Nieuws van ChristenUnie in Nederland inzichtelijk

422 documenten

Een revolutie van dienstbaarheid

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 16-07-2021 05:55

Door Gert-Jan Segers op 16 juli 2021 om 07:00

Lees voor

We hebben een ruig politiek voorjaar achter de rug. Het kabinet Rutte-3 is afgetreden vanwege het ongekende onrecht dat slachtoffers van de toeslagenaffaire is aangedaan. Na de verkiezingen en in het ‘functie elders’-debat zijn we in een moeizame formatie beland. Maar waar eerst de vragen over een ongezonde politieke cultuur centraal stonden daar is het nu vooral de vraag ‘wie met wie’ zal gaan. Op dit moment schrijven de twee grootste Kamerfracties – die van VVD en D66 – aan een aanzet tot een regeerakkoord op basis waarvan er na half augustus met andere fracties doorgesproken moet worden over een regeerakkoord en een coalitie.

Als ChristenUnie-fractie bekijken we die moeizame politieke verhoudingen niet vanaf de maan: we weten we dat we er deel van uitmaken. Aan het eind van het ‘functie elders’-debat waren er vier fracties die de motie van wantrouwen tegen demissionair premier Rutte niet steunden: de vier fracties die samen het kabinet Rutte-3 vormden. Voor ons was dat echter geen teken dat er niets aan de hand was. In het weekend na dat debat hebben we als fractie aangegeven dat het voor ons nu geen ‘business as usual’ kan zijn en dat het niet geloofwaardig zou zijn als deze vier partijen nu ‘gewoon’ het kabinet Rutte-4 zouden gaan vormen. Dat statement was bepaald geen olie op de golven. Eerder heb ik mijn eigen uitlatingen al eens tegen het licht gehouden en gezegd dat onze inzet en bezwaren niet primair persoonlijk bedoeld zijn tegen premier Rutte. Onze politieke cultuur staat of valt niet met één persoon.

Tegelijk is dit nu wel het moment om weer terug te gaan naar dat wat we rondom het 1 april-debat voelden en wat ook de aanleiding was om wél met een stevig politiek statement te komen: een geloofwaardige omslag naar een andere politieke cultuur en vooral naar een menselijke, dienstbare overheid. Na de tragedie van de toeslagenaffaire, na het uiterst trage herstel van de schade in Groningen, na de problemen met de jeugdzorg, IND en andere uitvoeringsorganisaties, na al die momenten waarop de overheid niet dienstbaar aan haar eigen burgers was, moet die omslag ook echt worden gemaakt.

Er is in dit politiek onstuimige voorjaar de belofte gedaan van een omslag naar meer dualisme, meer transparantie, versterking van de rechtsstaat en meer dienstbaarheid. Als na dit alles die omslag niet gemaakt wordt, zal een bitter cynisme ons aller deel zijn. En terecht. Als er na dit alles uiteindelijk niets verandert, zal datzelfde cynisme het vertrouwen in onze hele democratische rechtsorde verder ondermijnen. Het komt er nu op aan dat politiek en overheid weer laten zien wat – in de woorden van Abraham Lincoln – democratie is: de regering ván mensen, dóór mensen en vóór mensen.

Dáárom, omdat we dáártoe gemotiveerd zijn, leggen wij met een pamflet vandaag onze inzet voor de komende periode op tafel voor die andere, transparante politieke cultuur en voor die andere, dienstbare overheid.

Het zijn niet de huwelijkse voorwaarden, het is niet de drempel die nog even genomen moet worden voor eventuele kabinetsdeelname. We staan ook niet voor die drempel, als tiende partij in omvang, die als ‘niet-wenselijk’ is bestempeld en waarvan zelfs niet duidelijk is of die ook nodig is voor een nieuwe coalitie.

Dat laat onverlet dat we van dit pamflet hoe dan ook werk van willen maken, welke positie we ook in zullen nemen. Omdat we hoe dan ook willen bijdragen aan een overheid en samenleving waarin de kloven niet verder groeien, maar juist kleiner worden. Díe handschoen pakken we als ChristenUnie in ieder geval graag op; het christelijk-sociaal denken biedt daar ook veel handvatten voor.

Maar behalve uit de christelijk-sociale traditie, wil ik ook putten uit een verhaal dat belangrijk is voor mij en dat ons ook als fractie raakte. Het is het Bijbelse verhaal over de herder met de honderd schapen. ls de herder van de kudde erachter komt dat er één schaap afgedwaald is, laat hij de andere 99 achter, om die ene, die in de problemen kwam, te vinden en te helpen. Hij loopt om, om dat ene schaap te redden en pas daarna weer bij de 99 terug te keren.

Ik wil een voorbeeld nemen aan die Herder en denk dat ook de overheid van het verhaal kan leren. De overheid is geroepen, niet alleen om het goed te regelen voor de massa, maar juist ook voor ‘die ene’. Een overheid die dienstbaar is. Die menselijk is. Die recht doet. Dat is wat de politiek te doen staat, dat is wat ons te doen staat.

