Wat een gigantisch gemis.

Ik wens Ernestine en de kinderen; de broer, zus en ouders van Erik; Alex en zijn vele, vele andere vrienden heel veel sterkte.

Tweede Kamerlid

 

Heb je een vraag of wil je iets aan ons kwijt? Whatsapp ons.

Groet, Lodewijk

Whatsapp

Vrijheid begint bij zekerheid

PvdA PvdA Nederland 23-01-2020 15:07

Door Lodewijk Asscher op 23 januari 2020 Delen  

Het gaat ook om iets wat de commissie Borstlap vandaag terecht constateerde. Pas als je zeker bent van je baan en je inkomen, durft je plannen te maken. Durf je te dromen over de toekomst. En dan ben je pas écht vrij. Maar dat is juist wat veel mensen nu missen.

In Borstlap-rapport staat iets dat ik al veel langer van mensen hoor. Door de onzekerheid over het werk durven mensen geen gezin te stichten. Kunnen ze geen huis kopen. Het gebrek aan zekerheid beperkt hun vrijheid. En uiteindelijk is dat ook slecht voor het land als geheel. De enige die profiteren de grote bedrijven en hun aandeelhouders, die altijd lagere kosten en meer winst willen.

Het is een terechte analyse, die eerder deze week ook al werd gemaakt door de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Het kan zo niet langer, de wildgroei moet gestopt worden en dat moet radicaal gebeuren.

Dat jouw werkgever eenzijdig het aantal uur dat je werkt eenzijdig kan verminderen. Dat ze je baan kunnen verplaatsen naar de andere kant van het land, en dat jij er maar achteraan moet verhuizen. Dat ze je je salaris kunnen aanpassen en dus niet zeker weet hoeveel je op je rekening krijgt. Je gedeeltelijk kunnen ontslaan, zonder  toestemming van de rechter of het UWV. Onacceptabel.

Met dit voorstel is iedereen straks vogelvrij. Het is een voorstel dat thuis hoort in dit oude neoliberale denken. In het doorgeslagen geloof in de markt. Het is een doctrine waar steeds minder mensen nog achter staan. Ik denk dat dat we juist de andere kant op moeten. En dat we die kant ook opgaan.

We moeten het kapitalisme weer laten werken voor ons, in plaats van andersom. Je bent pas echt vrij als je zeker bent van de basis. Geef iedereen een vangnet voor als het tegen zit, of je nou werkt als zelfstandige of in dienst bent. Geef mensen zekerheid in hun werk, zodat je je geen zorgen hoeft te maken over je inkomen. Minder stress, meer zekerheid.

 

Tweede Kamerlid

 

Heb je een vraag of wil je iets aan ons kwijt? Whatsapp ons.

Groet, Lodewijk

Whatsapp

Voor wie zijn de risico’s?

PvdA PvdA Nederland 21-01-2020 05:58

Door Lodewijk Asscher op 21 januari 2020 Delen  

Het zijn vragen die veel mensen (gelukkig!) absurd in de oren klinken. Maar verhuld achter mooie termen van ‘efficiency’ en ‘flexibiliteit’ is dit te vaak de uitkomst van het doorgeslagen geloof in de markt. Maar waar leidt dat toe?

Ik denk dan aan binnenvaartschipper Wieger. Hij is zelfstandig ondernemer. Maar geen verzekeraar wilde hem verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid. Te oud. Toen hij zijn kuitbeen brak tijdens het opruimen van het ruim dreigde hij een half jaar zonder inkomen te moeten. Toen de arts het hem vertelde trok hij wit weg.

Concurrentie leidt zo tot een race naar de bodem in beloning en bescherming.

Of een pakketbezorger die nu net kan rondkomen. Hij belt per dag 130 keer ergens aan. Maar het bedrijf waar hij voor werkt staat onder druk, want de concurrent is goedkoper. Daar bezoeken de bezorgers 240 adressen per dag. Ze verdienen ze ook nog eens honderden euro’s minder. En ook al wil het bedrijf niet, de markt dwingt af dat ook zij meedoen. Concurrentie leidt zo tot een race naar de bodem in beloning en bescherming.

