Nieuws van ChristenUnie in Nederland inzichtelijk

361 documenten

Bijdrage coronadebat 22 september 2020

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 22-09-2020 18:42

Door Carla Dik-Faber op 22 september 2020 om 19:52

Bijdrage coronadebat 22 september 2020

We kijken recht in de ogen van de tweede golf. We zien het aantal besmettingen in schrikbarend tempo oplopen. Alle ogen waren daarom vrijdag op het kabinet gericht. Wat gaat er gebeuren om het virus in te dammen? Natuurlijk, we moeten ons allemáál aan de basismaatregelen houden, zoals de anderhalve meter. Maar dan: het laatste rondje in de horeca mag niet meer geschonken worden. Is dit dan de dijk waarmee we de tweede golf gaan tegenhouden?

Maar dan eerst even een stap terug. De reden dat we nu weer extra maatregelen nodig hebben is omdat de belangrijkste pijler van het beleid, testen, traceren en isoleren, op losse schroeven staat. De vraag is dan ook of de corona-aanpak om de tweede golf te voorkomen niet spaak gaat lopen. Wat is de reflectie van het kabinet hierop?

Ik wil hierbij specifiek ingaan op de testcapaciteit. Dit is vanaf het begin een achilleshiel gebleken. Telkens zijn er beloftes gedaan die niet waar gemaakt konden worden. Als je in Den Haag woont en je hebt een test nodig, dan kun je over een paar dagen in Zierikzee terecht, als je al ergens terecht kunt. Ook zijn er signalen dat concurrentie tussen laboratoria de opschaling heeft gefrustreerd en dat de samenwerking tussen het ministerie, de GGD’en de laboratoria niet goed verloopt. Kan de minister ook hierop reflecteren?

Ik vraag het kabinet om duidelijk te maken hoe het het virus alsnog denkt te kunnen indammen en wat we kunnen doen om te voorkomen dat de ziekenhuizen opnieuw volstromen. Welke terugvalopties heeft het kabinet als over een week blijkt dat de huidige maatregelen niet afdoende blijken? Of ligt dit nu helemaal bij de regio’s? Graag een reactie.

Een groot zorgpunt blijft de capaciteit in de ziekenhuizen. Hoe staat het met de opschaling van de IC-capaciteit? Hoe worden de IC-verpleegkundigen hier nu bij betrokken, hebben zij ook zeggenschap over de keuzes die hierin worden gemaakt? Dit geldt ook breder, voor andere zorginstellingen. Worden ook zorgmedewerkers in bijvoorbeeld verpleeghuizen betrokken bij belangrijke besluiten?

Afgelopen vrijdag kregen we het bericht dat het beleid voor beschermingsmiddelen in de ouderenzorg in de eerste fase van de crisis wel degelijk gebaseerd was op schaarste. Dit terwijl de Kamer hier zó vaak naar gevraagd heeft. Het RIVM heeft vandaag laten weten dat de richtlijnen wél steeds gebaseerd zijn geweest op wetenschappelijke inzichten. Hoe zit het nu? Want zorgmedewerkers moeten erop kunnen vertrouwen dat hun veiligheid voorop staat. Erkent de minister dat hier iets niet goed gegaan is, ook niet in de communicatie?

Wat de aanpak ook is, deze staat of valt met draagvlak. En dus wordt alleen maar belangrijker dat dit kabinet transparant is en duidelijk maakt wat er wel kan, maar ook wat er niet kan en waarom niet. En aangeeft wat er niet of nog niet lukt en waarom niet.

Alleen op die manier kunnen we het vertrouwen van de samenleving in de aanpak behouden, of waar nodig terugwinnen. Want het succes van beleid staat of valt met draagvlak en met een gedeeld gevoel van urgentie. En daarvoor hebben we open communicatie nodig. Juist ook als er over bepaalde onderwerpen veel discussie is, bijvoorbeeld over de betrouwbaarheid van testen of over de samenstelling van een vaccin.

Om draagvlak te houden, moet de overheid duidelijk blijven communiceren. En daarbij geldt, zoals dat voor alles geldt: liever het eerlijke verhaal dan stoere taal.

Tijdelijke commissie Aardgaswinning Groningen

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 22-09-2020 18:38

Door Webredactie op 22 september 2020 om 19:14

Tijdelijke commissie Aardgaswinning Groningen

Vandaag is in de Tweede Kamer de Tijdelijke commissie Aardgaswinning Groningen opgericht. ChristenUnie-Kamerlid Stieneke van der Graaf is gekozen tot ondervoorzitter van deze commissie. Samen met de andere leden gaat ze een parlementaire enquête voorbereiden naar de aardgaswinning in de provincie Groningen.

Lees hier meer over de Tijdelijke commissie Aardgaswinning Groningen.

Aandacht voor wat echt telt (bijdrage Algemene Politieke Beschouwingen)

ChristenUnie ChristenUnie GroenLinks CDA Nederland 16-09-2020 21:18

Door Gert-Jan Segers op 16 september 2020 om 22:23

Aandacht voor wat echt telt (bijdrage Algemene Politieke Beschouwingen)

Bronnie Ware was een palliatief verpleegkundige in Australië. Jarenlang heeft zij gesproken met mensen die op hun sterfbed lagen. Zij luisterde naar hun verhalen. En na een tijdje, toen ze veel verhalen had gehoord, ontdekte ze patronen in die verhalen. En ze schreef ze op. Ze noemde de zaken waar stervende mensen het meeste spijt van hadden.

Alle mannen van die generatie, het ging toen om mannen, hadden spijt dat ze zo hard hadden gewerkt en daarmee veel van hun geliefden en hun kinderen hadden gemist.

Iedereen miste zijn of haar vrienden aan het sterfbed en had er verdriet over dat vriendschappen waren verwaterd.

En de meeste mensen hadden te veel geluisterd naar wat andere mensen van hen verwachten en waren daardoor niet trouw gebleven aan hun idealen. En aan wat ze écht belangrijk vonden.