In ons pamflet delen we zeven inzichten en twee keer zeven voorstellen om daaraan bij te dragen. Juist omdát we niet door willen met business as usual. En in de hoop dat ook een nieuw kabinet, hoe die ook is samengesteld, hier de schouders onder kan gaan zetten. Want het komt er nu op aan dat we niet alleen práten over een andere politieke cultuur en een menselijke overheid, maar het nu vooral laten zien. Dat we concrete stappen gaan zetten en een echte omslag maken. Aan ons zal het niet liggen.

Lees hier het pamflet 'Een revolutie van dienstbaarheid'

Bijdrage coronadebat 14 juli

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 14-07-2021 14:36

Door Mirjam Bikker op 14 juli 2021 om 16:33

In deze prachtige Ridderzaal vier ik eerlijk gezegd het liefst één keer per jaar Prinsjesdag. En wat is het jammer dat deze situatie zo heel anders is, dat de coronapandemie nog steeds onder ons is en dat het aantal besmettingen zo ernstig is dat we hier dit debat hebben te voeren.

Het is pijnlijk dat het virus opnieuw en in deze mate oplaait. Waarbij we vooral besmettingen zien onder jongeren, maar ons hart vast houden voor kwetsbare mensen die nog niet of niet volledig gevaccineerd zijn en dat wel zouden wensen.

Het is moeilijk voor het zorgpersoneel dat nog steeds diep gaat om alle zorg, ook de herstelzorg te geven. Het is spannend voor patiënten die wachten op uitgestelde zorg. En ook voor die Nederlanders die het hele jaar hard hebben gewerkt en hebben vol gehouden met al die coronamaatregelen en nu uitzien naar een vakantie. Hoe zou dat lopen?

Urgentie

Vorige week was er al ongemak bij de rustige presentatie van het RIVM terwijl we wisten dat de deltavariant niet alleen smeulde maar ook brandhaarden aanstichtte.   En het extra OMT-advies was hard nodig. De afgelopen dagen vragen om reflectie van ons allemaal. Het is goed dat de minister-president excuses heeft aangeboden voor de wijze waarop de persconferentie verliep.

Dit geeft wel te denken over hoe we verder kijken naar de informatievoorziening en besluitvorming. Kunnen we deze razend besmettelijke variant vangen in een betere manier van werken? We zien dat het toch ook nog wel spannend is voor mensen die gevaccineerd moeten worden en we vrezen doorbraken in die kwetsbare wijken. De ChristenUnie-fractie ziet dan ook graag dat, in deze fase, waarin de hele wereld per week lijkt te veranderen, dat juist dan het OMT-advies wordt opgevolgd om wekelijks te overleggen. En ik vraag de minister om dat te doen zolang de R boven de 0,9 is, zoals gebruikelijk was in de eerdere golven van deze pandemie.

Strategie

Daarnaast vraagt deze fase ook om te kijken naar de strategie. moeten we ook naar de strategie kijken. Zijn de doelen van het kabinet nog steeds: zicht houden op het verloop van de verspreiding van het virus, de bescherming van kwetsbaren en het volhouden van de zorg? Of moet een andere weging gemaakt worden? En welke dan? Het lijkt soms nog wel hinken op twee gedachten, en ik hoor dat ook in deze Kamer. Want ja, wat zouden we graag hebben dat Nederland op groen staat. En wat zorgen we graag goed voor alle jongeren, ook diegenen die nu long-COVID hebben opgelopen. Wat zouden we dat graag voorkomen. En tegelijkertijd: kunnen we dat allemaal wel voorkomen? Is dat wel doenlijk? Is dat ook wel de afweging die we hebben te maken? Op welke gronden besluit het kabinet de komende weken? Waar laat het kabinet het van afhangen? Of wordt er sowieso tot 13 augustus niet aan de maatregelen gesleuteld?

OMT-adviezen

Terug naar de situatie nu. Waarom wordt het OMT-advies niet volledig gevolgd? 8 mensen thuis, 22 uur horeca dicht en thuis werken. Misschien zouden we iets meer van het protestantse mensbeeld moeten uitgaan: de gedachte dat je wel het goede wilt, maar niet altijd het goede doet. Ook in het meenemen van de gedragsadviezen van het RIVM. En ik vraag het kabinet hoe ze terugkijkt op de afgelopen tijd, juist in het afwegen van die adviezen.

Vaccineren kwetsbare wijken

Mijn laatste grote punt is het vaccineren van kwetsbaren in wijken waar het al niet zo lekker gaat. Wordt alles op alles gezet om de GGD’s juist daar hun mobiele inzet volledig te laten doen? Ik hoor uit Rotterdam Delfshaven prachtige voorbeelden over hoe mensen bereikt worden die anders slechte informatie krijgen. En tegelijkertijd wordt dat stopgezet nu zestig mensen daarvoor vrijgemaakt moeten worden om al die mensen te bereiken en dat gewoon te arbeidsintensief lijkt te zijn op dit moment. Maar juist daar moeten we deze strijd denk ik nu winnen. En ik vraag het kabinet om juist in die wijken, samen met gemeenten en betrokkenen, alles op alles te zetten om juist deze kwetsbare mensen te bereiken.