Werk is zoveel meer dan alleen je inkomen. Het is een bron van trots. Het is plezier hebben met je collega’s en een kans om iets bij te dragen. Maar steeds minder werkenden bouwen een goed pensioen of kunnen rekenen op steun bij pech. Bedrijven concurreren op de zekerheden van werkenden. Alle winst voor de aandeelhouders, alle risico’s voor de werknemers.

We kunnen samen nieuwe zekerheden afdwingen.

Deze ontwikkelingen zijn geen natuurwet. Het is een politieke keuze. We kunnen samen nieuwe zekerheden afdwingen. Daarom stellen wij het volgende voor:

1. Het werknemersvoordeel. Beloon werkgevers die hun mensen zekerheid geven, belast cowboys die de risico’s afschuiven op de werknemers. Zo wordt het veel aantrekkelijker mensen weer in dienst te nemen. En bedrijven die het goede met hun mensen voorhebben, worden niet langer weggeconcurreerd door bedrijven die de werknemers uitknijpen. 2. Bescherming bij ziekte en pensioenopbouw voor alle werkenden. Iedereen die werkt krijgt steun als het even tegenzit. Het moet niet uitmaken of je liever als zelfstandige aan de slag gaat of meer hecht aan een vast contract. Waar het om gaat is dat alle werkenden moeten kunnen rekenen op een goed pensioen én een verzekering tegen arbeidsongeschiktheid.

Na het neoliberale decennium breekt een ander tijdperk aan. Er zit een omslag aan te komen. De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid onderstreepte het vorige week nog maar eens. De economie moet mensvriendelijker worden. Ons doel moet niet zijn om de meest concurrerende economie te hebben, maar om de beste plek te zijn om te werken.

Je bent pas echt vrij als je zeker bent van de basis. Als je je geen zorgen hoeft te maken over je baan en je inkomen. Als je weet dat er een vangnet is als er iets mis gaat. Als je zelf kan bepalen hoe je je werk doet. Minder stress, meer zekerheid. Kiezen voor menselijke waardigheid boven winst. Dat is de opdracht voor de komende jaren.

Ontvang de laatste ontwikkelingen rondom dit plan via onze nieuwsbrief over Werk en Sociale zekerheid.

Tweede Kamerlid

Woningnood niet bestrijden met bedorven liberale medicijnen

PvdA PvdA VVD Nederland 16-01-2020 05:56

Door Lodewijk Asscher op 16 januari 2020 Delen  

Jonge mensen blijven tegen hun zin op kamers wonen. De wachtlijsten voor betaalbare huurwoningen zijn gigantisch en een huis kopen is veelal onbetaalbaar. Het aantal daklozen is verdubbeld en we zien steeds meer mensen met een baan die toch geen huis kunnen vinden. 

Een betaalbare plek om te wonen is geen gunst, maar een recht.

Een betaalbare plek om te wonen is geen gunst, maar een recht. Het is een van de meest basale voorwaarden om een gelukkig leven op te kunnen bouwen.

De huidige crisis komt niet uit de lucht vallen, maar is ook een gevolg van keuzes om de volkshuisvesting steeds meer over markt en steeds minder over woningen te laten gaan. Dat zien we ook in de plannetjes die nu geopperd worden.

Liberalen pleiten ervoor de kwaliteit los te laten.

Liberalen pleiten ervoor de kwaliteit los te laten: verlaag de normen voor duurzaamheid, aldus de VVD. Doe meer aan flexwonen, alsof mensen meer behoefte aan onzekerheid hebben. Onno Hoes wil wijken met minder groen, minder speeltuinen en minder kwaliteit. Zo weet je zeker dat je een probleemwijk bouwt.

Intussen wil het kabinet alleenstaanden minder kans geven op een betaalbare woning, worden de lasten voor woningcorporaties hoger en de huurtoeslag lager. Met deze liberale medicijnen wordt de ziekte erger. Terwijl de patiënt niet veel meer kan hebben. 

