Nieuws van ChristenUnie in Nederland inzichtelijk

42 documenten

Modderen in het midden (column ND)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 19-02-2019 07:47

Door Gert-Jan Segers op 19 februari 2019 08:36

‘Is het niet veel moeilijker om regeringsverantwoordelijkheid te dragen en is het niet veiliger om gewoon in de oppositie te kunnen zeggen wat je vindt?’ Een voorganger stelde me vorige week de vraag die me vaker wordt gesteld.

En als een predikant dat doet, geeft me dat de mooie gelegenheid om te verwijzen naar zijn verre collega Dietrich Bonhoeffer. Die had in het Duitsland van de jaren dertig en veertig ook voor veiligheid kunnen kiezen. De veiligheid van de pastorie en van tijdloze, pijnloze preken. Hij had zijn mond kunnen houden over de Jodenvervolging. Hij had ervoor kunnen kiezen om zijn handen niet te bezoedelen. Toch koos Bonhoeffer ervoor deel te nemen aan een samenzwering tegen Hitler en was hij zelfs bereid om in het ultieme geval de trekker over te halen. ‘We moeten niet alleen maar pleisters plakken op de wonden van slachtoffers, maar we moeten een stok steken in het wiel van het kwaad zelf’, vond hij. En: ‘Niets doen is soms slechter dan iets doen.’ Toen ik Bonhoeffers keuzes een keer toelichtte tegenover Egyptische christelijke studenten – bij wie Hitler en Duitsland ver van hun bed af staan – waren ze geschokt. ‘Was hij echt een christen?’, vroegen ze zich hardop af. Het deed me beseffen hoezeer ik naar Bonhoeffer kijk met de kennis van nu en hoe schokkend Bonhoeffers keuzes toen moeten zijn geweest.

Een politicus is altijd verantwoordelijk. Zowel voor de machtspositie die hij heeft, als voor de gevolgen van het afzien van kabinetsdeelname en voor de ruimte die hij daarmee geeft aan anderen die wel toehappen. Hij is verantwoordelijk voor een regeerakkoord met plussen en minnen zoals bij medische ethiek. Maar hij is dat ook als hij terugdeinst voor het compromis en daarmee de vloer geeft aan een meerderheid die wél een wettelijke regeling voor Voltooid Leven wil en die alles zal doen om Siriz het werken onmogelijk te maken. Een politicus is verantwoordelijk voor wat hij doet, maar ook voor wat hij nalaat en laat gebeuren. Er is nooit een veilige optie. Bij geen enkele keus houdt hij schone handen. Bonhoeffer zei – in veel dramatischer omstandigheden, maar toch – dat als hij nu zou vluchten voor de strijd tegen het kwaad van zijn tijd en niet voor Joden opkwam, hij na de oorlog niet het recht zou hebben het evangelie te verkondigen. Je kunt alleen met goed fatsoen getuigen van waar je ten diepste in gelooft, als je in de barre werkelijkheid van het hier en nu ook echt doet wat je kunt.

dedain voor het compromis

In de vraag ‘is het niet veiliger in de oppositie?’ proef ik soms ook iets van dedain voor het compromis. Voor het gemodder in het politieke midden. Het laat iets zien van de aantrekkingskracht van de flanken, van het veelbelovende alternatief. Daarvandaan komt de aanklacht dat politici van het midden niet deugen, dat ze het allemaal voor zichzelf doen en dat hun compromissen zwak afsteken bij het meeslepende alternatief. Daarvandaan komt de belofte dat alles anders wordt als die ene flankpartij het voor het zeggen krijgt. Het is een messiaans visioen dat snaren raakt in de harten van mensen die verlangen naar de terugkeer naar het verloren paradijs. En zo kan de mannetjesmakerij op de flanken gemakkelijk ontaarden in afgoderij. We zien het gebeuren. Het zijn de verlossers van Turkije, Brazilië, Amerika, van de brexit, die alles beloven, steun krijgen, maar vroeg of laat hun land verdeeld en verzwakt achterlaten. Deze schepen zullen stranden en ons waarschuwen voor de valse messiassen.

Ik heb mijn dromen, mijn idealen. Sommige zijn zelfs Messiaans en gaan over een vrederijk dat nog moet komen. Juist daardoor weet ik dat ík de wereld niet kan verlossen, niet hoef te verlossen. Daarom geloof ik dat we alleen beetje bij beetje iets kunnen laten zien van een wereld die nog moet komen. Een vrederijk waarin alles wat nu stuk is, weer heel wordt gemaakt. Alleen zo horen we de echo van een melodie we nog niet kennen (C.S. Lewis). En uit wantrouwen in aardse verlossers geloof ik in overleg, gematigdheid, tegenspraak en samenwerking met alle mensen van goede wil. En daarom doe ik wat ik kan in het hier en nu, is niets doen geen optie en kies ik voor gemodder in het midden.

Deze column verscheen vandaag ook in het Nederlands Dagblad

Vorige week bezocht Joël Voordewind ...

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 18-02-2019 10:05

Vorige week bezocht Joël Voordewind het Griekse eiland Lesbos om met eigen ogen de dramatische situatie te zien waarin de mensen daar verkeren. Lees hier het verslag dat hij samen met een collega Kamerlid schreef: https://www.christenunie.nl/blog/2019/02/18/Opvang-op-Lesbos-moet-beter-de-Europese-Commissie-moet-in-actie-komen.-Turkije-deal-werkt-niet-goed

Opvang op Lesbos moet beter, de Europese Commissie moet in actie komen. Turkije-deal werkt niet goed

ChristenUnie ChristenUnie D66 Nederland 18-02-2019 10:04

Door Joël Voordewind op 18 februari 2019 10:49

Opvang op Lesbos moet beter, de Europese Commissie moet in actie komen. Turkije-deal werkt niet goed

De EU moet meer doen om de opvang van mensen te verbeteren en de Griekse asielprocedures te versnellen, dat zeggen Maarten Groothuizen ( asielwoordvoerder D66) en ik na een bezoek aan Lesbos.

Op het Griekse eiland Lesbos spreken we Ali, die al jaren op de vlucht is voor de oorlog in zijn vaderland Syrië. Hij vreesde voor zijn leven door de dienstplicht in het leger van Assad, maar verwachtte niet dat hij moest overleven in de wintersneeuw en de onhygiënische omstandigheden in het opvangkamp Moria. Hij is slechts één van de vele vluchtelingen die ons vertelde over hun schrijnende omstandigheden.

Hier wordt elke dag duidelijk dat kwetsbare mensen de dupe zijn van trage procedures en een wijze van opvang die soms ver onder de maat is, terwijl er dagelijks nieuwe mensen bij komen. In 2018 kwamen, volgens het Europese grensagentschap Frontex, alleen al op Lesbos 18.000 vluchtelingen aan land.