ABC

‘Handen wassen, anderhalve meter, mondkapjes.’ Het zit er zelfs bij onze kleuter al helemaal ingestampt thuis. Hij noemt dat zelf als de basis wat nodig is in deze tijd. ‘En vertrouwen op God,’ zegt hij. Vind ik mooi. Ik zeg daar ook nog bij: raampjes open. Ventilatie. En ik zou echt aan de ministers willen vragen: alsjeblieft, laten we ervoor zorgen dat de twee regelingen die er zijn voor de scholen - de huidige 100 miljoen, die is bijna of helemaal uitgeput, maar ook de nieuwe die er aankomt - laten die alsjeblieft niet in de weg staan van nieuwe aanvragen van scholen om die ventilatie op orde te brengen. En ik zou daar graag een toezegging van het kabinet op willen hebben.

Als goede mensen niets doen (ND-column)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 06-07-2021 17:59

Door Gert-Jan Segers op 29 juni 2021 om 19:54

Lees voor

Als goede mensen niets doen (ND-column)

In mijn vorige leven zag ik hoe eens een Egyptische zakenman het in zijn overmoed durfde op te nemen tegen het ogenschijnlijk eeuwigdurende bewind van Hosni Mubarak. En je wist onmiddellijk dat dit niet goed zou aflopen voor de al te moedige man.

Hij eindigde inderdaad in een cel. Zo gingen die dingen in het Egypte van Mubarak en de gemiddelde Egyptenaar stelde het destijds schouderophalend vast. Zoals het ook in het Rusland van Putin gaat zoals het gaat. Kritische journalisten krijgen auto-ongelukken op verlate kruispunten. Politieke tegenstanders verdwijnen in een strafkamp of worden vergiftigd in een buitenland. En rechters vellen oordelen waarbij Putin gek genoeg altijd aan het langste eind trekt. Het is het model dat Erdogan in Turkije buitengewoon aanspreekt en hij volgt nauwgezet de instructies van het handboek van de moderne despoot.

In sommige landen gaat het er het iets subtieler aan toe. In Polen. In Hongarije. Met hetzelfde verlangen naar een bestuur waarin je als machthebber niet meer hinderlijk onderbroken wordt door kritiek, tegenspraak en correctie. De rechtsstaat wordt langzaam maar zeker uitgehold. Journalisten het leven zuur gemaakt. Kritische wetenschappers van hun fondsen afgesneden. Dat soort werk.

Als nette mensen wanen velen van ons zich hier in een parallel universum. Alsof ons leven in vrijheid en democratie hier een natuurtoestand is. En het is waar dat onze samenleving een in de historie ongekende vrijheid en gelijkheid kent. De overheid kan je hier soms jarenlang op een gruwelijke manier mangelen, maar kritische parlementariërs hebben de vrijheid dat onrecht aan te klagen en slachtoffers en hun strijdbare advocaten kunnen uiteindelijk – met horten en stoten, maar toch – hun recht halen. En er is een overheid die zich door andere machten laat corrigeren. Maar ook hier kan onze democratische rechtsstaat kapot. Maar dan ook echt.

Als onze rechtsstaat stuk gaat, dan is dat niet het gevolg van wurgwetgeving van een despoot. Zo’n implosie zal zelfs niet eens het rechtstreekse werk zijn van verbaal begaafde, maar politiek machteloze populisten. Hoe ernstig hun aanvallen ook zijn. Want als een rechter hen geen gelijk geeft, hebben ze het over neprechters. Als journalisten hen en hun partijen kritisch onderzoeken, noemen ze hoeders van het vrije woord ‘tuig van de richel’. Als een meerderheid in de Tweede Kamer genoeg heeft van hun scheldkanonnades en niet met hen in een coalitie wil, dan noemen ze de democratisch verkozen Kamer een nepparlement. En iedereen die het niet met hen eens is, is een leugenaar of iets met ‘nep ervoor. Een nepchristen bijvoorbeeld.

De verbale aanvallen van populisten zijn nog tot daaraantoe. Maar wat veel zorgelijker is, is het onvermogen van het politieke midden om er een geloofwaardig alternatief tegenover te zetten. Ik zit tegenwoordig in het hart van de Tweede Kamer en ik zie de aanvallen van zowel links als rechts op de partijen die nog bereid zijn regeringsverantwoordelijkheid te dragen. Ik zit ook nog eens in het hart van de besluitvorming over een nieuwe coalitie en ik weet hoe kwetsbaar potentiële regeringspartijen zijn voor bijtend cynisme over eventuele compromissen. Alle partijen in het midden hebben wel een keer in de electorale afgrond gekeken en zijn zich zeer bewust van hun politieke sterfelijkheid. Met minder partijleden, meer mondige mensen die vooral voor dat ene belang opkomen, meer sociale media, met meer persoonlijke bedreigingen, meer partijen in de Kamer, bredere coalities, moeilijker tot stand gekomen compromissen en hardere oordelen over wat dan nog net wel lukt, is regeren zwaarder dan ooit. Dat is een cruciaal deel van het gevecht om het voortbestaan van onze democratie.