We moeten keuzes durven maken voor betaalbare huizen.

Dat kan anders. Wonen is een grondrecht en dus moeten we keuzes durven maken voor betaalbare huizen. Dat de markt het niet doet is bewezen, dus is het aan de overheid om een sterkere rol te spelen. 

Daarvoor is het nodig om de grondprijzen in de hand te houden. Het moment is nu aangebroken om wetten in te voeren waardoor speculeren met grond en eindeloos treuzelen met de bouw wordt gestopt.

De grond in gemeenschapshanden brengen.

In het uiterste geval zou dit reden kunnen zijn om grond te onteigenen. Op plekken waar de grond het schaarst is, kun we nog een stap verdergaan en de grond in gemeenschapshanden brengen. De overheid blijft dan de eigenaar en wie deze grond voor korte tijd wil gebruiken, mag huren. De vergoeding wordt gebruikt om voorzieningen te financieren waar de hele gemeenschap van profiteert, zoals scholen, parken, sportvelden en voorzieningen voor ouderen.

Daarnaast moet het Rijk huurwoningen lostrekken uit de greep van de markt. De machtspositie van verhuurders in de vrije sector leidt ertoe dat zij vrijwel ongehinderd huurverhogingen kunnen doorvoeren bij een huurderswissel.

Een op de vijf huurders meer dan de helft van hun inkomen kwijt aan huur.

In de vrije sector is inmiddels een op de vijf huurders meer dan de helft van hun inkomen kwijt aan huur. Dat is onverantwoord. Verhuurders worden rijk terwijl huurders nauwelijks iets overhouden voor de boodschappen en de energierekening.

Dit is de markt op zijn slechtst. De overheid moet daarom huren reguleren, door de prijsregulering die geldt in de sociale huur door te trekken tot 1.000 euro huur per maand. Naast controle over grondprijzen en meer regie over de huren kan het Rijk zelf meer doen om de bouw van betaalbare woningen op gang te brengen. Met een Rijksfonds voor Wonen kunnen we provincies en gemeenten ondersteunen. Bijvoorbeeld naar rato van het aantal nieuwbouwwoningen dat in hun gebied in bouwplannen staat.

Corporaties niet langer te straffen, maar kortingen geven.

In ruil voor de financiële stimulans kunnen met gemeenten afspraken worden gemaakt over een minimumpercentage betaalbare huurwoningen in bestemmingsplannen. Door daarbij corporaties niet langer te straffen, maar kortingen te geven. Wanneer zij veel bouwen en/of de huren verlagen, kunnen tienduizenden extra huurhuizen per jaar worden gerealiseerd.

Decennia van verzelfstandiging, marktwerking en liberalisatie hebben niet gezorgd voor voldoende betaalbare woningen. Het is tijd voor oplossingen, met meer woningen en minder markt. Met volkshuisvestingsbeleid om wonen als grondrecht te beschermen.

Tweede Kamerlid

Met plezier naar je werk?

PvdA PvdA Nederland 15-01-2020 16:17

Door Lodewijk Asscher op 15 januari 2020 Delen  

Maar dat staat onder druk. Ons werk is veel complexer en veeleisender geworden. We ervaren minder vrijheid om zelf te bepalen hoe we ons werk doen. En alle verschillende soorten flexcontracten zorgen voor onzekerheid.

Dat schrijft de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) in hun rapport over de toekomst van werk ‘het betere werk’. Daar staat ook dat de kwaliteit van ons werk anders kan en beter moet.

Een rapport dat mij uit het hart gegrepen is. De conclusie: “de economie moet mensvriendelijker worden. Ons doel moet niet zijn de meest concurrerende economie te hebben, maar de beste plek te zijn om te werken.”

Een fundamentele andere manier van kijken. Niet de belangen van de markt en de grote aandeelhouders, maar de belangen van de mensen voorop.

Wat is daarvoor nodig? De WRR doet een aantal voorstellen waar we wat mij betreft morgen mee aan de slag kunnen.