Op ons sterfbed telt niet wat we hebben gepresteerd, niet hoeveel we hebben verdiend, niet wat columnisten van ons vinden, laat staan wat peilingen van ons vinden. Wat telt als we het meest kwetsbaar zijn, is dat er iemand is die onze hand vasthoudt. Dat er liefde is.

Eigenlijk weten we dit ook allemaal. Vriendschappen en relaties maken gelukkig en eenzaamheid is gif. Het is ingebakken in de schepping: je wordt en bent mens in relatie tot anderen.

En toch zijn grote politieke keuzes in ons land ingegeven alsof we vooral een individu zijn, zelfredzaam, onafhankelijk van anderen. Alsof we alleen maar rationeel en weloverwogen onze keuzes maken.

We weten dat het niet waar is, maar toch gaan grote politieke keuzes ervan uit dat vooral betaald werk ons gelukkig maakt en dat we zoveel mogelijk moeten verdienen. Het individualisme heeft de laatste decennia de toon gezet en er is een vorm van liberalisme die ervan uitgaat gaat dat we een homo economicus zijn. Terwijl we weten – of in ieder geval kunnen weten – dat het gewoon niet waar is.

De coronacrisis is niet ons sterfbed. Er is leven na deze crisis. Maar in deze crisis stond wel alles even helemaal stil. Of bijna alles. Veel viel ons uit handen. En daardoor leren we juist in deze tijd scherper te kijken. We zien beter wat niet deugt, wat niet werkt en we zien beter wat écht telt.

En wat we zien, is niet nieuw. Het zijn de verhalen die ik al hoorde van jongeren bij de totstandkoming van Coalitie-Y.

Stel je voor. Een jong stel. Ontmoet elkaar tijdens de studententijd. Boordevol idealen en hoop voor de toekomst. Vier studiejaren later zitten ze allebei opgezadeld met een enorme studieschuld. En als ze werk vinden, is er weinig kans op een vast contract. Ze verdienen genoeg om rond te komen, maar te weinig om echt iets op te bouwen. Ze verdienen te weinig om een huis te kopen, maar kunnen niet betaalbaar huren. Het ontbreekt hen aan zekerheid om keuzes voor de toekomst te kunnen maken. De kinderwens wordt even geparkeerd.

De minister-president zal deze verhalen herkennen, hij praat met jongeren van Coalitie-Y. Hij heeft de handschoen opgepakt en daar ben ik hem dankbaar voor. Hij zit geregeld met collega’s om de tafel met mensen van Coalitie-Y.

De verhalen van deze jongeren komen niet voort uit een soort natuurtoestand, maar komen voort uit politieke keuzes in ons belastingstelsel, op de arbeidsmarkt, de woningmarkt. Tussen ons en nieuw levensgeluk, tussen ons en de zorg voor elkaar, staan wetten en praktische bezwaren. En die wetten en praktische bezwaren komen uit deze Kamer.

De coronacrisis heeft nog scherper laten zien wat niet deugt. We zien dat ZZP’ers als eerste geholpen moesten worden. Zij zijn als eerste kinderen van de rekening van deze crisis en moeten middenin deze crisis op het sociaal minimum zien te overleven.

We hadden in ons land in de vorige eeuw lang een eerlijk sociaal contract met elkaar. We kregen allemaal de kans om te leren, we werkten hard, de overheid beschermde tegen uitbuiting, verdeelde de welvaart eerlijk en winsten van bedrijven vertaalden zich in hogere lonen. Werkgevers en werknemers vonden elkaar in eerlijke overeenkomsten en er waren bedrijven zoals het oude Philips. Ik heb er al eerder aan gerefereerd. Collega Dijkhoff heeft daar een prachtig beeld van geschetst, vorig jaar bij de Algemene Politieke Beschouwingen. Een goede werkgever die goed zorgde voor werknemers zoals zijn opa, een studiefonds voor hun kinderen zoals zijn moeder en een sportvereniging waar de mooiste voetbalclub van Nederland uit voortkomt. Maar dit sociaal contract is verbroken.

Het heeft geleid tot een generatie van stagnatie. Onze economie is de afgelopen 40 jaar sterk gegroeid en de Rabobank berekende dat 60% daarvan bij bedrijven terecht is gekomen, 40% bij de overheid, maar dat gezinnen al veertig jaar lang ongeveer hetzelfde besteedbare inkomen hebben. En dat is niet rechtvaardig.

We zijn in de afgelopen vier decennia iets kwijtgeraakt. Ons mensbeeld gaat mank. We lopen op één been. Wij zijn geen homo economicus. Wij zijn mensen die gedijen bij vriendschap, liefde, zorg voor elkaar, en zijn bestemd voor bloei. Is dit een open deur?! Laten we er dan alsjeblieft heel snel doorheen lopen en niet langer buiten blijven staan! Want wat nu nodig is, is beleid dat recht doet aan wie wij zijn. Wat nu nodig is, zijn nieuwe keuzes. En we kunnen ons laten aanmoedigen door wat Nelson Mandela ooit zei: Moge onze keuzes onze hoop reflecteren – en niet onze angst!

Ja, we kunnen bang zijn voor economische krimp en opnieuw alle kaarten op de groei van ons BBP zetten. We kunnen bang zijn voor mensen die anders zijn dan wij en onze grenzen gesloten houden. We kunnen bang zijn voor het verliezen van grote bedrijven en onze belastingen kunstmatig laag houden.

Maar we kunnen ook kiezen voor beleid dat niet onze angsten reflecteert maar onze hoop. En kiezen voor wat echt telt.

Het eerste dat echt telt is ‘zorg voor elkaar’.

Als ik vanuit hier, langs de Hofvijver, naar de Korte Voorhout loop, zie ik een welvarend land. Maar als ik de uitgang neem bij Lange Poten naar de Schilderswijk wandel, de wijk waar mijn zus op een basisschool werkt, dan houd ik mijn hart vast. Het is één stad, maar het zijn twee werelden. Het zijn twee wijken, vlakbij elkaar, en toch oneindig ver van elkaar verwijderd, door een breuklijn in deze stad.