De opvangfaciliteiten zijn hier niet op berekend. Waar slechts ruimte is voor ruim 3300 mensen, wonen er nu 5000. De overbevolking zorgt voor veel menselijk leed. Naast de wooncontainers staan ook nog veel tentjes binnen het kampterrein. Er zijn te weinig voorzieningen, zoals wc's en douches en mensen staan uren in de rij voor hun eten. Mensen ontvluchten het overbevolkte kamp door in een olijfbomengaard naast het kamp een tentje op te zetten. Via geïmproviseerde stroomkabels tappen ze stroom vanuit het hoofdkamp. Deze uitbreiding wordt 'de jungle' genoemd. Hier is weinig menselijke waardigheid te bekennen.

Terug in het echte kamp horen we over andere problemen. In Moria is er op dit moment slechts één arts Griekse arts werkzaam, terwijl de medische en psychische nood hoog is. Op de afdeling voor alleenstaande minderjarigen zitten jongeren letterlijk op elkaars lip. Hun trauma's leiden tot automutilatie en soms zelfmoordpogingen. Geweld en seksueel misbruik komen veelvuldig voor.

Een aantal NGO’s dicht het gat dat de autoriteiten laten vallen. De Stichting Bootvluchteling heeft bijvoorbeeld een aanvullende medische post opgezet en runt het enige schooltje in het kamp. Volgens hen zouden ook de al aanwezige wooncontainers in het kamp gestapeld kunnen worden waardoor er binnen het kamp uitbreiding kan komen.

De organisatie Movement on the Ground heeft een deel van de ‘jungle’ op de schop genomen, waardoor mensen op een verharde ondergrond en met voorzieningen in goede en veilig verwarmde tenten kunnen verblijven. Deze organisaties handelen waar Griekenland dat nalaat, maar ontvangen daarvoor geen EUgeld.

Het is beschamend om te zien hoe het drie jaar na de EU-Turkije verklaring nog steeds niet lukt om te voorzien in fatsoenlijke opvang. Dat kan en moet beter. De EU moet veel beter toezicht houden op de leefomstandigheden ter plekke en sancties overwegen als de situatie niet verbetert. Organisaties die verlichting bieden moeten door de EU worden ondersteund.

Daarnaast moeten de structurele tekortkomingen worden aangepakt. De Nederlandse vice- voorzitter Timmermans van de Europese commissie heeft de EU-Turkije verklaring bij herhaling verdedigd. Hij moet nu ook verantwoordelijkheid nemen voor een goede uitvoering. De trage Griekse asielprocedure zijn een belangrijke bottleneck. De EU moet Griekenland veel meer hulp bieden bij het ontwerpen en uitvoeren van goede en snelle asielprocedures . De EU moet er bij Turkije op aandringen dat de grenzen beter bewaakt worden, zodat de ongecontroleerde toestroom stopt. De EU-Turkije verklaring voorziet in een mechanisme om mensen die geen recht hebben op asiel terug te sturen naar Turkije en daarvoor mensen die dat recht wel hebben, te hervestigen in Europa. Dit gebeurt echter nauwelijks, terwijl dat dé manier is om het businessmodel van de mensensmokkelaars te doorbreken.

De situatie in Lesbos toont aan dat gemeenschappelijk Europees asielbeleid waarin de EU lidstaten elkaar op solidaire wijze ondersteunen dringend noodzakelijk is. Het is aan Europa om de trauma's van nieuwe Ali's in de toekomst te voorkomen door hen met menselijke waardigheid te behandelen. En ja dit is mogelijk, nu de politieke wil nog.

Maarten Groothuizen (D66) en Joël Voordewind (ChristenUnie)

Opening verkiezingscongres februari 2019

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 15-02-2019 20:44

Door Piet Adema op 9 februari 2019 11:28

Opening verkiezingscongres februari 2019

We gaan terug na de eerste decennia van onze jaartelling. Lystra, nu Turkije. We komen daar een jongeman tegen, die op jonge leeftijd al, een belangrijke rol krijgt in de verspreiding van het evangelie. Hij heeft een Griekse vader en een joodse moeder. Zijn moeder en grootmoeder zijn volgelingen van Christus. Het geloof in Jezus van Nazareth, maar ook het navolgerschap van Christus worden deze jonge man meegegeven door zijn moeder en grootmoeder.

Later zal deze jonge man een leidende rol krijgen in de gemeente van Christus.v

Weet iemand al over wie ik het heb?

Inderdaad Timotheus.

De apostel Paulus heeft hem al op jonge leeftijd leren kennen en de twee ontwikkelen een sterke band. Timotheus is zijn lievelingsleerling en Paulus stelt hem uiteindelijk aan als opziener. Je zou kunnen zeggen een vroege vorm van Bisschop. Timotheus was jong maar wist toch op bekwame wijze leiding te geven. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met zijn afkomst en de manier waardoor hij werd gevormd door zijn vader, moeder en grootmoeder. Maar ook Paulus heeft sterk bijgedragen aan zijn ontwikkeling. We kunnen  dat lezen in twee brieven die Paulus aan hem heeft geschreven.

In deze brieven worden naast algemene uitgangspunten van het geloof ook veel instructies meegegeven. Zoals de opdracht van Paulus aan hem:

“Het doel van je opdracht is de liefde die voortkomt uit een rein hart, een zuiver geweten en een oprecht geloof.”

Paulus geeft ook heel nadrukkelijk opdracht om voor alle mensen te bidden. Ook voor koningen en gezagsdragers. Een mooie opdracht ook aan ons.

Vooral zie je in de brieven van Paulus aan Timotheus veel teksten die gaan over de persoonlijke vorming van Timotheus. Over leidinggeven, over het omgaan met verschillen.

Blijkbaar zag Timoteus best op tegen de opdracht die hij had gekregen. Zo jong en dan al zo’n leidende rol. Hij was blijkbaar ook bang dat mensen vanwege zijn leeftijd op hem neerkeken, hem zouden afwijzen. Paulus zegt  dat hij zich daardoor niet van de wijs moet laten brengen.

Is dat ook niet menselijk, dat we afgaan op wat anderen van ons vinden, over ons zeggen? Dat we ons zelf te beperkt voelen om een bijdrage te leveren aan Gods koninkrijk? Laten we de aansporing van Paulus ter harte nemen. Waar je ook staat in de maatschappij, waar je ook werkt, wat je, misschien heel beperkt bijdraagt aan Gods koninkrijk; het is waardevol. Jij bent waardevol!

We gaan naar ons bijbelgedeelte:

"Daarom spoor ik je aan het vuur brandend te houden van de gave die God je schonk toen ik je de handen oplegde.