Allemaal voorstellen waar wij positief over zijn. Die ook in ons verkiezingsprogramma stonden. Waar wij al eerder concrete voorstellen voor hebben gedaan in de Kamer. Ik ben daarom ontzettend benieuwd naar de reactie van het kabinet.

Laat dit rapport het begin zijn van een omslag in het denken over werk. Waarbij we de mensen centraal zetten. Waarbij we werk waarderen om wat het bijdraagt aan de samenleving, ook als de markt er niet voor wil betalen. Waarbij mensen trots kunnen zijn op hun werk en wat ze bijdragen.

Tweede Kamerlid

https://www.pvda.nl/nieuws/met-plezier-naar-je-werk/

Geen opgewarmde kliek, maar een toekomst voor die kinderen

PvdA PvdA Nederland 17-12-2019 14:59

Door Lodewijk Asscher op 17 december 2019 Delen  

In een mooi nieuw onderwijsgebouw hangen tekeningen aan de wand, vrolijke kleuren. Maar geen spelende kinderen. Geen gejoel of gezelligheid. Geen ouders die hun kinderen komen ophalen. Een vreemde stilte.

Waar zijn de kinderen dan?

Waar zijn de kinderen dan? Thuis. Of in een noodopvang verderop. De school is een week dicht omdat het niet meer gaat. Het lerarentekort vreet iedere dag verder aan de weerstand van de leerkrachten die er wel zijn. Het holt iedere dag de onderwijskwaliteit een klein beetje verder uit. De directeur vertelt me rustig dat ze ermee stopt als er geen verbetering komt. ‘Ik kan het niet langer verantwoorden’, zegt ze.

Ouders zijn bezorgd. Over hun kinderen. Ze houden zelf ternauwernood hun hoofd boven water. Er is geen geld voor bijles in deze buurt. Het is de buurt met de hoogste werkloosheid van de hoofdstad.

Het wordt steeds moeilijker om kinderen door te verwijzen naar het speciaal onderwijs.

Een juf van groep 3 vertelt dat ze zij-instromer is: ze vindt het geweldig, maar zou graag een meer ervaren leerkracht in de buurt hebben om soms advies aan te vragen. Die is er niet. Ze staat sinds september voor de klas. Een leerkracht van groep 7 vertelt dat het steeds moeilijker wordt kinderen door te verwijzen naar het speciaal onderwijs. Een jongetje met problemen is diep ongelukkig. Hij wordt soms agressief en gooit met spullen. ‘Maar de instanties doen net alsof ik me er makkelijk vanaf maak nu hij niet op school te handhaven is.’ De intern begeleider staat zelf voor de klas - ze moet wel. Begeleiden van kinderen die wat extra hulp nodig hebben zit er niet meer in.

Het is een stuitend contrast met de begrotingsoverschotten die door het kabinet gevierd worden als sportprestaties.

In de week dat ik de Huizingaschool bezocht verscheen de brief van het kabinet over het investeringsfonds van het kabinet. Het ‘WopkeWiebesfonds.’ Daarin worden straks tientallen miljarden gestopt. Onderwijs is superbelangrijk staat er. En in de toekomst wordt het meer digitaal en een kwaliteitssprong. Dat is het zo’n beetje. Niks om de leraren nu te steunen. Niks voor de kinderen die vandaag niet krijgen wat ze verdienen. Niks voor ouders die zich zorgen maken over de onderwijskwaliteit.

In de praktijk betekent dit een vierdaagse schoolweek.

Gisteren bracht de NOS eindelijk het bericht waar ik op hoopte: “Noodmaatregelen tegen lerarentekort.” Helaas, het was een overgetikt persbericht van het ministerie. De grote steden krijgen één (1) miljoen om de crisis te bestrijden. Eerder toegezegde maatregelen werden in de magnetron gestopt en opnieuw opgewarmd. En de scholen kregen ruimte om de lestijden aan te passen. In de praktijk betekent dit een vierdaagse schoolweek - in een van de rijkste landen van de wereld.

Het lerarentekort raakt iedere klas in iedere stad en in ieder dorp.