En zo lopen er meer breuklijnen door ons land. En de coronacrisis maakt de breuklijnen alleen nog maar extra zichtbaar.

Tussen mensen zonder schulden en mensen met schulden.

Tussen gezinnen met een goed inkomen en mensen die nauwelijks kunnen rondkomen.

Tussen jongeren met wie het goed gaat en jongeren die vastlopen.

Tussen de Randstad die groeit en regio’s die krimpen.

En als we in deze crisis iets hebben geleerd, dan is het wel dat het aankomt op die zorg voor elkaar. Dat is wat ons mens maakt en dat is wat ons land zo mooi maakt.

Dat heeft in deze coronacrisis letterlijk handen en voeten gekregen door het fantastische werk van ons zorgpersoneel. Het is goed dat het kabinet werk gaat maken van betere werkomstandigheden, zodat mensen plezier in hun werk in de zorg houden. Het is goed dat er ook bonussen worden uitgekeerd, dit jaar en volgend jaar.

Maar er is wel meer nodig. En ik hoor graag van het kabinet hoe het het onderzoek daarnaar vormgeeft en hoe dat kan bijdragen aan betere waardering, meer zeggenschap en grotere arbeidsvreugde van het zorgpersoneel.

Het is mooi om te zien dat kabinet ook andere hoopvolle keuzes maakt.

Het verlaagt de lasten voor burgers en met het noodpakket helpt het mensen hun baan te behouden en dat is hoopvol.

Het kabinet trekt 150 miljoen uit voor hulp aan mensen met problematische schulden. En dat is hoopvol in een jungle waarin schulden handelswaar zijn geworden, waardoor mensen alleen maar dieper in de misère belanden. Ik wil het kabinet vragen om een waarborgfonds te starten waarmee schulden kunnen worden afgekocht en hierbij het overleg te zoeken met organisaties als Schuldhulpmaatje.

Het kabinet trekt ook extra geld uit, 150 miljoen, voor gezinnen met een laag inkomen, het verlengt de verhoging van het budget voor Jeugdzorg en dat is hoopvol voor jongeren voor wie het leven soms zwaar is.

En ik wil het kabinet aanmoedigen om hoopvolle stappen te blijven zetten. Zorg voor elkaar betekent ook samen verantwoordelijkheid dragen.

Bijvoorbeeld voor Noord-Nederland. Een regio met krimp en met Groningen als een provincie met breuklijnen. Letterlijk, scheuren in huizen, maar ook mentaal is er iets kapot gegaan daar. Daar is mentale hulp nodig, snel herstel en versterking van hun huizen. Maar er zijn ook banen nodig. Ik wil het kabinet vragen om de middelen die het ontvangt uit het Europese Just Transition Fund te investeren in Noord-Nederland. In werkgelegenheid in de energietransitie, zodat het koploper wordt in bijvoorbeeld de ontwikkeling van groene waterstof. Dat zou hoopvol zijn.

Samen verantwoordelijkheid dragen is ook nodig als het gaat om het Europees migratiebeleid. Daar zijn geen gemakkelijke antwoorden. Er wordt naar oplossingen gezocht, ook in Europa. Als er Europees een appèl wordt gedaan op ons, op Nederland, om mee te werken aan de herverdeling van vluchtelingen, dan wil ik het kabinet vragen daar serieus het gesprek over aan te gaan. En dan met een warm hart keuzes te maken.

Ik zei het al. Wat echt telt, is zorg voor elkaar.

En wat in de tweede plaats echt telt, is dat we ons niet moet blindstaren op de groei van het BBP, maar ons sterk moeten maken voor bloei van de samenleving.

Bij de presentatie van het groeifonds hoorde ik de minister van Financiën, minister Hoekstra, zeggen dat investeringen uit dit fonds moeten leiden tot groei van het BBP. Ik weet dat de doelstellingen van het fonds veel breder en rijker zijn, maar ik wil graag waken dat ook bij dit fonds er een fixatie komt op het Bruto Binnenlands Product.

In het boek Fantoomgroei, dat volgens mij nu zo’n beetje iedereen gelezen heeft, komen de schrijvers Noten en Heijne met een sprekend voorbeeld hoe die fixatie ons op het verkeerde been kan zetten. De olieramp in de Golf van Mexico was een ecologische ramp, maar bleek goed voor het BBP.

Dichter bij huis. Als ik minder ga werken om voor mijn moeder te zorgen is dat slecht voor het BBP, maar als ik een pakje sigaretten koop, is dat goed voor het BBP. Met andere woorden: we hebben een vreemde manier van meten of het goed met ons gaat.

Als ik iemand op straat tegenkom en vraag hoe het gaat, zou het vreemd zijn als diegene zegt: 60.000 euro.

Door de manier waarop we onze welvaart meten, weten we vaak wel de prijs, maar niet altijd de waarde van iets.

Ik wil het kabinet vragen hoe we het brede welvaartsbegrip dat we steeds beter kunnen hanteren ook kunnen inzetten bij de bepaling van de waarde van het groeifonds. Ik hoop dat de minister van Financiën die vraag heeft meegekregen. Misschien was hij al in overleg met de minister van Economische Zaken.

Daarnaast zou ik het kabinet ook willen vragen wat de lessen zijn als het gaat om onze afhankelijkheid van de wereldmarkt. De coronacrisis liet ons zien dat we voor onze mondkapjes afhankelijk waren van verre landen met wispelturig voorkeursbeleid.

Wat de ChristenUnie-fractie betreft is dit het moment om een brede analyse te maken van wat we als land echt nodig hebben, voor onze veiligheid, onze gezondheid, ons voedsel. Samen met het CDA doen we het voorstel om te komen tot een Planbureau voor de Veiligheid. Juist omdat we bij wat van waarde is niet afhankelijk willen zijn van een wereldmarkt waarin alleen de prijs telt.

Wat echt telt is dat we gaan voor bloei en niet alleen maar voor groei.

Wat echt telt is dat we zorgen voor elkaar.

Maar wat ook echt telt is dat we kiezen voor de schepping.