God heeft ons niet een geest van lafhartigheid gegeven, maar een geest van kracht, liefde en bezonnenheid.

Schaam je er dus niet voor om van onze Heer te getuigen; schaam je ook niet voor mij, die omwille van hem gevangenzit, maar deel in het lijden voor het evangelie, met de kracht die God je geeft.

Hij heeft ons gered en ons geroepen tot een heilige taak, niet op grond van onze daden, maar omdat hij daartoe uit genade besloten had."

In de periode dat ik jullie voorzitter mag zijn heb ik veel van onze vertegenwoordigers gesproken en zien werken. Prachtige ontmoetingen gehad. Vaak ook met jongeren die een diepe indruk op mij maken. Word ik geïnspireerd door het talent en de drive die ik overal in de partij tegenkom. Tijdens gesprekken en bijeenkomsten dwaalden mijn gedachten vaak af naar deze tekst:

God heeft ons niet een geest van lafhartigheid gegeven, maar een geest van kracht, liefde en bezonnenheid."

Juist omdat ik veel van deze tekst terug zie in het optreden van onze politici en bestuurders, professionals en vrijwilligers.

Niet een geest van Lafhartigheid. Het tegenovergestelde daarvan is moed. Dus eigenlijk staat er: God heeft ons een geest van Moed gegeven: Moed om op te staan. Om tegendraads te zijn. Moed om verantwoordelijkheid te nemen, ook al is dat niet altijd makkelijk en wordt dat niet altijd begrepen.

Ook in het verleden hadden mensen de moed om op te staan. Zoals Daniel in een ver en vreemd Land. De moed van William Wilberforce om op te staan tegen slavernij. De moed van Martin Luther King om op te staan tegen ongelijkheid. Zo mogen wij ook op staan voor recht en vrede. Het goede zoeken in onze samenleving

We putten daarbij uit een machtig evangelie. Dat maakt onze boodschap krachtig. Een boodschap van hoop en verbinding. Dat de ellende niet het laatste woord heeft. Een inclusieve boodschap. Een boodschap waar iedereen telt. Een boodschap waar niet het recht van de sterkste geldt maar het sterkste recht. Een samenleving waarin we het samen doen en niet polariseren. Waar kloven worden gedicht en bruggen gebouwd.

Wij  handelen uit liefde. Liefde voor God. Liefde v-++oor Christus die we willen navolgen. Maar ook liefde voor de medemens. Door God geschapen naar zijn beeld. Onze naaste dicht bij maar ook onze naaste ver weg. In soms uitzichtloze omstandigheden. Liefde voor kinderen in kwetsbare posities. Liefde voor medemensen die onze zorg nodig hebben. Liefde voor mensen met een andere geaardheid. Liefde voor de aarde die Gods Schepping is. Liefde voor alles wat groeit en bloeit. Liefde voor een samenleving waar iedereen tot bloei komt. En waar een ieder in vrijheid zijn verantwoordelijkheid kan nemen.

We hebben een houding van bezonnenheid. We waaien niet mee met elke wind die opsteekt. Met elke politieke Hype die voorbij komt. We laten ons inspireren door het evangelie en niet door onze onderbuik. We leven in een gebroken wereld. We zijn eerlijk over dilemma’s en verliezen ons niet in eenzijdig idealisme. We staan daarbij in een rijke traditie van denkers en schrijvers. Die traditie mag doorklinken in ons werk waar we vanuit die traditie en dat denken steeds op zoek gaan naar antwoorden op hedendaagse vraagstukken. Niet de antwoorden die alleen maar goed voelen, maar antwoorden die goed zijn. Ook al schuren deze antwoorden soms met de cultuur die we inademen. En staan ze soms haaks op de tijdgeest.

Ik wens ons allen, maar in het bijzonder onze vertegenwoordigers toe een geest van Moed, Kracht, Liefde en Bezonnenheid. En zo zie ik onze mensen bezig, in die geest, met de moed om op te staan. Zo heeft Peter van Dalen zich samen met Joel ingezet voor Asia Bibi. In een schijnbaar uitzichtloze situatie. Waarin ook onze gast van het vorige congres dhr. Malook, een moedige rol heeft gespeeld. We zullen voor haar definitieve vrijspraak straks danken.

Zo zie ik onze Kamerleden en onze ministers in een geest van Kracht, liefde en bezonnenheid hun werk doen. Geweldig dat ook jullie de moed hebben om het goede te zoeken. Van dichtbij zie ik hoe zwaar het soms kan zijn. Maar vooral ook hoe rijk! Betekenisvol!

Het is deze geest van moed, kracht, liefde en bezonnenheid, die Gert Jan en Joël in de afgelopen periode gedreven heeft om het goede te zoeken voor kinderen in kwetsbare posities. Gesteund door onze achterban en u, bezoekers van onze congressen. Een krachtige boodschap van moed en liefde klonk op het vorige congres. Maar ook jullie allen hadden de bezonnenheid om de fractie aan de slag te laten gaan. Met een wending die we niet hadden durven dromen. Zodat we vandaag een bijzondere gast mogen verwelkomen: Hayarpi Tamrazyan. Mag ik je uitnodigen op het podium?

Gert Jan en Joël, heel erg bedankt voor jullie inzet. Dankzij jullie inzet, en de steun van de andere coalitiegenoten, hebben honderden kinderen met hun gezinnen weer perspectief en een toekomst in ons land. Bovenal dank aan God die deze wending mogelijk maakte. Zullen we daarvan zingen. God danken, die grote dingen doet, hier, en in alle landen, zoals in Pakistan? Die zorgt voor ons van kinds been aan, en die een helper is die bevrijd!

Volgens het Opiniepanel van ...

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 15-02-2019 13:31

Volgens het Opiniepanel van EenVandaag is Gert-Jan Segers het meest authentiek van de Nederlandse partijleiders. Tja, daar zijn wij het natuurlijk helemaal mee eens 😉 Lees meer over de uitzending van vanavond op https://eenvandaag.avrotros.nl/panels/opiniepanel/alle-uitslagen/item/segers-en-marijnissen-meest-authentiek/ #kijktip #wijvanwceend

'Waarom doe ik dit in vredesnaam' - ...

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 13-02-2019 12:25

'Waarom doe ik dit in vredesnaam' - het nieuwe boek van Gert-Jan Segers - krijgt nu al een tweede druk! Wilt u deze bundel van persoonlijke verhalen ook lezen? Word dan lid van de ChristenUnie en we sturen hem gratis thuis 🙂 Welkom! 👉 https://www.christenunie.nl/lidworden

Foto's Verkiezingscongres

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 12-02-2019 18:42

Door Webredactie op 12 februari 2019 19:35

Bekijk hier enkele foto's van het congres in Zwolle op zaterdag 9 februari.