Vandaag stemt de Eerste Kamer over de onderwijsbegroting voor volgend jaar. Daarin zit geen extra structureel geld tegen het lerarentekort. Het lerarentekort raakt iedere klas in iedere stad en in ieder dorp. Het is een grove schande. Dit kabinet moet naast leraren, ouders en kinderen gaan staan en het lerarentekort permanent oplossen, niet alleen met noodmaatregelen.

Daarom stemmen wij vandaag tegen de onderwijsbegroting. En ik roep alle senatoren op hetzelfde te doen.

Tweede Kamerlid

Op zondag gratis naar het museum

PvdA PvdA GroenLinks D66 Nederland 27-11-2019 13:31

Door Lodewijk Asscher op 27 november 2019 Delen  

Britse onderzoekers ontdekten dat het zien van een mooi schilderij hetzelfde in mensen losmaakt als het in de ogen kijken van een geliefde. Zo gelukkig kan kunst je maken. Het maakt van een museum een magische plek.

Het is een plek waar nieuwe werelden voor je open gaan.

Het is een plek waar een bepaald kunstwerk je blik kan grijpen. Het is een plek waar nieuwe werelden voor je open gaan en je kan leren; over oude beschavingen, natuur of wetenschap. Het is de plek waar ons cultureel erfgoed wordt gekoesterd en wordt doorgegeven. Het is een plek die voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn.

Die musea en hun collectie zijn van ons allemaal.

Iedere week genieten in dit land duizenden kinderen en volwassen van al het moois dat onze rijksmusea te bieden hebben. Die musea en hun collectie zijn van ons allemaal. Maar de toegangsprijzen zijn voor veel mensen toch een behoorlijke drempel. Zeker als je toch al weinig geld hebt. Dan zit een bezoekje aan een museum met het hele gezin er vaak niet in.

In steden als Parijs doen ze dat al langer.

Wat mij betreft moet iedereen in Nederland kunnen genieten van de cultuurschatten die wij met elkaar bezitten. Vandaag stemt de Kamer over een voorstel – van D66, GroenLinks en mijzelf – om rijksmusea één dag per maand gratis toegankelijk te maken. In steden als Parijs doen ze dat al langer.

Ik hoop vandaag tijdens de stemming op een meerderheid. Dus deel dit bericht en laat je horen als je ook één dag per maand wil waarop al dat moois voor iedereen te bezichtigen is.

Één dag waarop iedereen de mogelijkheid heeft te genieten van al dat moois. Om verliefd te worden op dat ene kunstwerk dat jou op slag raakt. Ongeacht de dikte van je portemonnee.

Update: De motie heeft de meerderheid van de stemmen gekregen en zodoende is de motie een feit.

Tweede Kamerlid

Witte jassen met grote harten

PvdA PvdA Nederland 22-11-2019 08:46

Door Lodewijk Asscher op 22 november 2019 Delen  

Ik liep mee in de demonstratiemars van mijn ‘eigen’ ziekenhuis in Amsterdam-Oost. Een plek waar ik vaak ben geweest als een van de jongens oorontsteking had of waar we de SEH bezochten na een te ruwe voetbalwedstrijd. Daarom wil ik de werkers van juist dat ziekenhuis ook zo graag steunen – omdat ze er altijd zijn als wij hen nodig hebben.

Drie op de vier verpleegkundigen overweegt zelfs ander werk te zoeken.

Al het zorgpersoneel dat ik woensdag sprak vertelde ongeveer hetzelfde verhaal. Ze houden van hun vak, maar dat vak is de afgelopen tijd flink veranderd. We kunnen op medisch gebied steeds meer, maar daardoor wordt de zorg ook steeds ingewikkelder. Tegelijkertijd zijn er te weinig collega’s, waardoor mensen soms te snel naar huis gestuurd worden. Soms worden patiënten midden in de nacht naar een ander ziekenhuis gestuurd. Drie op de vier verpleegkundigen overweegt zelfs ander werk te zoeken. De werkdruk is gewoon te hoog.