De feiten hoef ik niet te herhalen. De aarde wordt warmer en op steeds meer plekken extreem droog of juist extreem nat. De stijging van de zeespiegel versnelt, wat ook ons land in toenemende mate kan bedreigen. En jaarlijks verdwijnt er een oppervlakte van vier keer Nederland aan bos – veertig voetbalvelden per minuut. Netto.

Willen we goede rentmeesters zijn, dan moeten we door met de energietransitie.

Wij willen investeren in schone energie en niet langer afhankelijk zijn van olie uit het Midden-Oosten. Wij willen stoppen met gaswinning in Groningen en niet afhankelijk zijn van Rusland. Maar dat zijn wat abstracties en vaak ver van ons bed. Om die energietransitie dichter bij huis te brengen, moeten we komen tot een Nationaal Isolatieprogramma voor huizen, zodat energieverbruik verminderd wordt en kosten op de lange termijn worden bespaard. Inzetten op datgene dat waardevol is en de schepping op waarde schat – dat is rentmeesterschap. Samen met GroenLinks willen we het kabinet vragen om op korte termijn met een plan te komen voor isolatie, een nationaal, grootschalig en toegankelijk isolatieplan.

Vroeger of later blikken we terug. Net als die Australiërs met Bronnie Ware aan hun bed. En dan bedenken we waar we spijt van hebben. Waarin we tekort zijn geschoten. Wat mooi was, wat de moeite waard was, waar we dankbaar voor zijn.

Dit is de laatste begroting van dit kabinet en we gaan ongetwijfeld terugblikken.

Dit is de laatste Algemene Politieke Beschouwingen van veel Kamerleden en die gaan terugblikken op hun politieke loopbaan in dit Huis.

Nog even en dan kunnen we deze coronacrisis achter ons laten en blikken we terug op deze ongekende tijd.

En ooit komen we allemaal zelf in de herfst van ons leven en gaan we ook persoonlijk de balans opmaken.

En wat ik hoop is dat we in al die rollen die we hebben, bij de belangrijke keuzes die we maken en in het leven dat we leven, dat we trouw blijven aan onze idealen en het goede doen.

Mogen onze keuzes onze hoop reflecteren – en niet onze angst. Laten we kiezen voor wat echt telt. En ik wens daarbij het kabinet en de Kamer de zegen van God toe.

En als je dat nou niet zoveel zegt, dan nog één beeld. Ik hoorde het Malieveld langskomen, wat regelmatig volstond met boze mensen. Vlak voor het zomerreces, vlak voor de zomer, stond het ook vol met mensen die aan het bidden waren. Voor jullie allemaal, voor ons. En ook al geloof je niet, weet je gezegend.

Nieuwe perspectieven voor Noord-Nederland

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 16-09-2020 15:14

Door Gert-Jan Segers op 16 september 2020 om 17:11

Nieuwe perspectieven voor Noord-Nederland

Decennialang hebben we als land geprofiteerd van de gaswinning in het noorden. Maar nu we de gaskraan (terecht!) dichtdraaien, dreigen de inwoners dreigen bekaaid achter te blijven. Voor hen moeten er nieuwe perspectieven komen en dus vragen we het kabinet om een plan.

Nieuw perspectief is dus nódig, maar ook mógelijk. Als we maar kiezen voor de regio: in ontwikkeling, in geld, in goede zorg.

Ik wil dat het kabinet dat nieuwe perspectief opschrijft in één groot perspectiefplan voor Noord-Nederland. Met dat plan kunnen in potentie honderden miljoenen aan de noordelijke provincies worden toebedeeld om nieuw perspectief te bieden aan een regio die te vaak in de hoek zit waar de klappen vallen.

Het perspectiefplan voor Noord-Nederland moet wat ons betreft ten minste drie onderdelen bevatten. Allereerst moet de provincie Groningen koploper worden in de omslag naar duurzame energie. Nieuwe vormen van energieopwekking zoals groene waterstof bieden kansen voor nieuwe werkgelegenheid, waar vooral Noord-Nederland van moet profiteren. Ik denk dat Noord-Nederland een voorloper kan zijn in de ontwikkeling die we uiteindelijk als heel Nederland doormaken.

Naast de omslag naar duurzame energie moet het geld – in potentie honderden miljoenen – uit het Europese Just Transition Fund met name worden ingezet voor de noordelijke provincies. Met het dichtdraaien van de gaskraan verdwijnen er duizenden banen, maar met de inzet van het geld uit het fonds kunnen er zo’n 16.000 nieuwe banen worden gecreëerd. Dat biedt perspectief.

Tot slot vinden we dat het kabinet niet alleen scheuren in huizen moet herstellen, maar ook scheuren in de samenleving. Er moet een plan komen om de geestelijke verzorging in Noord-Nederland te versterken. We kunnen niet doen alsof er de afgelopen decennia niets gebeurd is. Bij de versterkingsoperatie gaat het erom dat we naast mensen blijven staan en aandacht hebben voor wat mensen nodig hebben. Dat luisterend oor wordt ook geboden door geestelijk verzorgers. Een serieus plan voor geestelijke verzorging is dan heel belangrijk.

Eerder zei ik al eens ‘Groningen first’, maar vandaag zeg ik: ‘make Noord-Nederland great again’.

Kiezen voor wat telt in de Miljoenennota

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 15-09-2020 18:50

Door Eppo Bruins op 15 september 2020 om 16:48

Kiezen voor wat telt in de Miljoenennota

Vandaag is het de laatste Prinsjesdag voor de verkiezingen. Een Prinsjesdag die anders is dan anders vanwege de coronacrisis. Dat is ook te merken aan de Miljoenennota, waarin het kabinet presenteert waar het geld aan uitgeeft en waar dat geld vandaan moet komen. In die keuzes laat het kabinet zien wat het belangrijk vindt, wat écht telt. Zeker in de crisis.

Een heel duidelijke keuze van het kabinet is bijvoorbeeld om niet te bezuinigen in crisistijd, maar om flink te investeren. Zo komt het kabinet volgende maand met alweer het derde economische steunpakket om te voorkomen dat mensen hun baan en inkomen verliezen en zo in de armoede belanden. Dat is een goede keuze, vind ik. Het is belangrijk om mensen zo door de crisis heen te loodsen.

