Nieuws van politieke partijen in Nederland inzichtelijk

4011 documenten

Het is gelukt! Forum voor Democratie is de grootste ledenpartij van Nederland!

Forum voor Democratie Forum voor Democratie Nederland 27-01-2020 17:00

Dat blijkt uit cijfers van het Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen van de Rijksuniversiteit Groningen.

Wij zijn onze leden ontzettend dankbaar voor hun vertrouwen in ons. FVD zal doorgaan met wat we nu al vier jaar doen: keihard werken voor een beter Nederland. Wij gaan het doen samen met u!

Gevestigde partijen hebben er zeventig jaar over gedaan om hun ledenbestand op te bouwen en binnen vier jaar zijn wij hen voorbijgestreefd. Nooit eerder is het ledental van politieke partij in Nederland zo hard gegroeid.

Nogmaals dank en we hopen u snel te zien op een van onze vele events in het land!

ChristenUnie werkt aan stappenplan voor drugsvrije samenleving

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 27-01-2020 15:46

Door Webredactie, Stieneke van der Graaf op 27 januari 2020 om 05:40

ChristenUnie werkt aan stappenplan voor drugsvrije samenleving

ChristenUnie-Kamerlid Stieneke van der Graaf kondigt vandaag een stappenplan aan voor ‘een drugsvrije samenleving’. Volgens de ChristenUnie is het tijd voor “een trendbreuk met een cultuur waarin we erin berusten dat mensen ten onder gaan aan drugs”. Na alcholvrij (de IkPas-campagne) en rookvrij (een doel van de Rijksoverheid in het preventieakkoord) moet Nederland ook drugsvrij worden.

ChristenUnie-Kamerlid Stieneke van der Graaf: “Na decennialang vergoelijken van het drugsprobleem is het tijd om het over een andere boeg te gooien. Jarenlang faciliteerden we onder het credo ‘het moet gewoon kunnen’ de pretgebruiker, maar lieten we de probleemgebruiker aan zijn lot over. Deze kwetsbare mensen verdienen onze steun en al onze inzet moet er op gericht zijn om te voorkomen dat meer mensen in zo’n situatie terecht komen.”

De ChristenUnie zet zich al geruime tijd in voor het tegengaan van de gevolgen van het halfslachtige Nederlandse drugsbeleid. Nu werkt de partij dus aan een stappenplan dat het rond de zomer wil presenteren. In de tussentijd praat de ChristenUnie onder meer met verslavingsexperts, ervaringsdeskundigen, maatschappelijke organisaties die te maken hebben met drugsgebruik en -verslaving, burgemeesters en politie.

Van der Graaf: “Iedereen beseft dat we de gevolgen van het slepende en slopende drugsbeleid van die tientallen jaren niet zomaar ineens ongedaan kunnen we maken. Daarom werken we aan een stappenplan om stapje voor stapje toe te werken naar een drugsvrije samenleving.”

Stap voor stap

Volgens Van der Graaf is een drugsvrije samenleving het einddoel. Eerste stappen zijn goede hulpverlening, steviger inzet op preventie en ontmoediging. Uiteindelijk moet de beschikbaarheid van drugs worden beperkt.

Feiten

Nederland kent 130.000 drugsverslaafden, meer dan het aantal inwoners van Maastricht. 30.000 mensen zijn in behandeling, ongeveer net zo veel als voor een alcoholverslaving. Iedere werkdag gaat er in Nederland iemand dood aan drugsgebruik. In ons land wordt voor bijna 20 miljard aan speed en xtc geproduceerd is, dat is meer dan de omzet van Philips of Albert Heijn. 80% van de productie is bestemd voor het buitenland. Met ‘een pilletje’ hier, houden we een industrie en crimineel netwerk in stand tot aan Zuid-Amerika.

‘Rechtvaardigheid moet je organiseren’

SP SP Nederland 27-01-2020 08:53

Een goed functionerende, onafhankelijke rechterlijke macht, is cruciaal in een rechtsstaat. Dat staat buiten kijf en is gelukkig politiek ook onomstreden, al verschillen de meningen wel wat er aan gedaan moet worden om de rechterlijke macht te versterken en de onafhankelijkheid te waarborgen. Er wordt heel hard gewerkt door rechters en ondersteuning en daardoor gaat er veel goed, maar er zijn serieuze zorgen. Over de financiering, de lange duur van procedures, de toegankelijkheid van het recht en de wijze van geschilbeslechting. Daarnaast is er interne onvrede. Dit alles is niet goed voor het vertrouwen in de derde staatsmacht.