Kijk voor alle foto's op de Facebookpagina van Gert-Jan Segers (geen inlog nodig).

Speech van Mirjam Bikker (lijsttrekker Eerste Kamer) op het verkiezingscongres

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 12-02-2019 18:35

Door Webredactie op 9 februari 2019 13:00

Speech van Mirjam Bikker (lijsttrekker Eerste Kamer) op het verkiezingscongres

Een klein inkijkje in het leven van een Eerste Kamerlid. En als ik dit filmpje zie dan besef ik meteen op wat voor een bijzondere plek ik de afgelopen jaren met Roel en Peter heb mogen werken.

In de oudste parlementaire vergaderzaal van de wereld. Waar ooit de Staten van Holland al vergaderden. Dat is natuurlijk een prachtige historie voor een Kamer die gekozen wordt door Statenleden. Maar het allermooist vind ik toch wel het plafond. Want helemaal boven in de plenaire zaal van de Eerste Kamer, wordt er op de senatoren neergekeken. Door kinderen. De kindertjes van staat. Daarmee of je het nu wilt of niet staat boven elke vergaderdag, elk debat, elke stemming de vraag: voor wie doen jullie dit? Helpt dit voor de toekomst van onze kinderen?

Neem afgelopen dinsdag. We spraken over twee wetsvoorstellen die verandering willen brengen in het gokbeleid. Nog een erfenis uit het vorige kabinet Rutte. Hetene wetsvoorstel wil online gokken toestaan en het is razend spannend of het een meerderheid in de Eerste Kamer zal halen. Online gokken neemt toe en het is illegaal. Je zou inmiddels, na de legalisering van de prostitutie en de voortdurende ellende daar, wat beters verwachten, maar het gebeurt weer! De bekende reflex … Als we het nu legaal maken dan krijgen we meer grip. Dan zijn de gokkers beter beschermd, dan worden de misstanden minder. Het is maakbaarheidsdenken pur sang. In alle landen om ons heen waar ze dezelfde gedachten hadden, heeft het online gokken een grote vlucht genomen, en het aantal verslaafden steeg hard. Doe het niet, roepen die cijfers. In Denemarken, België, Duitsland, Spanje, het is geen rooskleurig beeld. Trap er niet in, zeggen ex-verslaafden. Bedenk goed, mailde een meneer me, waar vroeger mijn pakje sigaretten zat, daar zit nu mijn telefoon. En altijd en overal kan ik gokken, straks nog legaal ook. Het is snel en anoniem, de verleiding is groot. In Den Haag willen ze af van het roken, waarom beginnen ze dan aan online gokken? Deze meneer heeft gelijk. Groot gelijk.

De overheid neemt een grote verantwoordelijkheid op zich, als ze online gokken toestaat. Want de sociale norm is danvoortaan dat het kan. De goede doelenclubs, de sportclubs, de KNVB, allemaal begonnen ze de lobby om een deel van de opbrengst veilig te stellen. De schatkist zal ook profiteren van de gokcenten. Maar is dat niet enorm cynisch, verdienen,terwijl de verslavingen toenemen. Er doodleuk reclame voor willen maken met je sportclub? Is dat het land dat we door willen geven aan onze kinderen? Het debat is nog niet klaar, de minister heeft nog wat uitzoekwerk, dinsdag gaan we verder. Mijn inzet blijft: stop met jezelf rijk rekenen door te reguleren, het is een illusie. Begin er niet aan. Geef jongeren het goede voorbeeld en help ze om uit de handen van de gokbedrijven te blijven.

Het wordt dus spannend dinsdag. Onze drie zetels in de Eerste Kamer doen er toe. We kunnen verschil maken. Eerst als constructieve oppositie, nu als positief-kritische coalitie. Zo heb ik gezien hoe Peter Ester telkens opnieuw medestanders weet te vinden. Voor een eerlijker belastingstelsel waarin het niet uitmaakt hoe je zorg en werk in je gezin verdeelt. Voor een eerlijker belastingstelsel waarinvrijwilligers en mantelzorgers meer gewaardeerd worden. En voor een eerlijker blik op de staatsbegroting. Niet alleen de economische. De economische blik is van het Centraal Planbureau. Heel goed en nuttig, maar niet om het hele debat te domineren. Meer geld, meer groei, betekent nog geen gelukkiger, gezonder land. Voortaan publiceren alle drie de planbureaus tegelijk hun oordeel, zodat ook duidelijk wordt wat de nieuwe plannen van het kabinet voor schepping en samenleving betekenen. Een eerlijk belastingstelsel voor alle huishoudens, een eerlijke waardering voor vrijwilligers en mantelzorgers, en een eerlijke blik op de nieuwe plannen van het kabinet. Peter heeft zich als ijzersterke senator laten kennen en ik zie er naar uit om de komende jaren opnieuw samen op te trekken. Mag ik een hartelijk applaus voor Peter!

En dan Roel. Als nieuwe lijstaanvoerder van de ChristenUnie voor de Eerste Kamer, moet ik u wel bekennen dat een ding me enige schroom bezorgd. Want mijn twee voorgangers, Roel Kuiper en eerder Egbert Schuurman, tja dan sta je toch wel op de schouders van reuzen. Roel is in de Eerste Kamer een man van statuur. Een paar weken geleden verving ik Roel in een van de commissies. Het ging er over het vierde spoorwegpakket. Dat klinkt niet zo spannend en dat dachten de senatoren van andere partijen ook geloof ik. Maar Roel niet, die kijkt naar de kern, en hij zag hoe de voortdurende Europese agenda van liberalisering beetje bij beetje de Nederlandse zeggenschap over het spoor weghaalt. Hij wilde een debat. Als je dat in zo’n commissie zegt, dan merk je dat als Roel zo’n punt maakt, er meteen goed geluisterd wordt. Want Roel heeft een haarscherp oog voor de gevolgen van liberalisering en privatisering. Hij gaf leiding aan het eerste en tot nu toe enige Parlementair onderzoek in de senaat. Hij muntte daarbij het woord privatiseringsverdriet. De overheid verliest haar grip op diensten die van nationaal belang zijn. Dat optreden van Roel heeft effect: hij dwong zo de staatssecretaris om helder uit te spreken dat Nederland de ruimte houdt eigen keuzes te maken en daarvoor geen goedkeuring moet halen vanuit Brussel. En voor de toekomst ook dat de NS gewoon haar werk goed kan doen op het hoofdspoornet.