Ik heb gezegd dat we als ChristenUnie de drinkbeker van coalitiedeelname deze ronde aan ons voorbij willen laten gaan. Maar nooit ten koste van onze politieke beschaving. Want als we onze vrijheid en democratie kwijtraken, dan zal dat niet zijn vanwege een despoot die alle macht naar zich toe heeft getrokken. Dan zal dat niet zijn omdat de partijen op de flanken opeens een geloofwaardig alternatief in de aanbieding hebben. Als we onze vrijheid en democratie kwijtraken, dan zal dat zijn omdat te weinig mensen bereid waren die te stutten en te veel mensen langs de kant stonden te roepen dat het mis ging. Alles wat daarvoor nodig is, zijn goede mensen die niets doen.

Elk kind verdient een ontbijt

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 06-07-2021 08:39

Door Don Ceder op 6 juli 2021 om 09:29

Een fatsoenlijk ontbijt, normale schoolspullen, warm water en een goede avondmaaltijd. Het lijkt normaal, het lijkt zo gewoon. Maar de werkelijkheid is anders. Ook in Nederland zijn er nog steeds kinderen die bijvoorbeeld zonder ontbijt naar school moeten. Kinderarmoede, het is één van de onderwerpen die mij nauw aan het hart gaat en die mijn volle aandacht vraagt. Want hoewel Nederland één van de meest welvarende landen is van Europa, groeit op dit moment één op de tien kinderen op in armoede. Kinderarmoede is een stille ramp en vraagt om aandacht en actie.

Daarom presenteer ik vandaag samen met collega Gijs van Dijk van de PvdA een initiatiefwet die de overheid verplicht om zich in te spannen voor minder kinderarmoede. Ons doel is om voor 2030 de kinderarmoede in Nederland minimaal te halveren ten opzichte van 2018. Uiteindelijk is het streven uiteraard dat kinderarmoede gereduceerd wordt naar nul. Door de halvering van de kinderarmoede per wet vast te leggen moet de overheid zich maximaal inspannen voor minder kinderarmoede. Daarnaast willen we dat het kabinet elk jaar laat zien wat ze doen om armoede tegen te gaan. Dat stelt ons ook in de gelegenheid om sowieso elk jaar aandacht te hebben voor kinderarmoede. Zo kunnen we nauwlettend in de gaten houden of het staande beleid ook daadwerkelijk effect heeft óf dat er meer actie nodig is.

Ieder kind moet zonder armoede kunnen opgroeien. Daarom spreken wij vandaag ons uit en verplichten we zo de overheid om alles op alles te zetten om kinderarmoede terug te dringen. Het zijn soms kleine stapjes maar door het nu wettelijk te verplichten hoop ik dat ook een nieuw kabinet hier voldoende aandacht voor heeft. Zodat geen kind in Nederland een fatsoenlijk ontbijt, normale schoolspullen, warm water en een goede avondmaaltijd hoeft te missen.

De ketenen zijn verbroken

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 01-07-2021 08:35

Door Don Ceder op 1 juli 2021 om 10:28

Vandaag is het Keti Koti. Dat betekent letterlijk: de ketenen zijn verbroken. Een bijzondere dag voor veel inwoners van ons koninkrijk, voor voormalige Nederlandse kolonie Suriname en ook voor mij. En op steeds meer plaatsen in Nederland lijkt er lokale aandacht en bewustwording te ontstaan voor 1 juli. Bijvoorbeeld in Zwolle maar ook in Arnhem is er dit jaar voor het eerst lokaal officieel stilgestaan bij Keti Koti.

Waar staan we eigenlijk bij stil op deze dag? Namelijk dat in 1863 het einde van de slavernij in Suriname en op de Antillen officieel afgekondigd. Daarbij merk ik op dat de tot slaafgemaakten nog tien jaar lang verplicht werden om op de plantages te blijven werken. Dus eigenlijk waren ze pas echt vrij in 1873.

De viering van Keti Koti staat niet alleen in het teken van de herdenking van de trans-Atlantische slavernij, maar is ook steeds meer een jaarlijkse herinnering aan het feit dat de overheid opnieuw niet bereid is gebleken haar excuses aan te bieden voor deze zwarte bladzijde uit onze nationale geschiedenis. Dat laatste punt lijkt de afgelopen jaren zelfs meer aandacht te krijgen dan de viering zelf. Tevens leidt de discussie over een excuses tot een steeds diepere kloof in de samenleving waarbij enerzijds velen de opstelling van de overheid door al decennialang excuses te onthouden afkeuren en anderzijds velen die voelen dat zij in een positie worden gezet die zij als onterecht ervaren.