Ze willen hun patiënten niet in de steek laten.

Ze vertelden dat ze eigenlijk nooit actie voeren. Ze willen hun patiënten niet in de steek laten. Echt staken mogen ze niet eens, dat kan niet in een ziekenhuis. Hun verhaal staat niet op zichzelf. Van leraren hoor je dezelfde klachten over een gebrek aan collega’s en de veel te hoge werkdruk. Net als bij de politie, waar het kabinet wel een nieuwe drugsunit wil opzetten, maar er geen geld komt voor extra agenten.

We kunnen – en we moeten – een andere keus maken.

Het gaat goed met de Nederlandse economie. Het kabinet presenteert trots overschot na overschot. En zijn miljarden om de belastingen voor de hoogste inkomens en de grote bedrijven te verlagen. Maar die miljarden moeten anders besteed worden. We kunnen – en we moeten – een andere keus maken. Dit is het moment om te investeren in zaken die voor ons allemaal van belang zijn. Om te zorgen dat leraren, agenten en zorgpersoneel met trots hun vak kunnen uitoefenen. Zodat wij allemaal veilig over straat kunnen, er een goede leraar voor de klas staat en je de zorg krijgt die je nodig hebt.

Al die verpleegkundigen, verloskundigen, ambulancepersoneel en andere zorgmedewerkers staan dag en nacht voor ons klaar. Het zijn niet de mensen met de grootste mond, maar ze hebben wel een heel groot hart. Voor hun vak en voor hun patiënten. Laten we naar ze luisteren.

Groet, Lodewijk

Tweede Kamerlid

Biografie: Wie was Wim Kok?

PvdA PvdA Nederland 15-11-2019 16:00

Door Lodewijk Asscher op 15 november 2019 Delen  

Een eretitel, die de waardering en genegenheid die veel mensen nog steeds voor hem voelen verwoordt. Maar een man kan natuurlijk nooit samenvallen met een functie, er is zoveel meer te vertellen.

Ik weet wel wat hij in ieder geval niet was: een makkelijk onderwerp voor een biografie. Bij Wim Kok stond altijd de inhoud voorop, zichzelf vond hij maar matig interessant. Erg graag sprak hij er niet over. Des te knapper is het hoe jij erin geslaagd bent in dit boek toch door te dringen tot de essentie van Wim. En hoe je ook en passant de stammenstrijd in de vakbond tijdens de jaren ’70, de relevantie van het akkoord van Wassenaar of perikelen rondom de opvolging van Den Uyl weet te schetsen. De lezer blijft achter met een begrip van de man en zijn tijd: precies wat een goede biografie moet doen.

Wim ging op klompen naar school, voor schoenen was geen geld.

Wat mij opviel tijdens het lezen van de biografie is hoe Wim altijd op de eerste plaats die timmermanszoon uit Bergambacht is gebleven. Afkomstig uit een rood nest met een calvinistische inborst. Vast werk was een luxegoed bij de familie Kok. Wim ging op klompen naar school, voor schoenen was geen geld. Boeken bezaten ze thuis niet, maar gelukkig mocht Wim bij de bovenmeester thuis boeken komen lezen.

Het is die ervaring – die onzekerheid uit zijn jeugd – die Wim denk ik altijd is bijgebleven. Het maakte hem een praktische idealist. Werk, werk, werk was meer dan het motto van zijn eerste kabinet. Het was de rode draad in zijn leven. Hij wist hoe belangrijk het was om vaste grond onder voeten te hebben. Een vaste baan, een betaalbaar huis, goed onderwijs en goede medische zorg. Dat was waar ‘zijn mensen’ behoefte aan hadden. Dat is waar hij het voor deed.

Onlosmakelijk daarmee verbonden was zijn soberheid. In dit boek vertel je over de Opel Kadett waar Wim in reed in het begin van zijn vakbondsjaren. Een auto die eigenlijk te klein was voor zo’n grote man. Zelf weet ik nog dat Wim aan het einde van zijn leven het verzoek deed om zijn afscheid ‘een beetje klein’ te houden. Zoals Dick Benschop tijdens de herdenkingsdienst in het Concertgebouw al zei: dat is toen niet helemaal gelukt.