Laten we dit eerst vanuit het perspectief van de rechtzoekende bekijken. Conflicten kunnen veel invloed hebben op het leven van mensen. Mensen slagen er niet altijd zelf in tot eerlijke oplossingen te komen. Het is een van de kerntaken van de overheid er voor te zorgen dat mensen hun recht kunnen halen. De toegang tot het recht is het fundament van onze rechtsstaat, het recht moet er dus voor iedereen zijn. De rechtbank is voor veel mensen niet bepaald toegankelijk. Procedures zijn langdurig en ingewikkeld en schrikken af. Het is – mede door de schaalvergroting – voor veel mensen niet in de buurt en door de hoge griffierechten voor veel mensen en het MKB te duur. Ook de discussie over de rechtshulp kan hier niet onvermeld blijven. Eigen bijdragen voor rechtshulpverleners zijn voor veel mensen te hoog en de zorgen over de stelselherziening gesubsidieerde rechtsbijstand zijn enorm. Sociaal advocaten haken af, vooral vanwege de budgettaire keuzes van het ministerie: het mag van de minister voor Rechtsbescherming onder geen enkele voorwaarde meer dan 400 miljoen euro gaan kosten want dat is nu eenmaal ooit zo afgesproken, ook al bewijzen inmiddels talloze rapporten en experts dat het zo niet langer kan.

Ook het perspectief van de mensen die dit belangrijke werk in de derde staatsmacht doen, de rechters en de ondersteuning, is interessant. De zorgen van de rechtzoekenden zijn natuurlijk primair ook de zorgen van de rechters. Als mensen vanwege te hoge drempels afhaken of procedures oneindig lang duren zal geen rechter daar tevreden mee zijn. Maar er is meer. De financiering van de rechterlijke macht staat zwaar onder druk door het financieringssysteem dat per zaak geld wordt gegeven. Door bezuinigingen uit het verleden, een dalend aantal zaken en mislukte digitalisering heeft de Rechtspraak een groot financieel probleem. Dat moet worden opgelost, hierdoor staat ook de onafhankelijkheid onder druk, maar de discussie over geld is niet het hele verhaal. Rechters hebben de afgelopen jaren geprotesteerd tegen de te hoge werkdruk en het verlies aan autonomie. Er zijn zorgen over de verbestuurlijking binnen de rechterlijke macht. Er is een kloof ontstaan tussen het bestuur en de werkvloer. Er is te weinig zeggenschap en directe betrokkenheid. Past het bedrijfsmatig denken wel bij de derde staatsmacht in onze trias politica? Rechtspraak is immers geen fabrieksmatige massaproductie, rechtspraak voegt waarde toe: niet alleen belangrijk voor de partijen in het geschil maar voor de hele samenleving en de rechtsstaat.

Er kan dus zeker niet worden ontkend dat we voor fundamentele vraagstukken staan en de uitdagingen voor de onafhankelijkheid, kwaliteit, snelheid en betaalbaarheid van de rechterlijke macht groot zijn.

Als dit allemaal zo zorgwekkend is, wat doet ‘de politiek’ hier dan aan? Die vraag is terecht. Al jaren wordt door diverse partijen in de Tweede Kamer felle kritiek geuit op de tekortschietende financiering voor de rechtspraak en de rechtshulp. Kleine successen zijn geboekt maar dat kwam vooral neer op het tegenhouden van nog grotere verslechteringen, de bijzonder slechte voorstellen voor nog meer bezuinigingen op de rechtshulp en kostendekkende griffierechten zijn geblokkeerd. De discussie over de ingrijpende stelselherziening rechtsbijstand wordt fel gevoerd, dat is nog geen gelopen race. Er is veel aandacht voor werkdruk, doorlooptijden en kwaliteit (professionele standaarden). De SP en D66 hebben een notitie geschreven met voorstellen om rechters hun eigen bestuurders te laten kiezen, de kloof tussen werkvloer en bestuur te dichten en de onafhankelijkheid te waarborgen. De discussie hierover is nog niet beslecht. Er is een debat gevoerd over een initiatiefwet van de SP om te zorgen dat de Rechtspraak een aparte begroting zou krijgen, los van het ministerie van Justitie, om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te waarborgen en uit te drukken dat de Rechtspraak absoluut geen uitvoeringsdienst van het ministerie is maar een zelfstandige plaats heeft in de trias politica. Dit voorstel haalde geen meerderheid. Kansrijker lijkt de discussie over de Huizen van het Recht, een voorstel van de SP om een spreekuurrechter zitting te laten hebben in de buurt van mensen. Een laagdrempelige en betaalbare voorziening waar mensen een luisterend oor vinden maar ook worden aangespoord samen met de andere partij tot een duurzame oplossing te komen. Als dat niet lukt doet de rechter uitspraak. De samenwerking met de advocatuur, hulpverlening en gemeenten is hierbij van belang. Hierover wordt nu in de praktijk heel concreet nagedacht hoe dit het beste vorm kan worden gegeven.