In de Miljoenennota zitten een aantal zaken waaraan je het kloppende hart van de ChristenUnie herkent. Dan gaat het bijvoorbeeld om omzien naar elkaar, zeker naar kwetsbare groepen. Zo komt het kabinet – na een mede door mij ingediende motie – dit jaar met een schuldenfonds om mensen met problematische schulden te ondersteunen. Zij verdienen perspectief op een schuldenvrije toekomst.

Of kijk bijvoorbeeld naar steun voor gezinnen. Juist in gezinnen horen liefde en zorg voor elkaar centraal te staan. Die verdienen financiële ruimte. Het is goed dat de inkomstenbelasting omlaag gaat en het kindgebonden budget omhoog gaat, juist voor gezinnen met lage inkomens. In gezinnen groeien onze kinderen op. En mocht dat niet mogelijk zijn, moet het blijven gaan om de zorg en aandacht voor het ene kind. Het is mooi dat het kabinet 300 miljoen euro uittrekt voor de jeugdzorg.

In de keuzes die je maakt, kun je als kabinet ruimte bieden aan wat je wil, maar ook extra belasten wat je níet wil. Zo komt het kabinet snel met een CO2-heffing voor de industrie. Op deze manier stimuleren we het beperken van de CO2-uitstoot, en kiezen we daarmee voor de schepping.

Economische groei zorgt niet altijd voor bloei van de samenleving. Kijk bijvoorbeeld naar de sterke groei van de huizenprijzen. De economie groeide de afgelopen jaren, maar voor starters werd het steeds moeilijker om een betaalbare woning te vinden. Ik vind het een goede keuze van het kabinet dat het meer geld beschikbaar stelt om woningbouw te stimuleren. Starters op de woningmarkt hoeven bij het kopen van een huis geen overdrachtsbelasting meer te betalen, de verhuurderheffing gaat omlaag en woningcorporaties krijgen meer financiële armslag om te investeren in renovatie en verduurzaming van huurwoningen.

Natuurlijk staan er nog veel meer maatregelen, getallen en bedragen in de Miljoenennota. Achter die cijfers zitten de keuzes die je maakt. Keuzes die verschil maken in levens van mensen: voor goede zorg, financiële rust, een betaalbare woning. De ChristenUnie vindt het goed dat het kabinet daarbij vooral oog heeft voor de laagste inkomens, jongeren op de woningmarkt en mensen met schulden. Juist in crisistijd is het – nog meer dan anders – nodig om kwetsbare groepen in de samenleving te ondersteunen en aandacht te hebben voor wat echt telt.

Meer weten over de Miljoenennota? Bekijk dan de nieuwste aflevering van 'Facts Friday':

Reactie op de troonrede en de begroting van het kabinet

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 15-09-2020 12:36

Door Gert-Jan Segers op 15 september 2020 om 14:33

Reactie op de troonrede en de begroting van het kabinet

De laatste maanden is de wereld, is ons land, onze economie en samenleving, op z’n kop gezet. We hebben opnieuw geleerd dat ons leven niet maakbaar is.

Met steunpakketten en noodmaatregelen probeert de overheid zo goed en zo kwaad als het gaat om de maatschappij draaiend te houden. In heel Nederland zien we indrukwekkende voorbeelden van naastenliefde en omzien naar elkaar.

De koning zei terecht dat corona heeft laten zien hoe belangrijk het is om aandacht te hebben voor elkaar.

Nu we in een andere fase van de crisis zitten, vraagt dat van ons om keuzes te maken voor wat echt telt. In de begroting die het kabinet vandaag presenteert zien we dat ook terug. We bieden ruimte aan de zorg, bieden gezinnen die het niet zo breed hebben extra financiële armslag, we maken werk van een schuldenfonds om mensen met onoplosbare schulden nieuw perspectief te kunnen bieden. Daarin zien we duidelijk dat het verschil maakt als de ChristenUnie aan tafel zit.

Met deze begroting zet het kabinet waardevolle stappen om de samenleving - het samen leven - te versterken. De komende maanden vragen van de politiek en van iedere Nederlander om op die weg verder te gaan.

Om aandacht te hebben voor wat écht telt.

Een sobere outfit voor een andere Prinsjesdag

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 15-09-2020 06:40

Door Carla Dik-Faber op 15 september 2020 om 08:36

Een sobere outfit voor een andere Prinsjesdag

Kleding van reststoffen uit de kledingindustrie, een armband van een Zwolse boom en een zalmleren tas. Dat wordt mijn sobere en duurzame outfit voor vandaag. Prinsjesdag is dit jaar anders dan anders.  Ik vond het niet passend om er vandaag een groot feest van te maken.

Elk jaar draag ik met Prinsjesdag bijzondere kleding, gemaakt door Nederlandse ontwerpers. Een kimono met zeewier, Staphorster klederdracht ‘restyled’, een jurk van gerecyclede spijkerbroeken, een mantelpak van PET-flessen, een ‘uniform’-jurk van gerecyclede marinierskleding, een tuniek van visnetten en een rok met leer van treinbanken. Het kwam allemaal voorbij. Maar dit jaar is alles anders. Het was dan ook mijn plan om iets uit de kast te halen en niet groot uit te pakken.

Tot Jolanda Doornbos met mij contact opnam. Op Facebook stelde ze de vraag welke politica op Prinsjesdag haar armband zou gaan dragen. Omdat ik ‘getagd’ werd door bekenden, kwam ze bij mij terecht. Jolanda maakt houten sieraden van bomen uit haar woonplaats Zwolle, die anders door de versnipperaar zouden gaan. De vorm, een driehoek, staat symbool voor de relatie tussen de politiek, de burger en de ’casus’ waarvoor een oplossing moet komen. De armband is gemaakt van Amerikaanse eik en kastanje. Natuurlijk wilde ik haar armband dragen, misschien nog wel meer vanwege haar persoonlijke verhaal. Dit verhaal is te lezen op haar website.  Ik draag er een bijpassende ring en oorbellen bij.