Roel, we gaan op een later moment uitgebreid afscheid van je nemen, dat komt. De komende maanden genieten we nog van jouw aanwezigheid in de Eerste Kamer. Maar ik wil nu al wel noemen dat het fantastisch is om een fractievoorzitter te hebben die echt als christen in de politieke arena staat.Vriendelijk, maar met vaste overtuiging wijs jij telkens weer op de rijke meerwaarde van het geloof dat ten diepste onze overtuigingen vorm geeft, je wijst op de rijke traditie waar we uit mogen putten. Ik ben je enorm dankbaar voor jouw jaren voor de ChristenUnie in de senaat.

Als ik zeg dat ik op de schouders van reuzen stap dan denk ik aan Roel, maar ook aan Egbert Schuurman. Nog zo’n bijzondere voorganger in de Eerste Kamerfractie. Deze periode wist Peter Ester een motie aangenomen te krijgen die de regering opdraagt zich te bezinnen op de ethische vragen die gesteld moeten worden bij et innovatie en technologische beleid. Dan denken wij met dankbaarheid aan het werk van Egbert Schuurman. We noemen zijn naam met ere. En dan meteen maar een onthulling, in onze kamer staat de Egbert Schuurmanstoel. Een stoel die hem jarenlang vertrouwd was, die houdt een vaste plek. Zo draagt de inrichting ook bij aan goede gedachtenvorming over nieuwe vraagstukken.

Ik begon mijn verhaal met de kinderen in het dak van de Eerste Kamer. Zij zetten ons werk in het juiste perspectief. Over minder dan 40 dagen zijn de verkiezingen, een belangrijk moment. Er wordt volop gefilosofeerd over de uitslag, over de coalitie. We gaan enthousiast campagne voeren en laten zien waar ons hart voor klopt. Biddend willen we verder werken. Je hebt trouwens campagne voeren en campagne voeren. De nieuwe trend lijkt anderen de maat nemen. Dat klinkt lekker, maar zegt heel vaak vooral negatief wat over jezelf. Ik vind het dan fantastisch om juist in deze dagen te kijken naar de mensen achter mij! De provinciale campagneteams. Positief en inhoudsvol. Neem deluistertour in Limburg, waar het enthousiasme vanaf spat en waar Limburgers kunnen laten zien wat hen bezig houdt, waar de zorgen zijn. Een gezamenlijke actie van de statenfracties in Gelderland en Noord-Brabant tegen drugsafval en de toenemende ellende van dumpingen. Wist u dat een Brabantse boswachter gemiddeld tussen de 5 en 25 dumpingen per week heeft? Hermen en Dirk Vreugdenhil, steken het hoofd niet in het zand. Ze staan op om de ellende te benoemen en woonwijken en natuurgebieden te beschermen. We hebben gezien dat Henk Staghouwer in Groningen en Michel Klein in Noord-Holland vanwege hun goede werk zijn genomineerd als groenste politicus. Geen gesneer naar anderen, maar nuchter en gedreven de hand aan de ploeg. En zo het verschil maken. Dat doen onze provinciale lijsttrekkers. Wat ben ik trots op ze.

Het gaat deze dagen veel over het klimaat. Maar er is een groep die van mij wel wat meer daarover aan het woord mag komen. Dat zijn de waterschappers, over hun relevantie hoeven we het in deze tijd niet te hebben. De extremen in het weer nemen toe. Wat hadden we een hete zomer en wat is het knap dat we al die tijd goed drinkwater hadden. Ik woon in Gouda en daar weten we heel goed he belangrijk waterbeheer is en wat droogte doet. Scheuren, paalrot en verzakkingen.Klimaatextremen hebben grote gevolgen. De waterschappers weten als geen ander wat er op het spel staat. Straks op de bank meer hierover begreep ik. Ik ben echt trots op onze waterschappers de afgelopen zomer laat zien hoe belangrijk jullie werk is, heel veel succes deze campagne!

Nog even over dat klimaat… Er is heel veel over te zeggen, maar soms kan het ook simpel. Ik noem het woord rentmeesterschap. Dat betekent dat je leeft van de rente die deze aarde geeft. Dat is ook nuchter kijken naar onze levensstijl, naar wat vervuilend is. En nuchter kijken hoe we van de rente van deze aarde kunnen leven. Dat kan met een eerlijke betaalbare rekening voor burgers en bedrijven, daar ben ik van overtuigd. Wat zou het mooi zijn als het kabinet met een helder klimaatplan komt dat Nederland sterker en schoner maakt. Maak werk van draagvlak, verlies je niet in symboolmaatregelen, maar durf te investeren in schone energie en innovatie van de industrie. Hoe de verkiezingsuitslag ook wordt, dit moet een breed gedragen verhaal zijn. Want het gaat niet over een kabinetsperiode, het gaat over tientallen jaren.

Dat brede draagvlak geldt eigenlijk alle grote vraagstukken van dit moment. Ook na de verkiezingen draait het niet om de rekenmachine die tot 38 zetels telt voor de steun in de senaat. Of je het nu hebt over de pensioenen, de arbeidsmarkt of de woningmarkt de oplossingen moeten sterker zijn een regeringsperiode. Dat is dus een verantwoordelijkheid van iedereen die gekozen wordt. Nederland is niet sterk geworden door zich te wentelen in het verschil maar juist door mensen die ondanks hele andere overtuigingen samenwerkten en zo het verschil durfden te maken.

Politiek is daarbij ook een zaak van lange adem. Ik noem u nog een voorbeeld. Na jaren van bezuinigingen kraakte het in de rechtspraak, in het openbaar ministerie, in de politie. De opeenvolgende ministers van justitie hadden het zwaar in de Eerste Kamer. Dit kabinet heeft geïnvesteerd in de politie.Daar ben ik blij mee. Het komt er nu wel op aan om de lijn van herstel vast te houden. Dat de rechtspraak kwaliteit kan blijven leveren en dichtbij de Nederlander is die recht zoekt. Wat de uitwerking van de kabinetsplannen voor de gesubsidieerde rechtsbijstand ook wordt, er mag niet gegokt worden met de toegang tot het recht. Of je nu een kleine of een grote ondernemer bent, een middeninkomen hebt of elke maand tekort komt. Recht vinden, is geen voorrecht maar een grondrecht voor iedereen.

Vrienden van de ChristenUnie, die verkiezingen over 39 nachtjes die doen er toe. Wie straks bij de statenverkiezingen zijn stem waardevol wil maken, stemt op een van de fantastische mensen achter me. Zij hebben laten zien dat ze met de hand aan de ploeg staan voor een waardevolle samenleving en een waardevolle schepping. Als we samen aan de slag gaan om heel veel stemmers voor die hoopvolle politiek enthousiast voor te krijgen, dan kan er zomaar iets heel bijzonders gebeuren… het kan echt.. groei in de Staten betekent al snel van drie naar vier zetels in de Eerste Kamer.Wij gaan voor een ChristenUnie-kwartet. Met Peter Ester,met Tineke Huizinga uit Friesland en alle ervaring die zij met zich meebrengt. Met de eerste Limburgse senator voor de ChristenUnie, Maarten Verkerk. Doe mee, help mee, maak je stem dubbel waardevol! En vraag mensen om je heen dat ook te doen.