Er kan dus zeker niet worden ontkend dat we voor fundamentele vraagstukken staan en de uitdagingen voor de onafhankelijkheid, kwaliteit, snelheid en betaalbaarheid van de rechterlijke macht groot zijn. Misschien wel te groot voor de dagelijkse politieke realiteit, die helaas – zo leert de praktijk – te vaak bepaald wordt door vooraf vastgelegde budgettaire beperkingen en vaststaande structuren. Grote veranderingen zijn hierin op korte termijn niet te verwachten. Tenzij het gevoel van urgentie toeneemt en het besef gaat ontstaan dat er te veel aan de hand is om in een begrotingsjaar of kabinetsperiode ten goede te veranderen. Daarom is het idee hier een staatscommissie grondig naar te laten kijken een sympathieke gedachte. Als gezaghebbende mensen fundamenteel gaan kijken wat er nodig is voor de rechterlijke macht, kan dit tot het gewenste en noodzakelijke draagvlak leiden voor ingrijpender maatregelen op de iets langere termijn. In het belang van de rechtsstaat.

Tot slot nog wel een enkele waarschuwing. Het instellen van een staatscommissie kan leiden tot de politieke reflex dat er voorlopig niets hoeft te gebeuren juist omdát er een commissie grondig mee bezig is. Dat lijkt me onwenselijk, het moet niet leiden tot politieke verlamming om op de korte termijn niet te doen wat nodig is om de kwaliteit, snelheid en laagdrempeligheid van de rechtspraak te verbeteren. Ook kan niet al te ruim de tijd worden genomen, dit kan geen jaren gaan duren want zoveel tijd hebben we niet. We zouden moeten zorgen voor een relatief snelle levering door de nog in te stellen Staatscommissie. Tevens kan het raadzaam zijn de ondersteuning en betrokkenheid van de rechterlijke macht en politiek te realiseren, bijvoorbeeld door middel van een klankbordgroep. Daarmee wordt de kans groter dat er ook echt wat met de voorstellen gaat gebeuren.

De rechtspleging verdient een fundamentele heroriëntatie. Rechtvaardigheid is er niet vanzelf, dat zullen we moeten organiseren. Als mensen hun recht niet meer kunnen halen, blijft onrecht bestaan.

Deze column is gepubliceerd in het boek ‘Naar vernieuwing van de (civiele) rechtspleging’. Opstellenbundel onder redactie van mr. Dr. Th. Groenewald, prof. Mr. R.H. de Bock, prof. Mr. C.E. du Perron, prof. Mr. L. Timmerman. Boom juridisch, Den Haag, 2019.

You must have JavaScript enabled to use this form.

Ja, ik wil op de hoogte blijven van belangrijk nieuws en acties van de SP en Lilian Marijnissen.

Brexit gaat een succes worden

Forum voor Democratie Forum voor Democratie Nederland 25-01-2020 13:23

Deze week is in het Europees Parlement de laatste met de Britten. Vrijdag vertrekken ze voorgoed naar huis. Persoonlijk zal ik ze missen. Ze zorgden voor humor, met subtiele steken onder water of mokerslagen uit de koker van Nigel Farage. Het zal moeilijk zijn Britse humor te vervangen door Duitse, voor zover die bestaat. Farage is trouwens de enige politicus, voor zover mij bekend, die met een specifiek doel naar Brussel ging en het bereikte: Brexit. In 1999 arriveerde hij als zonderling met een partijgenoot, een begrafenisondernemer. In 2020 vertrekt hij als wereldbekend politicus en neemt hij zijn land mee.