En – zo blijkt uit het boek – Wim was ontzettend begaan met zijn medemens. Met de gewone man. Of die nou in Nederland woonde of niet. Het boek beschrijft hoe hij als jonge student een aantal weken onbezoldigd in een zuivelfabriek werkte om bij te dragen aan een studiefonds voor Hongaarse vluchtelingen. En in zijn vakbondstijd deed hij alles om de korting op de uitkeringen door het kabinet Lubbers te voorkomen. Tot en met een voorstel dat tegen de financiële belangen van zijn leden inging. Het tekent zijn betrokkenheid en zijn gedrevenheid.

Hij was er van overtuigd dat arbeiders zich moesten verenigingen. Eenheid maakt macht.

Die bevlogenheid uitte zich in een andere eigenschap. Een eigenschap die in de herinnering zelfs de boventoon is gaan voeren. Wim was een bruggenbouwer. Polderen is onlosmakelijk verbonden met zijn naam. En als vakbondsman zat het hem ook in het bloed. Maar niet als doel op zich. Hij was er van overtuigd dat arbeiders zich moesten verenigingen. Eenheid maakt macht. Door verschillen te overbruggen en samen te werken konden er dingen bereikt worden.

In het boek wordt verteld over hoe Wim – eerst bij de NVV en later bij de vorming van de FNV – de verschillende stromingen bij elkaar probeerde te houden. Tussen de radicale industriebond en de meer gematigde bonden. Tussen de socialisten die spreiding van kennis, macht en inkomen wilde en de katholieken die niks moesten hebben van deze linkse scherpslijperij. Want gezamenlijk kon er meer bereikt worden.

Respect voor de ander, ook als je het niet met elkaar eens bent. De mogelijkheid je in de ander te verplaatsen. Het was – zo lezen we in het boek – ook het fundament onder zijn samenwerking met Ruud Lubbers. Het hielp hem enorm om het initiatief te houden tijdens de formatie van 1994, toen hij zichzelf naar voren schoof om een regeerakkoord te schrijven waar ook de andere partijen zich in konden vinden. Het is een eigenschap waar tegenwoordig – in een tijd van scherpe tegenstellingen – nog steeds veel behoefte aan is.

En Wim was vooral ook een echtgenoot. Rita was zijn ‘enige echte maatje’. Al vroeg maakte zij de afspraak om de opvoeding fiftyfifty te verdelen. Bijzonder vooruitstrevend, want zelfs nu is dat geen vanzelfsprekendheid. Het lukte hem echter niet zich aan deze afspraak te houden. Wel probeerde hij iedere dag thuis te eten en zijn kinderen naar bed te brengen. Ook als er daarna nog een avondverplichting was. Ik vond het onroerend om te lezen hoe Rita hem op het diepst van de WAO-crisis ervan overtuigde in de dienstauto te stappen en door te gaan. Zij was altijd zijn steun en toeverlaat.

Voor mij was Wim de grote vriendelijke reus. […] Een reus op wiens schouders wij konden staan.

Voor mij was Wim de grote vriendelijke reus. Als je hem zag staan in die deuropening van zijn huis in Amsterdam-west vroeg je je altijd af hoe die man eigenlijk door die deur paste. Het was een man die door zijn verschijning, en meer nog door zijn kennis imponeerde. Een klankbord voor iedere partijleider, altijd betrokken bij het wel en wee van de partij. Een reus op wiens schouders wij konden staan.

De les van dit boek is: hij was het allemaal. Betrokken en gedreven. Een calvinistische socialist. Een bruggenbouwer. Een strijder. Een timmermanszoon uit Bergambacht. Een grote vriendelijke reus.

De premier van alle Nederlanders.

Dank u wel.

De biografie ‘Wim Kok: Voor zijn mensen 1938-1994′ is geschreven door biograaf Marnix Krop.

Tweede Kamerlid