Van het een kwam het ander. Bij Map Renes huurde ik vervolgens een zalmlerentas. Map woont ook in Zwolle en maakt prachtige kleding en tassen van zalmleer, een restproduct van de zalm die gegeten wordt. Door ook het leer te gebruiken, wordt niets van de vis weggegooid. Dat spreekt mij zeer aan, want er is al zoveel verspilling. Haar hele manier van werken is circulair: je kunt haar ontwerpen lenen en het leer wordt steeds weer opnieuw gebruikt. Volgens Map - en ik denk dat ze gelijk heeft - is dat de toekomst.

En dan natuurlijk de kleding zelf. Ik had al eerder eens een rok gekocht van Irma Borgsteede. Zij maakt prachtige collecties met stoffen die anders over zouden blijven. Dit betekent dat er voor haar kledingstukken niet speciaal stoffen geproduceerd worden en dat haar oplages beperkt zijn. Ook hier dus minder verspilling. De kleding van Irma is verkrijgbaar bij LIVStores in Utrecht. Marjan Londeman, eigenaresse van de winkel, heeft mij enorm geholpen met het vinden van een passende top bij de rok. Dat viel nog niet mee, want wie had nu bedacht dat het 30 graden zou worden? Het wollen exemplaar dat ik in eerste instantie had uitgekozen, kon ik gelukkig ruilen voor een dunner truitje.

Hier is het resultaat. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Bij het schrijven merk ik dat ‘minder verspilling’ de rode draad is. En dat is heel hard nodig. Wist je dat de gemiddelde Nederlander 173 kledingstukken in de kast heeft hangen, die we gemiddeld 7 keer dragen? We kopen met elkaar steeds meer kleding die van steeds slechtere kwaliteit is. Kleding is letterlijk een wegwerpproduct geworden. Daarom koop ik liever wat minder kleding van betere kwaliteit, die ook lang mee gaat en eerlijk geproduceerd is. Ik hoop dat steeds meer mensen dit ook gaan doen. Op die manier kunnen we samen zorgen voor deze aarde, Gods schepping en ons gemeenschappelijk huis, en onze medemens.

Een lelijke afspraak met een bittere nasmaak

ChristenUnie ChristenUnie VVD Partij voor de Vrijheid Nederland 14-09-2020 15:25

Door Gert-Jan Segers op 14 september 2020 om 17:22

Een lelijke afspraak met een bittere nasmaak

Het is de week na de week ervoor... Een paar van de meest bewogen politieke dagen die ik heb meegemaakt. De al langer bestaande afschuwelijke situatie van vluchtelingen en migranten in kamp Moria veranderde in een inferno na een afschuwelijke brand die het kamp in de as legde. En dat gaf nog meer urgentie om te zoeken naar manieren om de mensen daar te helpen.

Na intense gesprekken in Den Haag konden we een kleine stap zetten. Maar dat heeft heel veel los gemaakt. Jullie hebben mij en de fractie gemaild, geappt, rechtstreeks aangesproken over jullie teleurstelling over de Nederlandse reactie op de ramp op Lesbos. Al schrijvend probeer ik hier voor mezelf tot meer helderheid te komen en daarmee jullie een eerste antwoord te geven op de vele vragen.

De kritiek die er loskwam heeft niet de vorm van kritiek zoals die er kan zijn bij een willekeurig andere politieke afspraak over een willekeurige begroting. Nee, dit ging dieper. In jullie reactie proefde ik diepe teleurstelling over de reactie van ons land na een humanitaire crisis op een eiland aan de rand van ons continent. Een onvrede – verdriet vaak zelfs – over een kille ‘deal’ waarin tegenover 100 kwetsbare mensen weer andere afspraken staan. Politiek op z’n lelijkst, las ik veel.

En zo is het. Het is een lelijke afspraak met een bittere nasmaak.

Ik heb er de laatste dagen veel over nagedacht en met mensen die het dichtst bij me staan over gesproken. En ik ben er nog niet over uitgedacht. Maar wil alvast wel een paar gedachten delen. Want juist nu het spannend is, moeten we elkaar proberen vast te houden.

Allereerst. De intense teleurstelling over de afspraken van donderdag laten zien waar ons hart klopt. In ieder geval het hart van een heel groot deel van de mensen die zich verbonden voelen met de ChristenUnie. Als we zeggen dat we willen opkomen voor kwetsbaren, dan is dat geen slogan of vrome wens. Het is echt. De verantwoordelijkheid voor wat er met deze mensen op het uiterste deel van ons continent gebeurt, voelen we ook echt. En als er hier dan slechts 100 mensen opgevangen gaan worden en als dat aantal ook nog eens afgaat van het totale aantal vluchtelingen dat Nederland van elders opneemt, dan is dat ook echt een bittere teleurstelling. En jullie hebben die niet onder stoelen of banken gestoken.

Voor mijzelf is dit een heel indringende herinnering aan de opdracht waarmee m’n vier collega’s en ik mede namens jullie de politieke arena zijn ingestuurd. In die weerbarstige politieke context proberen we ons altijd te laten leiden door naastenliefde, maar wel in de wetenschap dat we soms met vallen en opstaan maar een klein stapje in de goede richting kunnen zetten. En in de overtuiging dat iets doen altijd beter is dan niets doen.

Ten tweede. We hebben deze jaren niet alleen momenten gehad met mooie politieke resultaten, maar ook soms ook van grote teleurstelling. Zo’n moment was de onmogelijkheid om in de formatie het kinderpardon te verruimen. Ik noemde dat toen direct een bittere pil. Maar we hebben elkaar toen ook beloofd dat we elke kans om het kinderpardon alsnog te verruimen zouden aangrijpen. Met vijf zetels zijn we bescheiden qua omvang en kunnen we echt niet alles naar onze hand zetten. Maar soms is het precies genoeg om toch het verschil te maken. En dat lukte bij het kinderpardon op een moment dat we al bijna niet meer durfden te hopen.