In Nederland is veel angst en paniek gezaaid over Brexit door zowel regering als pers. Het Verenigd Koninkrijk zou in elkaar storten, voedseltekorten alom en lange rijen met vrachtwagens voor de grens. Brexit zou van het Verenigd Koninkrijk een ontwikkelingsland maken. Maar wie in het Verenigd Koninkrijk komt, merkt er niets van. Het land functioneert normaal en premier Boris Johnson boekte bij de parlementsverkiezingen een klinkende overwinning. Met een meerderheid van circa 80 zetels zit Johnson de komende 5 jaar gebeiteld. In Londen zit een stabiele regering, terwijl de populariteit van president Macron in Frankrijk tanende is en in Duitsland het politieke midden wegsmelt.

De verkiezingsoverwinning van Johnson was een grote waterscheiding. Voordien kibbelde het House of Commons eindeloos omdat er voor geen enkele optie een meerderheid was. Dat gaf de EU-bureaucratie de kans ruzies op te stoken, want een land - zeker een netto-betalend land - mocht niet ongestraft de EU verlaten. Johnson heeft nu de benodigde meerderheid om een heldere lijn te trekken: ‘get Brexit done’.

Vorig week was ik in Londen voor een bezoek aan de Britse minister voor Brexit, Lord Martin Callanan in 10 Downing Street. Op 31 januari is het Britse lidmaatschap voorbij waarna de EU en het Verenigd Koninkrijk tot 1 januari 2021 de tijd hebben een Vrijhandelsakkoord overeen te komen. Er is dus geen ‘big bang’ want de Britse- en EU-wetgeving zijn voorlopig nog identiek. De ‘ui’ wordt in de loop van de tijd gepeld. Uiteindelijk zullen de Britten hun eigen regels maken. Met Callanan ben ik vervolgens naar het House of Lords gewandeld waar de wet voor de uittreding uit de EU werd goedgekeurd. Vervolgens mocht ik een dinerspeech houden voor enkele conservatieve leden van het House of Commons om een beeld te schetsen over de stemming op het Europese continent. Hoe liggen de kaarten?

Ik ben optimistisch over de Brexit. Echter zullen de onderhandelingen over het Vrijhandelsakkoord niet altijd makkelijk zijn. Het betekent dat er tussen het Verenigd Koninkrijk en de EU geen tarieven of quotabeperkingen gelden in het vrij verkeer van goederen. De onderhandelingen spitsen zich toe op technische standaarden van producten, en vergelijkbare wetgeving bij toezicht op de markten, zoals in de sector van financiële diensten. Aan de grens ligt intense douanesamenwerking in het verschiet.

De zege van Johnson bracht een psychologische ommekeer op het continent. President Macron liet zijn anti-Britse toon vallen en lanceerde een charme offensief richting 10 Downing Street. Macht maakt begeerd. Frankrijk voert diverse militaire operaties uit in Afrika en krijgt niets voor elkaar zonder het Verenigd Koninkrijk, het enige Europese land met een operationeel leger. Aan Duitsland heeft Macron niets.

Duitsland wil geen harde Brexit want dat kost te veel. Vooral de auto-industrie zou zwaar lijden. Volkswagen, BMW en Daimler Benz hebben een sterke lobby in Berlijn. De export moet doorgaan, zeker in een haperende eurozone. De Britten hebben ook sterke kaarten: financiële diensten voor investeringen. London is de hoofdstad van de wereld in deze sector die in Duitsland en Frankrijk onderontwikkeld is. Wil de EU grote investeringen aantrekken dan komen de geldschieters via Londen. Dus verstandig die markt open te houden.

En Nederland moet vooral op de eigen belangen letten. De EU wil ‘open viswaters’ voor de Britse kust. Johnson heeft te kennen gegeven dat de Britse territoriale wateren weer Brits worden. Britse vis voor Britse burgers. Dit zou de viswateren voor Nederlandse vissers danig verkleinen. Bovendien worden eigen viswateren geplaagd door grote parken met windmolens. In plaats van paniek te zaaien doet premier Rutte er beter aan in 10 Downing Street op te komen voor de Nederlandse vissers.

Alles draait dit jaar om politieke wil. Aan het eind van het jaar komt er mogelijk een ‘package deal’ uit de bus, met wat akkoordjes links en rechts. Rutte moet niemand bang maken, maar aan de slag in Londen. Want anders vissen Nederlandse vissers volgend jaar achter het net.