Ik zie er naar uit om samen campagne te voeren. Hard te werken, veel mensen te spreken. Maar bovenal biddend te vragen dat we tot zegen mogen zijn voor Nederland en de kinderen aan wie we dit land weer doorgeven. Zo, biddend en werkend zoeken we het goede voor Nederland. Dank u wel!

Mijn speech op ons verkiezingscongres

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 12-02-2019 18:34

Door Gert-Jan Segers op 9 februari 2019 13:04

Mijn speech op ons verkiezingscongres

Anderhalve week geleden zaten 4 en dan weer 8 fractieleden van de vier coalitiepartijen twee dagen lang aan tafel. We spraken daar over de verruiming van het kinderpardon. Dat waren goede en respectvolle gesprekken, soms ook scherp en lastig – maar we zaten er om eruit te komen.

Terwijl ik daar zat, gingen mijn gedachten regelmatig terug naar de eerste keer dat ik Hayarpi ontmoette terwijl ze asiel had gezocht in de Bethelkapel. We zaten om de tafel in de keuken van de kapel en ze deed een klemmend beroep op ons om te doen wat we konden.

En dat is het perspectief dat ik aan coalitietafel op dat moment wilde inbrengen en ook het perspectief dat we in de periode ervoor hebben ingebracht. Het gaat dan niet vooral om cijfers en regelingen, maar om mensen. Soms kwetsbare mensen.

Als ik aan het opkomen kwetsbaarheid en weerloze mensen denk dan moet ik ook aan november dat we hier waren op dezelfde plek. Asia Bibi zat nog steeds in de gevangenis in Pakistan. We hebben geapplaudisseerd voor Malook, de advocaat die als moslim en met gevaar voor zijn eigen leven onze zuster Asia Bibi bijstaat. We hebben gebeden voor haar vrijlating, we hebben – samen met zoveel anderen wereldwijd gebeden dat er recht zou worden gedaan aan deze weerloze vrouw. En vandaag is Asia Bibi vrij!

Wat kan er in korte tijd veel gebeuren!

Wat kan er veel gebeuren in de levens van kwetsbare, weerloze en soms stemmeloze mensen. En wat doet het ertoe of er dan mensen zijn die hun stem laten horen.

Ik begon net over het kinderpardon. In november lag hier ook een motie van het congres, mede ingediend door ons partijlid Hayarpi Tamrazyan. De motie vroeg om een uitzetstop zolang de commissie Van Zwol met haar werk bezig was. Een heldere opdracht voor ons als fractie. En als het al niet van jullie als congres had gemoeten, dan hadden we sowieso een andere aanmoediging gehad.

Het is de aanmoediging van Spreuken:

‘Spreek voor hen die stemloos zijn,

spreek en oordeel rechtvaardig en verschaf hen hun recht.’

En zo zijn we zijn er mee aan de slag gegaan Met de moed van de hoop. En misschien was het toen wel meer met de moed van de wanhoop. Maar we wilden aan de tafels waar het ertoe doet, hun stem laten horen.

Ik zal jullie eerlijk zeggen, ik had toen niet durven hopen en geloven dat we snel enig succes zouden kunnen boeken.

Wat kan er in korte tijd dan veel gebeuren..

In november hadden we alleen nog maar hoop op een tijdelijke uitzetstop.

En vandaag, vandaag is het kinderpardon verruimd, mogen honderden kinderen die hier al jarenlang zijn definitief blijven en vandaag is Hayarpi, hier!

Voor alle helderheid, ik vier dat vandaag niet allereerst als een verdienste van de ChristenUnie. Zeker, onze Joel Voordewind, is blijven trekken en sleuren. Hij heeft bij de formatie allerlei voorstellen gedaan die toen het regeerakkoord niet hebben gehaald. En ik vond het heel bijzonder om vorige week dinsdagavond een brief van staatssecretaris Harbers te krijgen waarin al die voorstellen van toen er nu gewoon in staan.

En het is veelzeggend dat Joel er vandaag niet bij is om dit moment met ons te vieren. Hij is nu op Lesbos en zal daarna opnieuw spreken voor hen die daar stemloos zijn en opkomen voor het recht dat daar in de modder van het tentenkamp vertrapt wordt.

Maar de verruiming van het kinderpardon is er in de eerste plaats dankzij hele gewone Nederlanders die het niet konden aanzien dat kinderen die hier al zo lang zijn, die de taal spreken, hier naar school gaan, vrienden en vriendinnen hebben, dat die worden uitgezet.

Ze zijn politici gaan mailen, aanspreken. Sommigen organiseerden een handtekeningactie en een enkeling maakte er zelfs een Tv-programma over.

De allervreemdsten, de allergeksten onder hen gingen in een kerk zitten. Dagenlang, wekenlang, maandenlang. Ze zijn gaan zingen, preken, luisteren, ze begonnen aan een gebed zonder dat ze wisten hoe en wanneer dat gebed zou eindigen. Maar door hun inzet kwam er ruimte aan de tafels in Den Haag waar wij pleiten voor hun lot. Daarom kwam er ruimte voor uw pleidooi tijdens dit congres om per direct te stoppen met uitzetten. Soms duurt het langer dan we hopen, maar als de ruimte er is brengen wij die stem op tafel!

Het is de aanmoediging om als hoopvolle realisten te blijven geloven dat wat we zien niet het laatste woord heeft.

Het is de aanmoediging om te blijven doen wat we kunnen

om recht te doen aan hen die weerloos zijn.

En dat geldt niet alleen voor deze mensen natuurlijk. Dankzij uw steun en uw stem hebben we nu de mogelijkheid om aan de tafels waar het ertoe doet telkens dat perspectief van de weerlozen in te brengen.

Laat onze stem steeds weer hun stem zijn.

Werk maken van hoop in verdeeld land

Wij willen werken maken van de hoop die we hebben en het geloof dat we hebben.

We doen dat in een soms verdeeld land en in een gepolariseerde politiek.

Wij zetten daarbij in op zorg voor de kwetsbaren en op samenwerking.

Dat doen we in Europa. Dankjewel, Peter, voor je bereidheid de kar opnieuw te trekken. Om je opnieuw sterk te maken voor godsdienstvrijheid. Als er iemand in het Europees Parlement zich het lot van Asia Bibi heeft aangetrokken, dan ben jij het. Ook daar ben je de stem van de kwetsbaren en je zoekt de samenwerking met alle mensen van goede wil. Dankjewel!