Ook vandaag is die inzet precies hetzelfde. Ik vat jullie reacties ook nu op als een hardgrondige aanmoediging om het opnemen van 100 kinderen en andere kwetsbaren vanuit Lesbos niet het eindpunt te laten zijn.

Voor deze 100 mensen in de wanhoop van Lesbos wordt Nederland nu voor het eerst een plek van hoop. Nadat staatssecretaris Broekers-Knol vorige week eerder een hard ‘nee’ had laten horen op de vraag of Nederland kinderen wil opnemen, is dit een eerste stap in de goede richting. Maar omdat de wanhoop nog veel groter is, is dit voor ons niet het eindpunt, maar juist het hernieuwde begin van de blijvende zoektocht naar manieren om meer mensen hoop te bieden. Net als destijds bij het kinderpardon.

Dan ten derde. In deze coalitie komen sommige partijen op het punt van ons vluchtelingenbeleid van twee verschillende planeten. Waar velen van jullie kritiek laten horen over de te kleine stap in de goede richting, werd op de andere planeet de VVD onder vuur genomen door De Telegraaf, PVV en Forum omdat die partij juist weer te grote concessies zou hebben gedaan. In ons land dat op dit punt soms bitter verdeeld is, hebben we als fractie een uiterste poging ondernomen om toch een afspraak te maken waarmee we het leven voor sommige mensen op Lesbos verbeteren.

Wat daarbij niet hielp is dat we die dag tot een vergelijk móesten komen omdat er nu een keus van ons werd gevraagd. De tijdsdruk was hoog, juist omdat het acute leed ter plekke zo groot is. Niemand van Lesbos opnemen was voor mij ook geen optie meer. Niets doen kon echt niet meer. Maar het zo moeten praten over mensen in nood is al vreselijk. Onderhandelen over humaniteit is eigenlijk niet te doen. En het maken van een zeer onvolkomen afspraak over kwetsbare mensen is nog erger. Alleen zou ik niet weten hoe ik dat op deze plek en in deze verantwoordelijkheid middenin de polarisatie van ons land kan vermijden of ontlopen.

Ten vierde. Of deze afspraak een breekpunt in de coalitie zou moeten zijn, is een politieke inschatting die we allemaal verschillend maken. Ik wilde in deze, soms barre, zeer gepolariseerde verhoudingen het allemaal een heel klein beetje minder erg maken. Als we geen afspraken hadden gemaakt was niemand van Lesbos opgevangen. Niets doen of breken had daarmee ook vreselijke consequenties. De keus die we maakten, heb ik met mijn beste weten en beste kunnen gemaakt. Of het al deze moeite en teleurstelling waard was, is aan jullie. En aan God.

Tot slot. Er wordt mij deze dagen een spiegel voorgehouden en ik heb geleerd dat als dat gebeurt, je er even heel goed in moet kijken. En dat doe ik. Politiek is het zoeken naar een wankel vergelijk tussen mensen van soms totaal verschillende politieke planeten en met soms totaal verschillende opvattingen. Maar dat zoeken naar een vergelijk mag nooit ‘gewoon’ worden. Zeker niet als het gaat over humaniteit. Menswaardigheid. Dit werk is een roeping. Een opdracht. En deze dagen zijn een zeer intense herinnering aan de roeping waarmee ik acht jaar geleden ben begonnen en waaraan ik wil vasthouden:

Doe met je beste weten alles wat je kunt, geef alles wat je hebt, aan de mensen die het meeste van jouw hulp moeten hebben. Want alles wat je voor de minste aanzienlijken van Jezus’ broeders en zusters doet, dat doe je voor Hem (Matteus 25). Dit is waar ons, waar mijn hart klopt. Zó willen we politiek bedrijven. Op hoop van zegen.

Dank voor jullie eerlijkheid, jullie bewogenheid, jullie betrokkenheid, jullie gebed..

Niets doen is geen optie

ChristenUnie ChristenUnie D66 VVD CDA Nederland 10-09-2020 19:14

Door Joël Voordewind op 10 september 2020 om 21:11

Gisteren zagen we het inferno op Lesbos. We zagen de beelden van mensen in paniek, zwervend over het eiland, zonder eten en onderdak. De tragische situatie die er al veel langer is op Lesbos, is na de brand extra schrijnend geworden. U weet dat we al langer voor en achter de schermen aandringen op hulp voor de meest kwetsbaren op dat eiland. U weet dat we al langer kinderen in Nederland willen opvangen. U weet dat we hier binnen de coalitie veel gesprekken over voerden die tot afspraken over hulp ter plekke hebben geleid, maar tot nu toe niet tot opvang in Nederland.

Na de brand van gisteren zijn we opnieuw het gesprek aangegaan om kinderen ook hier hulp te bieden. Het geeft me een naar gevoel om zo over mensen, over ‘aantallen’ te onderhandelen, alsof het abstract is en geen kwestie van mensenlevens. Maar we voerden de strijd júist om een verschil te maken voor die kwetsbare mensen, die acuut hulp nodig hebben. Het valt me zwaar om te bedenken dat we maar een beperkte groep kunnen helpen. Jullie voelen dat ook zo, dat blijkt uit de vele reacties die we krijgen. Maar voor de mensen om wie het gaat is het een hemelsbreed verschil.

En dus was voor ons niets doen geen optie.

Vandaag hebben we met VVD, CDA en D66 afspraken kunnen maken over opvang in Nederland. Gisteravond heeft de Europese Unie al vierhonderd kwetsbare, alleenstaande kinderen van Lesbos naar het Griekse vasteland overgebracht. Nu hebben we afgesproken dat Nederland daar vijftig kinderen van op zal nemen. Bovendien neemt Nederland nog vijftig kwetsbare mensen op, voornamelijk vrouwen en kinderen.