Laat uitzendbureaus meebetalen aan woningbouwcorporatie voor arbeidsmigranten

PvdA PvdA Nederland 24-01-2020 06:00

Door Agnes Jongerius op 24 januari 2020 Delen  

De verhuurder sloeg een slaatje uit de kwetsbare positie van deze arbeidsmigranten. Ze betaalden 100 euro p.p. per week; samen bijna 18.000 euro per maand.

In de Theresiakerk stonden elektrische kacheltjes te stoken aan oude stroomkabels, waarbij de geur van smeulend plastic vrijkwam. We mogen van geluk spreken dat er niets is misgegaan. Voor de arbeidsmigranten wordt nu druk gezocht naar een beter onderkomen.

Want deze misstand staat niet op zichzelf. De boswachter kan je zo de plekken in de duinen aanwijzen waar dakloze arbeidsmigranten ’s zomers de nacht doorbrengen. De daklozenopvang in Den Haag werkt tegen de klippen op om iedereen van een bed te voorzien. Met chocoladeletters staat in de krant dat Oost-Europese arbeidsmigranten voor ‘daklozenterreur’ in de Haagse wijken zorgen. Maar waar moet iemand heen als het uitzendbureau het contract stopt en het dak boven het hoofd verdwijnt?

Te vaak zien we dat deze mensen op straat worden gezet als het uitzendbureau hen niet meer nodig heeft, of als ze te mondig zijn op de werkvloer. Het uitzendbureau zorgt nu vaak voor de huisvesting. Met het beëindigen van het flexcontract stopt dat, en dan zit de buurt met de overlast.

Uitzendbureaus en sommige politieke partijen roepen dat er nog duizenden arbeidsmigranten nodig zijn voor de economie, maar over het aanpakken van de misstanden zwijgen zij in alle talen. Het vrij verkeer is een groot goed in Europa, maar dan moeten we de markt wel reguleren en de arbeidsmigranten beschermen tegen beunhazen.

De uitzendsector is nu losgezongen van iedere vorm van verantwoordelijkheid voor deze mensen. De welwillende uitzendbureaus ondervinden bovendien imagoschade vanwege de cowboys op de markt. Het is daarom tijd dat we de hele uitzendsector tot de orde roepen voor dit gedrag. Het is niet meer dan normaal dat de mensen die voor jou het werk doen een fijn onderkomen hebben, ieder mens verdient een goede woning.

In ons plan komt er een onafhankelijke woningbouwcorporatie met als doelstelling fatsoenlijk onderdak voor arbeidsmigranten. Zij krijgen een normaal huurcontract. De uitzendsector verplichten we om hieraan bij te dragen, waardoor een gelijk speelveld voor alle uitzendbureaus ontstaat. Dan heeft de gemeente een partner om mee te praten, kunnen we vanuit daar de integratie regelen van arbeidsmigranten die langer willen blijven, en dan slapen er geen mensen meer in portieken, duinen of onveilige panden in de stad.

Europa

Steun voor debat over gigantische woningnood!

PVV PVV Nederland 23-01-2020 21:03

‘‘Meerderheid wil snel debat mét premier over gigantische woningnood! Mooi! Eindelijk! Snel betaalbare woningen bouwen bouwen en nog eens bouwen!’’

Voor Donald Trump doet de Iraanse bevolking er niet toe

SP SP Nederland 23-01-2020 15:30

De wereld is de afgelopen weken door het oog van de naald gekropen. Het scheelde een haar of er was een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten uitgebroken - een conflict tussen de Verenigde Staten en Iran, waar onschuldige burgers de prijs voor zouden betalen en wapenfabrikanten veel geld aan zouden verdienen.

De eerste burgerslachtoffers zijn eigenlijk al gevallen: de 176 inzittenden van de door Iran neergehaalde vlucht PS752, onder wie 63 Canadezen. De Canadese premier Justin Trudeau sprak er harde woorden over richting alle partijen, expliciet ook richting de VS.

Deze laatste ronde van escalatie begon op 3 januari, met de Amerikaanse droneaanval in Irak op Qassem Soleimani, een hoge Iraanse generaal. Iran reageerde daar vijf dagen later op met aanvallen op en aantal militaire bases in Irak. Gelukkig vielen daar geen doden bij. Terecht veroordeelt Nederland dit optreden.

Maar waarom omarmt het kabinet de roekeloze en illegale aanval van de VS - een aanval die de strijd tegen Islamitische Staat ondermijnt, conservatieve krachten in Iran de wind in de zeilen geeft en in Irak gestationeerde Nederlandse militairen aan extra gevaar heeft blootgesteld? Hoe kan onze minister van Defensie begrip uitspreken voor een oorlogsdaad die, als president Donald Trump op 8 januari met zijn verkeerde been uit bed was gestapt, misschien wel had geresulteerd in een nieuwe oorlog? Het is onbegrijpelijk en onverantwoordelijk.