Hoe komen we uit deze houdgreep? Ik denk dat het goed is als we elkaar andere vragen gaan stellen. Stel in plaats van de schuldvraag een andere vraag centraal: welke stappen zijn er nodig om tot verzoening te komen? En welke rol kan ik daarin spelen? Dan krijg je een heel ander gesprek met elkaar. Excuses kan hierbij, niet als doel op zich, maar in het kader van een breder proces een belangrijke rol spelen kan zijn dat uiteindelijk tot meer maatschappelijke eenheid leidt.

Excuses veranderen het verleden niet en zullen ook het heden en de toekomst niet direct veranderen. Het is denk ik wel een belangrijke stap en symbool in een proces dat tot meer eenheid leidt. De ervaring leert namelijk dat misstanden uit het verleden langdurig diepe wonden achterlaten, zolang er niet bewust wordt ingezet op erkenning en verzoening. De positieve impact van een excuses hebben we vorig jaar mogen ervaren toen de regering na 75 jaar eindelijk excuses aanbood voor de houding van de regering tijdens de Holocaust en met deze erkenning een stap richting verzoening met het verleden zette.

Ik geloof dat we ten aanzien van het slavernijverleden vervolgstappen kunnen zetten. Daarom maak ik mij er in de Tweede Kamer sterk voor dat het kabinet een commissie instelt te stellen die twee belangrijke taken heeft. Ten eerste moeten ze aan waarheidsvinding doen: wat heeft er plaatsgevonden ten tijde van de slavernij, namens wie en hoe. Dit helpt om het nationaal collectief gebrek aan kennis over het slavernijverleden aan te vullen en draagt bij aan de tweede taak van de commissie: te onderzoeken wat de doorwerking is van dat verleden naar het heden en welke stappen, symbolen en handelingen gezet kunnen worden met als uiteindelijk doel te komen tot een proces dat de maatschappelijke eenheid binnen het Koninkrijk der Nederlanden versterkt.

In mijn vorige rol als gemeenteraadslid heb ik samen met andere partijen een voorstel in om eerst een onderzoek te doen naar het slavernijverleden van de stad en vervolgens excuses aan te bieden. Naar aanleiding van de uitkomsten biedt burgemeester Halsema vandaag excuses aan namens het Amsterdamse stadsbestuur, en dus niet namens alle huidige Amsterdammers, voor het aandeel van de stad Amsterdam in de trans-Atlantische slavernij. Een stap dat voor veel mensen veel betekent en hopelijk tot meer maatschappelijk draagvlak voor nationale stappen leidt.

We kunnen het verleden niet veranderen. Maar we kunnen wel samen aan een gedeelde toekomst werken. De ketenen zijn verbroken!

Van wantrouwen naar vertrouwen

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 30-06-2021 11:43

Door Pieter Grinwis op 26 juni 2021 om 17:12

Middenin het groene land stond de boerderij van een gezin in Overschild, Groningen.

Met middenin de schuur een groot gapend gat.

Om instortingsgevaar te voorkomen was een deel van het dak eraf gehaald en waren de muren gesloopt én was daarmee een doorgang gecreëerd voor het bouwverkeer om daarachter een nieuw veilig huis te kunnen bouwen. De boerderij en het huis worden door de risico’s en opgelopen schade door aardbevingen namelijk als gevaarlijk gezien door de Nationaal Coördinator Groningen (NCG). En tot de dag van vandaag woont hier een gezin. In een onveilig huis.

Aan de overkant van de weg zijn inmiddels nieuwe glanzende huizen zijn verrezen. Maar voor hen is nog steeds geen zicht op een nieuwe veilige woning, omdat ze per abuis in een andere ‘batch’ zitten, waarin te weinig geld beschikbaar is gesteld om terug te kunnen bouwen wat ze ooit hadden. Kafka in het Groningse land. Vastgelopen in een zompig bureaucratisch moeras, terwijl in het dorpshuis van Overschild hun ooit gouden bergen zijn beloofd.

Samen met Gert-Jan Segers sprak ik met Groningers in Loppersum en Overschild over het leed van de aardbevingen. Gezinnen die na de jarenlange onvoorspelbare bevingen, gedoe en - zoals zij dat ervoeren - onprofessionaliteit bij het NCG duidelijk geraakt vertellen over de stress van de afgelopen negen jaar. Kinderen die jaren opgroeien met het idee dat ze gaan verhuizen, maar nog steeds geen idee hebben wanneer. Met geestelijk verzorgers die me vertelden over de pijn van mensen, het voortdurende ongemak, de spanningen die de aarsbevingsellende met zich mee brengt, niet zelden ook nadat huizen zijn versterkt of vernieuwd.