Deze afspraken komen op de bestaande afspraken. We trekken 4 miljoen euro uit voor de opvang van alleenstaande kinderen op het Griekse vasteland. Deze maand komen de eerste kinderen in de opvanghuizen. Het eerste opvanghuis is al klaar. Nederland moet zo snel mogelijk 50 kinderen opnemen, wat in de loop van drie jaar oploopt tot 500 kinderen. Zij krijgen opvang, onderdak en voogdij. Daarnaast verandert er niets aan de 1 miljoen euro voor humanitaire hulp die het kabinet gisteren al had toegezegd.

Nederland neemt nu verantwoordelijkheid. Er is nu een acute crisis gaande en Nederland neemt nu toch een aandeel.

Maar laat ik er niet omheen draaien. Het is en blijft een compromis binnen de coalitie en dat soort afspraken kom altijd met stevige kanttekeningen. Met rauwe kanten, waar je kritisch op kunt zijn en waar ook wij kritisch op zijn.

De groep van 100 mensen die naar Nederland komt, valt onder de groep van 2000 vluchtelingen die we volgens bestaande afspraken in een periode van vier jaar een thuis zouden bieden in Nederland. Het cynisme van de politieke afspraken is dus dat de vluchtelingen die we helpen in deze crisissituatie, niet bovenop de aantallen vluchtelingen komen die we hadden toegezegd op te nemen. Ik zei het al: dat praten over aantallen, dat voelt sowieso cynisch.

Maar met de vlammen van Lesbos voor ogen, was niets doen geen optie.

Sommigen zullen zeggen: had het kabinet dan laten vallen. Maar dan hadden we helemaal niets kunnen betekenen voor deze mensen die komen uit de hel van Lesbos.

Ik vind dat Nederland barmhartiger kan zijn bij het opvangen van vluchtelingen. Onze inzet is daar dan ook steeds op gericht. We blijven ons inzetten voor een barmhartiger vluchtelingenbeleid. We zetten ons in voor een Europese aanpak waarin alle 13.000 vluchtelingen een dak boven hun hoofd hebben.

We zullen er scherp op toezien dat de uitvoering van de afspraken daadwerkelijk bijdraagt aan een rechtvaardiger asielbeleid. Mijn en onze inzet gaat door.

De ramp op Lesbos

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 10-09-2020 11:07

Door Joël Voordewind op 9 september 2020 om 18:30

Vanochtend bereikte ons het vreselijke nieuws dat een brand het vluchtelingenkamp Moria op Lesbos grotendeels heeft weggevaagd. Duizenden vluchtelingen zwerven nu over het eiland, zonder eten en zonder onderdak. We horen berichten over gewonden en er zou in ieder geval één persoon zijn omgekomen. De hel van Moria is nu compleet. De afschuw is groot en de vraag die nu prangender dan ooit naar voren komt is hoe lang het moet duren voordat men inziet dat het niet zo langer kan?

En die vraag is terecht. Het is verschrikkelijk dat het zo ver heeft kunnen komen. Al jarenlang zaten de vluchtelingen in overvolle kampen in mensonterende omstandigheden. Toen kwam corona. Vorige week werd de eerste coronabesmetting geconstateerd, ondanks dat het kamp al maandenlang in quarantaine zit. Steeds weer hebben we erop aangedrongen om de opvang en de veiligheid van deze vluchtelingen te verbeteren.

Gisteravond was het, voorafgaand aan de brand, onrustig in kamp Moria. Door de maandenlange quarantaine was de spanning flink opgelopen. We horen over de oorzaak van de brand verschillende verhalen, onder andere dat hij vanuit pure frustratie zou zijn aangestoken. Hoe de brand ook is ontstaan, feit is dat duizenden vluchtelingen nu zonder eten en onderdak vastzitten op het eiland.

Wat ons nu te doen staat, is ingrijpen bij de acute nood van de vluchtelingen. Hun veiligheid, onderdak en voedsel hebben prioriteit. De ChristenUnie wil nu drie concrete acties zien van het kabinet.

Allereerst is humanitaire hulp nodig. Inmiddels is er door het kabinet één miljoen euro toegezegd. Het is nu zaak om uit te zoeken waar dit geld nu het meest nodig is. De aangeboden hulp moet nu zo snel mogelijk daadwerkelijk op gang komen.

Ten tweede moeten de vijftig kinderen die met Nederlandse hulp op het Griekse vasteland zouden worden opgevangen, daar versneld naartoe worden gebracht. Het eerste opvanghuis is al klaar en de eerste kinderen kunnen daar terecht. Vanochtend kwam naar buiten dat de Europese Commissie geld heeft vrijgemaakt om vierhonderd kinderen naar het Griekse vasteland over te brengen. Dat is goed nieuws. Nu is snelheid geboden en moet Nederland het afgesproken aantal kinderen opvangen in de opvangcentra. Van de kinderen die vervolgens asiel krijgen, moet Nederland een evenredig deel in eigen land opvangen.

Ten derde moet het kabinet de vreselijke situatie binnen de Europese Unie aan de orde stellen. Alle 13.000 vluchtelingen op Lesbos hebben opvang nodig, liever vandaag dan morgen. Er moet Nederlandse noodhulp komen en ook Europa moet eindelijk haar verantwoordelijkheid nemen. Het is onze gezamenlijke taak om te zorgen dat álle vluchtelingen allereerst onder humanitaire omstandigheden worden opgevangen met voedsel en medische hulp, daarna versneld door de asielprocedures gaan en tenslotte worden herverdeeld over de Europese Unie.

Wat ons nu te doen staat, is dus hulp bieden bij deze nood. Maar dat we er dan nog niet zijn, is duidelijk. Dit is geen crisis die zichzelf oplost. Dat onderstreept onze inzet om Nederland een actieve rol te laten nemen bij het vinden van een structurele oplossing voor deze mensen in een schrijnende situatie. Het is nog maar eens pijnlijk duidelijk geworden dat het asielsysteem in Europa niet werkt. Dat er meer nodig is voor een rechtvaardige omgang met vluchtelingen.

Morgen voeren we in de Tweede Kamer een spoeddebat over Moria, waarbij we onze inzet blijven herhalen. Waar we kunnen – voor én achter de schermen – doen we alles om deze medemensen te helpen. Nu is het harder nodig dan ooit.