We zetten in op samenwerking in lokale colleges, we zoeken die samenwerking in de waterschappen.

En die samenwerking met 12 provincies en 12 lijsttrekkers levert ook mooie resultaten op. Of het nu gaat om de sluis bij Kornwerderzand, of het openhouden van de gevangenis in Veenhuizen, de inzet voor jonge boeren in Brabant, de bestrijding van drugs en drugsafval, het bevorderen van Noaberschap, zorg voor de schepping..

We weten elkaar te vinden en slaan steeds weer de handen ineen. En u hoorde het al bij enkele de voorbeelden die ik net noemde: ook op dat niveau is de blik altijd gericht op de groepen die onze steun nodig hebben, die de dupe worden van beleid, de groepen die vergeten worden.

Dat is ook hard nodig. Toen staatssecretaris Van Veldhoven haar plannen presenteerde voor betere spoorverbindingen schrok ik eerlijk gezegd wel van de kaart die ze toen liet zien. Alle verbeterde treinverbindingen leidden naar de Randstad en alles stopte bij Zwolle.

Hoe dierbaar Zwolle ons ook is, er gaat echt nog wel iets boven Zwolle. Er gaan zeker nog drie provincies boven Zwolle en ook het Oosten van Overijssel en het Zuiden van Nederland mogen niet vergeten worden.

Wij brengen die stem aan tafel! En wij zullen dat blijven doen!

We gaan daarover graag het gesprek aan met de staatssecretaris. Want dit is geen Randstadkabinet maar een kabinet van heel Nederland en dat moet een kabinet van heel Nederland blijven.

We hebben 12 provincies, we hebben 12 lijsttrekkers en we hebben straks twaalf keer de kans om geloof een stem te geven. Om het perspectief van de weerloze, de mens die de dupe wordt van beleid, aan tafel te brengen. En onze stem is twee keer zoveel waard omdat we ook in de Eerste Kamer het christelijk-sociale geluid kunnen versterken.

Twaalf redenen om ons in te zetten voor een mooie campagne en om onze ene stem op twee plekken te laten horen. Uw stem is nodig zodat die 12 lijsttrekkers, zodat de Eerste Kamerleden, zodat Peter in Europa en zodat wij in het kabinet de stem van de weerlozen kunnen laten horen. Uw stem doet ertoe!

Beste mensen, zo gaan we hoopvol op naar 20 maart!

Ook in Den Haag kiezen we dus voor samenwerking vanuit de idealen die we hebben zoals het opkomen voor weerlozen.

Dat doen we niet omdat we verliefd zijn geworden op onze coalitiegenoten en met hen zijn getrouwd. Er werd de afgelopen weken gesproken over een huwelijkscrisis in de coalitie. Maar we hebben geen huwelijk en we kunnen dus ook geen huwelijkscrisis hebben.

Wat de afgelopen weken wel duidelijk hebben gemaakt is dat we deel uit maken van een coalitie met vier hele verschillende partijen. We verschillen als het gaat om asielbeleid, duurzaamheid en zorg voor de schepping. En toch. Toch is in de afgelopen weken ook gebleken dat dit vier partijen zijn die alle vier kiezen voor samenwerking.

En dat is een houding die steeds schaarser wordt in Den Haag. Er is daar een steeds grotere onverzoenlijkheid. We zagen het al op rechts, maar we zien het ook steeds meer op links.

Steeds meer alles-of-niets partijen. Partijen die een totale omwenteling aankondigen en gouden bergen beloven. Maar vergeet niet: politici die alles beloven, bereiken in de praktijk helemaal niets.

Als ChristenUnie hebben we hoge idealen.

We zetten ons in voor de toekomst van onze kinderen

We staan pal voor onze vrijheid en voor de vrijheid van godsdienst, vrijheid van onderwijs, voor de weerlozen die we altijd in het oog houden.

We hebben hoge idealen en tegelijk zijn we bereid om stap voor stap die idealen dichterbij te brengen. Daarom willen wij constructief meepraten, aan tafel zitten, maar wel met de blik gericht op de mensen zonder stem en telkens proberen kloven te dichten in de samenleving.

Dat doen we terwijl Nederland en Den Haag tot mijn verdriet soms zo verdeeld en gepolariseerd zijn.

En hoe bitter die polarisatie kan zijn, bleek deze week in een debatje tussen de PVV en Denk. Aantijgingen en bedreigingen in de plenaire zaal. Het was een beschamende vertoning en een dramatisch voorbeeld voor een samenleving die soms al zo verdeeld is.

Onze voortreffelijke voorzitter Khadija Arib reageerde met een terechte, diepe zucht.

Ik stel voor dat we haar de bevoegdheid geven om Kamerleden die zich aan dit soort wangedrag bezondigen een time-out te geven. Zoals een wedstrijd stil moet worden gelegd bij antisemitische spreekkoren, zoals twee scholieren na een vechtpartij apart worden gezet om af te koelen, zo zou het goed zijn als kemphanen in de Kamer zoals die van Denk en PVV van de voorzitter een afkoelingsperiode kunnen krijgen.

Want het parlement is de plek waar we onze verschillen met beschaafde woorden beslechten en met beschaafde woorden alleen!

Idealen

Beste mensen, we staren ons niet blind op deelname aan colleges en coalities. Omdat het geen doel in zichzelf is, maar slechts een middel om het goede te doen. Om te doen wat we kunnen. Soms maar voor die ene.

Ik citeerde Spreuken al.

‘Spreek voor hen die stemloos zijn,

Jullie weten dat ik geraakt ben door het kwaad van mensenhandel en gedwongen prostitutie. Als we het over weerlozen hebben die recht moet worden gedaan dan daar wel. En we hebben er een prachtige passage over opgenomen in het regeerakkoord. Maar daar moet nu echt wel meer werk van worden gemaakt. Wetgeving blijft te lang liggen. Terwijl sommige slachtoffers niet langer kunnen wachten.

In december appte een vriendin uit Groningen me. Ineke werkt voor het Leger des Heils en vertelde me dat kerst had gevierd met de vrouwen van tippelzone. Een intens verdrietige plek waar misbruik wordt gemaakt van verslaafde vrouwen. En Ineke zong daar met de vrouwen kerstliederen en vertelde hen het kerstverhaal. En ze hoopte dat het laatste kerstfeest op de tippelzone zou zijn. Dat deze vrouwen een betere toekomst zouden krijgen.

Dat was precies het perspectief wat Inge Jongman namens de ChristenUnie aan de onderhandelingstafel in Groningen heeft ingebracht.

Deze week presenteerde het nieuwe college, waar de ChristenUnie dus in zit, zijn programma. Ineke appte me na de presentatie van het akkoord een paar blije duimpjes. De tippelzone in Groningen gaat dicht en er komt hulp voor deze vrouwen. Dat is waar we het voor doen!