Fietsend door Loppersum kun je niet ontkennen: er wordt hier hard gewerkt aan herstel. En toch, iedere keer als de overheid geschonden vertrouwen en recht wil herstellen, faalt ze. Bij de toeslagen en in Groningen. Het gaat te langzaam, de vereiste flexibiliteit mist te vaak, menselijke maat en maatwerk ook en erger nog: handelen vanuit wantrouwen in plaats van vertrouwen.

Als ergens onze bestuurscultuur moet veranderen is het hier. Juist in grote organisaties is ruimte voor de menselijke maat nodig, ruimte om af te wijken van voorgeprogrammeerde procedures en te handelen vanuit vertrouwen in plaats van wantrouwen… en ja, natuurlijk ook voldoende budget. Het is immers niet uit te leggen dat die boerderij in Overschild uit batch 1588 niet herbouwd kan worden, omdat de bouwkosten inmiddels tientallen procenten hoger zijn dan toen het budget werd toegekend.

Komende donderdag is er weer een debat in de Tweede Kamer over de herstel- en versterkingsoperatie in het aardbevingsgebied. De Groningers hebben mij vandaag veel munitie gegeven om in dat debat voor hen te strijden. Ik zal me sterk maken voor hen, niet alleen om huizen te versterken en te vernieuwen, maar vooral om beschadigd vertrouwen te herstellen. Bijna tien jaar na de grote beving van Huizinge is het meer dan hoog tijd om recht te doen aan die gezinnen in Loppersum en Overschild en aan zoveel andere mensen in Groningen.

Actie tegen seksuele uitbuiting

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 29-06-2021 13:51

Door Mirjam Bikker op 29 juni 2021 om 15:50

Elk jaar zijn er meer dan 1300 minderjarigen slachtoffer van seksuele uitbuiting. 1300 kinderen, laat het even op je inwerken. En het verschrikkelijke is dat daders niet gepakt worden. Sterker, het aantal slachtoffers loopt op en meer vervolgingen blijven uit. Er zijn nog geen 10 veroordelingen van klanten per jaar. Dat moet echt anders.

Seksuele uitbuiting en misbruik begint vaak online. Daarom is het essentieel dat het kabinet nu actie onderneemt om kinderen beter te beschermen tegen online seksuele uitbuiting. Vorig jaar heeft Stieneke van der Graaf hier ook al aandacht voor gevraagd maar tot nu toe heeft het kabinet hier te weinig in gedaan. Daarom heb ik opnieuw samen met mijn college Attje Kuiken van de PvdA een voorstel gedaan om seksuele uitbuiting via internet tegen te gaan. Concreet moeten we klanten onderscheppen door met lokprofielen en webcrawlers te werken. Webcrawlers zijn soort zoekmachines die worden ingezet om online op een onderwerp te screenen. In dit geval kunnen sites naar boven komen waarop minderjarigen worden aangeboden voor seks.

We moeten er alles aan doen om klanten online op te sporen en aan te pakken, dat gebeurt nu nog echt te weinig. Daarom hebben wij het kabinet gevraagd om uiterlijk in het najaar aan de slag te gaan met lokprofielen en webcrawlers. Ons voorstel kreeg vandaag steun van een meerderheid van de Kamer. Dat stemt mij hoopvol – zo dragen we bij aan het stoppen van de daders en voorkomen we zo veel mogelijk nieuwe slachtoffers.

De juiste zorg voor ieder kind

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 24-06-2021 16:57

Door Don Ceder op 24 juni 2021 om 18:54

“De beste manier om waardering te uiten? Ik wil vooral dat het goed is geregeld.” Dit zei een gezinshuisouder vorige week tegen mij. Ik was bij een gezinshuis, een plek waar uithuisgeplaatste kinderen worden opgevangen. Een kind zou als het kan het liefst zo veel mogelijk thuis of in de directe omgeving opgevangen dienen te worden. Als een kind noodgedwongen echter niet meer thuis kan blijven, is het heel belangrijk dat hij of zij zo veel mogelijk opgroeit in een gezinssituatie waar liefde en aandacht is. En dat gebeurt in zo’n gezinshuis, met de liefdevolle zorg van de gezinshuisouders. Helaas zijn er behoorlijk veel knelpunten in het systeem van de jeugdzorg.

Het was goed dat we er deze week in de Tweede Kamer over spraken. Het belang van de kinderen moet in de jeugdzorg centraal staan. Dat lijkt een no-brainer, maar helaas zitten er nu veel kinderen vast in het systeem. We zien te vaak dat kinderen vaak in een eindeloos traject belanden. Kinderen worden van het kastje naar de muur gestuurd en hebben te maken met wachtlijsten en onzekerheid, opnamestops en een wildgroei van verschillende aanbieders. Of ze zitten in een omgeving dat niet meer lijkt op een echt ‘thuis’. Er is moed en durf nodig om grenzen te verleggen en schotten weg te nemen. Schotten tussen ouders en zorgverlening, scholen en gemeente- en Rijksbudgetten. En laten we ouders tijdens een traject veel meer betrekken en waarderen. De emotionele steun, goedkeuring en betrokkenheid van ouders kan heel belangrijk zijn voor een kind.

Eén van de knelpunten in het systeem waar ik de komende periode mee aan de slag ga zijn de wachtlijsten na een rechterlijke uitspraak en ellenlange juridische procedures. Als advocaat heb ik jeugdzaken behandeld en het tijdsverloop voordat er duidelijkheid komt over de hulpbehoefte en toekomst van een kind in de knel kan en moet echt beter. Ik zie daarbij een belangrijkr rol voor een rechter die meer mogelijkheden krijgt om indien nodig tot een snelle oplossing te komen. Uiteindelijk zijn veel kinderen gebaat bij snellere duidelijkheid. De komende periode ga ik in gesprek met de Rechtspraak, Veilig Thuis, de Raad voor de Kinderbescherming, ouders en vooral kinderen zelf en hoop snel een voorstel richting de Kamer te sturen.

Ik stelde in het debat ook voor om de jeugdzorg te verbeteren met goed toegeruste professionals die bij lichte hulpvragen kijken naar zowel de lichamelijke, geestelijke als sociale aspecten. We willen de beste hulp voor alle jongeren, maar dat betekent lang niet altijd dat intensievere zorg altijd beter is. Zo’n professional is bijvoorbeeld een vooruitgeschoven post van de gemeentelijke jeugdhulp bij de huisarts en kan ook naar de bredere hulpvraag van een gezin kijken. Ik heb van veel gemeenten gehoord die al een dergelijke samenwerking met de huisarts hebben dat zo’n praktijkondersteuner jeugd erg goede resultaten oplevert en onnodige instroom wordt beperkt.

De komende jaren zal ik me inzetten voor de noodzakelijke veranderingen in de jeugdzorg. En daarbij zal ik vooral luisteren naar het kind zelf. Zodat elk kind de juiste hulp op het juiste moment krijgt. Goede ondersteuning nu waarbij het kind centraal staat, draagt bij aan een goede toekomst later.

Staatssecretaris moet in schrijnende asielzaken weer kunnen afwijken

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 24-06-2021 08:56

Door Don Ceder op 24 juni 2021 om 10:44

Staatssecretaris moet in schrijnende asielzaken weer kunnen afwijken

Asieladvocaten, hoogleraren en wetenschappers kwamen in april met een zorgelijke waarschuwing. Er is sprake van een groot, ongehoord onrecht in asielprocedures. De misstanden rond de beoordeling van asielzaken hebben, zo schrijven zij, parallellen met de toeslagenaffaire. Om dit te staven kwamen de advocaten met een zwartboek vol schrijnende voorbeelden. Ze schetsen het beeld van een IND die onbuigzaam vasthoudt aan regels en de menselijke maat volledig uit het oog verliest.

De verschrikkelijke gevolgen van de toeslagenaffaire hebben voor een nieuw bewustzijn gezorgd in politiek Den Haag. Hoe voorkomen we dat iemand wordt vermalen in bureaucratie? Dat regels belangrijker zijn dan mensen? Belangrijke vragen, waarbij het vooral belangrijk is dat ze van een concreet antwoord worden voorzien. Laten we bij het zoeken naar de menselijke maat het vreemdelingenrecht niet vergeten.

Een deel van dat antwoord is mijns inziens dat de discretionaire bevoegdheid van de bewindspersoon moet terugkeren. Voorheen kon de staatssecretaris in schrijnende gevallen besluiten dat iemand die was afgewezen in de asielprocedure tóch in Nederland kon blijven. Door het politieke compromis dat we rondom het Kinderpardon sloten, verviel deze bevoegdheid. De mogelijkheid om een uitzondering te maken bij strakke regels blijft echter broodnodig. Voorbeelden zijn er genoeg. Als evident is dat regels onrechtvaardig voor iemand uitpakken, moet er ruimte zijn voor barmhartigheid en om af te wijken, al bij de eerste procedure.

Toen de discretionaire bevoegdheid nog bestond, kon deze op kritiek rekenen. Het zou, aldus critici, niet passen bij onze rechtsstaat om na een rechterlijke procedure de toetsing nog eens over te doen via de politiek. Dat zou asielzoekers aanmoedigen om de media op te zoeken, terwijl mensen die dat niet lukt, worden benadeeld. De terugkeer van de discretionaire bevoegdheid is ook niet de enige oplossing. Het ontslaat ons niet van de plicht te kijken hoe asielprocedures rechtvaardiger kunnen.