En daarbij blijkt hoe belangrijk het is dat we samenwerken en die stem van kwetsbaren inbrengen. Wij konden in Den Haag zorgen voor geld voor uitstapprogramma’s en Inge heeft zich ingezet voor hulp aan de vrouwen van de tippelzone. En dat doen we niet voor onszelf, maar telkens met de blik gericht op de weerlozen.

Een andere belangrijke ambitie die we hebben is de strijd tegen armoede en schulden. Ook daarover hebben we goede en mooie voornemens in het regeerakkoord gezet.

Ik vraag het kabinet vandaag om hier snelheid op vast te houden.

Wij vragen het kabinet om meer aandacht voor deze kwetsbare en weerloze groep.

De basis is vertrouwenwekkend. Samen met Carola kon ik dit punt inbrengen bij de tafel in de formatie.

Maar het wordt nu spannend in de uitwerking en wij houden ook daar onze blik gericht op de weerlozen. Daar maken we ons hard voor.

Er zijn een miljoen armen in Nederland.

En het is, zoals onze man in Amsterdam Don Ceder het pas zei, het is duur om arm te zijn.

We moeten nog beter onderscheid maken tussen mensen die niet willen betalen en mensen die niet kunnen betalen. We hebben in deze begroting extra geld kunnen vrijmaken voor het geweldige werk van Schuldhulpmaatje.

En zo spreken we voor stemlozen, voor weerlozen. En verschaffen we armen hun recht.

Een groep die al eerder op ons pad kwam, waren onze ouderen. Twee jaar geleden hadden we een zeer gepolariseerd debat over Voltooid Leven. We hebben daar toen samen met Jan Slagter van Max en Manon van der Kaa van KBO-PCOB het manifest Waardig Ouder Worden naast gelegd. Deze week zat ik het debat over ouderenzorg. En ik kon constateren dat alle aanbevelingen, ik herhaal alle aanbevelingen van het manifest nu werk in uitvoering is. Omdat we niet willen dat ouderen eenzaam zijn, zich overbodig voelen. Omdat onze ouderen nog zoveel te delen hebben en zo waardevol zijn en er daarom helemaal bij horen. En daar maken we nu ook echt werk van. En zo geven we ook hen een stem. En komen we voor hen op. Niets is vanzelfsprekend en we blijven het volgen, maar de stappen voor deze groep zijn reëel.

Daar doen we het voor!

Zo gaan we ons ook op eenzelfde manier inzetten voor jongeren. Dat komt omdat ik het afgelopen jaar op bijna iedere bijeenkomst waar ik bij was werd aangesproken door een jongere die zorgen maakte over zijn toekomst of door een oudere die zich zorgen maakte over de toekomst van jongeren. Het is de eerste generatie na de Tweede Wereldoorlog die het minder heeft dan hun ouders.

Ze hebben zoveel studieschuld, ze voelen zich soms zo belast, vinden dat ze te weinig kansen krijgen, terwijl ze zoveel talenten hebben.

Dan weet je. Dit is een groep die op onze weg komt, waar we niet omheen mogen lopen. Een groep die kwetsbaar is, weerloos soms, een groep die de dupe wordt van beleid, maar die juist zoveel hoop en potentie heeft. Hun stem willen we horen en laten horen op de plekken en de tafels waar het ertoe doet!

Over twee weken hebben we twee keer honderd jongeren op bezoek bij in de Kamer. We gaan praten over studieschuld, werk, prestatiedruk, hen vragen waar ze tegenaan lopen en samen zoeken naar oplossingen. En ook dan gaan we er werk van maken. Voor de toekomst van onze jongeren.

Zo willen we hen recht doen, hen een stem geven.

En wat hebben jongeren zich deze week van hun beste kant laten zien! Met duizenden kwamen ze naar Den Haag om ons aan te moedigen om tot een goed klimaatbeleid te komen.

Ja, binnen de coalitie zijn er op dit punt verschillende zorgen en smaken. Soms zijn er opeens twaalf lijsttrekkers die een artikel schrijven en zeggen dat we niet te ambitieus moeten zijn.

Maar wij hebben ook twaalf lijsttrekkers. En samen met onze lijsttrekkers willen we een ambitieus klimaatakkoord waar we echt streven naar minder opwarming, naar schone energie, schone lucht. Geen gas meer uit Groningen, Groningen verdient nu eindelijk rust, eindelijk schadeherstel en eindelijk versterking van de huizen daar. Geen olie meer uit Golfstaten die daar een duistere versie van de islam mee promoten. Niet de lat lager leggen omdat andere landen mogelijk gaan aarzelen, maar laten we onze verantwoordelijkheden richting de schepping en onze kinderen waarmaken!

En een ambitieus klimaatakkoord zal wat ons betreft ook een rechtvaardig akkoord moeten zijn. Eerlijke verdeling van de lasten. We ontzien mensen met een smalle beurs en we doen het in een tempo, zodat iedereen het kan meemaken. Ook op het thema klimaat zitten we aan tafel met onze blik gericht op de stemlozen en weerlozen. Juist voor de zwakkere groepen dienden we al voorstellen in die hen ontziet. En daar staan we voor! Bij elk onderwerp is dat ons perspectief.

Samen met twaalf lijsttrekkers in twaalf provincies, met de mensen van de waterschappen, met Peter van Dalen in Europa weten we dat we rentmeesters zijn.

De komende campagne doet ertoe. De komende verkiezingen doen ertoe. Uw steun doet ertoe. Onze zetels doen ertoe. Ik heb u net voorbeelden genoemd waar het ertoe deed dat we aan tafel zitten. Het kinderpardon, ouderen, prostitutie, maar er zijn nog meer voorbeelden te noemen waar het spannend wordt. Dan doet het ertoe dat we de stem van stemmelozen kunnen vertolken. Als het om jongeren gaat, om de schepping, om mensen met schulden, slachtoffers van mensenhandel.

Als wij het christelijk-sociale accent perspectief in willen brengen in de provincie en het waterschap en landelijk in de Eerste Kamer, in het kabinet en in Europa dan is het cruciaal dat u uw stem laat horen. Moedig mensen aan om te stemmen, want het doet ertoe. Niet voor de partij, maar voor de mensen die gehoord moeten worden! Daar doen we het voor.

We willen navolgers van Jezus zijn, het goede doen.

Op hoop van zegen!

Mirjam Bikker, lijsttrekker voor de ...

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 11-02-2019 16:27

Mirjam Bikker, lijsttrekker voor de ChristenUnie in de Eerste Kamer, hield op het partijcongres een ijzersterke speech, omringd door onze kandidaten voor de Provinciale Staten en Waterschappen.