In de afgelopen maanden hebben schrijnende asielzaken opnieuw een gezicht gekregen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Davit en Nunë, twee kinderen uit Groningen, die uitgezet dreigen te worden omdat ze niet zouden voldoen aan het zogeheten ‘beschikbaarheidscriterium’ bij asielprocedures. Volgens de IND waren ze namelijk niet ‘in beeld’. Dit wekt verbazing, aangezien de kinderen bijvoorbeeld wél bekend waren bij de burgemeester en andere organisaties.

Dit voorbeeld roept de vraag op of het beschikbaarheidscriterium op deze manier niet te strikt wordt gehanteerd. Het lijkt duidelijk dat als asielzoekers bij andere instanties naast de IND in beeld waren, er gewoon aan is voldaan. Bovendien vraag ik me af of je überhaupt van jonge kinderen kan vragen ‘beschikbaar’ te zijn. Kan je hen daar verantwoordelijk voor houden? Dit voorbeeld laat zien dat het goed is om de uitvoering van het vreemdelingenrecht tegen het licht te houden.

Vandaag gaan we, naar aanleiding van het zwartboek van de asieladvocaten, daarom in de Tweede Kamer in gesprek over maatwerk en uitvoering van het vreemdelingenrecht. We spreken met onder andere hoogleraren, maatschappelijke organisaties en de IND. Samen met mijn collega’s en experts hoop ik zo te kijken hoe we tot asielprocedures komen die écht recht doen aan mensen. Dat betekent niet dat iedereen automatisch in Nederland zou moeten blijven.

Het gaat om rechtvaardig beleid met oog voor de meest schrijnende gevallen. Zo is het vreemdelingenrecht bedoeld. De terugkeer van de discretionaire bevoegdheid is daarbij geen silver bullet, maar een noodzakelijk ventiel als regels onverhoopt anders uitpakken dan bedoeld.

Dit opiniestuk verscheen eerder in Trouw.

Opgroeien zonder armoede in Caribisch Nederland

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 18-06-2021 16:07

Door Don Ceder op 18 juni 2021 om 18:01

Opgroeien zonder armoede in Caribisch Nederland

Elk kind in Nederland moet zonder armoede kunnen opgroeien. Dat zou een vanzelfsprekendheid moeten zijn, maar is helaas nog niet het geval. Dan denk ik aan armoede hier in Europees Nederland, maar ook overzees, in Caribisch Nederland. Dertig procent van de bewoners op de eilanden Bonaire, Sint-Eustatius en Saba leeft namelijk in armoede. Dat is onaanvaardbaar. Deze week sprak ik in de Tweede Kamer erover.

Extra pijnlijk is namelijk de grote ongelijkheid tussen Caribische Nederlanders en Europese Nederlanders. We zijn één land, waarbij het Rijk de verplichting heeft om alle Nederlanders gelijk te behandelen. En toch krijgt een kind dat opgroeit in Caribisch Nederland met een andere kant van het Rijk te maken dan een kind uit Europees Nederland. Heeft een kind uit het Caribische deel een grotere kans om in armoede op te groeien dan een kind uit het Europese deel.

Een Europees Nederlands kind groeit op met een BSN-nummer, een Caribisch Nederlands kind niet. En vooral als je gaat studeren in Nederland levert dit een probleem op met inschrijven en studiefinanciering.

Een Europees kind dat opgroeit, later aan het werk gaat en een baan kwijtraakt heeft recht op een werkloosheidsuitkering. Een Caribische Nederlander niet.

Er moet uiteraard aandacht zijn voor de regionale economische verschillen. Maar een Caribische Nederlander betaalt heel veel voor internet, boodschappen, energie en telecom. En toch zijn de sociale voorzieningen op de Bonaire, Sint Eustatius en Saba lager. De kinderopvang, het minimumloon en de bijstandsvoorzieningen zijn niet hetzelfde. Zowel niet in absolute euro’s als in relatieve zin.

De verschillen tussen levensonderhoud zijn dus groot. Hetzelfde land, hetzelfde Rijk, dezelfde minister; en toch zo’n groot verschil. Deze ongelijkheid tussen Caribische en Europese Nederlanders, die er historisch gezien altijd is geweest, moet veranderen. Om met de woorden van de Nationale Ombudsman te spreken: “Ophouden met deze flauwekul”.

In het debat had ik daarom veel vragen, maar ook concrete voorstellen om de levensstandaard van de mensen op de eilanden te verbeteren. Vanwege de coronacrisis gelden er nu bijvoorbeeld tijdelijke maatregelen, zoals een vorm van werkloosheidssteun en subsidie op kinderopvang en telecom. Maak deze structureel zodat er een vorm van een werkloosheidsvoorziening is. En verhoog het minimumloon op de eilanden. Dit is een grote wens van de Nationale Ombudsman, de werkgevers op de eilanden en het bestuur op de eilanden zelf.

Wat de ChristenUnie betreft moet een volgend kabinet flink werk maken om de armoede én de ongelijkheid aan te pakken. Zodat ieder kind in Nederland, of deze nou in het Europees of Caribisch deel woonachtig is, dezelfde kansen krijgt.