Executie

Het behoeft geen betoog dat Soleimani - die in het verleden overigens geregeld aan de zijde van en samen met de VS heeft gestreden - bloed aan zijn handen had, onder andere door in de regio milities te steunen die mensenrechtenschendingen begaan. Helaas zit de wereld vol met dat soort types. Wat bijvoorbeeld te denken van Saoedische generaals die al jaren burgers in Jemen vermoorden? Maar een wereld waarin alle generaals met bloed aan hun handen buitengerechtelijk geëxecuteerd kunnen worden, is levensgevaarlijk. Oorlogsmisdadigers moeten worden vervolgd.

Meer structureel zijn de hoogopgelopen spanningen tussen de VS en Iran het gevolg van het schenden van een veiligheidsraadsresolutie door de VS, in 2018. Toen werd het akkoord over het nucleaire programma van Iran, waar het land zich tot die tijd strikt aan hield, door Trump in de prullenbak gegooid.

Er werd gekozen voor een beleid van maximale druk, resulterend in snoeiharde sancties en andere vormen van escalatie met maar één doel: regime change. Het is niets minder dan economische oorlogvoering. De bevolking van Iran betaalt de prijs, onder andere doordat mensen sterven vanwege medicijntekorten.

Net als in 2003, aan de vooravond van de Amerikaanse, door Nederland gesteunde en op leugens gebaseerde agressieoorlog tegen Irak, zijn massavernietigingswapens en terrorisme wederom de voornaamste officiële redenen om Iran hard aan te pakken. Ook wordt veelvuldig gewezen op mensenrechtenschendingen.

Zorgen hierover zijn natuurlijk terecht. Het is maar kort geleden dat in Iran honderden demonstranten in koelen bloede werden gedood. Honderden! Het is heel goed dat hier vanuit de internationale gemeenschap harde kritiek op wordt geleverd, en dat maatregelen worden getroffen tegen verantwoordelijken.

Propaganda

Maar officiële redenen voor de confrontatiepolitiek van de VS mogen niet voor zoete koek worden geslikt. Dat heeft het verleden ons geleerd. Voor Trump doet de Iraanse bevolking er niet toe. Net als tijdens de Irakoorlog zijn ook nu weer geopolitiek en olie inzet van de strijd. Bloed voor olie. Daar gaat het om. De rest is vooral propaganda.

De Iraakse premier ziet de Amerikaanse aanval op Soleimani als een schending van Iraks soevereiniteit en vraagt de buitenlandse troepen zijn land te verlaten. Het Iraakse parlement roept daar ook toe op. Alleen al uit het oogpunt van de democratie moet hier natuurlijk gehoor aan worden gegeven, ook door Nederland.

Belangrijker nog is dat er geen oorlogsschip naar de Perzische Golf wordt gestuurd, wat later deze maand in de planning staat. Het draagt niets bij aan diplomatie, staat er juist haaks op. In de radicaal veranderde veiligheidssituatie kan Nederland gemakkelijk betrokken raken bij een oorlog, omdat de Straat van Hormuz, waar het schip moet opereren, het toneel kan worden waar die wordt uitgevochten. Het sturen van een marineschip zal Iran opvatten als steun aan de Amerikaanse oorlogspolitiek.

In plaats daarvan moet er vanuit de EU een nieuw politiek offensief komen. Niet maximale druk, maar maximale diplomatie. Behoud van de nucleaire deal met Iran is daarbij cruciaal. Daarvoor is allereerst nodig dat actief verzet wordt geboden tegen de levensgevaarlijke Amerikaanse alleingang.

Er moet een nieuw politiek offensief komen waarbij behoud van de nucleaire deal cruciaal is.

Vrijheid begint bij zekerheid

PvdA PvdA Nederland 23-01-2020 15:07

Door Lodewijk Asscher op 23 januari 2020 Delen  

Het gaat ook om iets wat de commissie Borstlap vandaag terecht constateerde. Pas als je zeker bent van je baan en je inkomen, durft je plannen te maken. Durf je te dromen over de toekomst. En dan ben je pas écht vrij. Maar dat is juist wat veel mensen nu missen.

In Borstlap-rapport staat iets dat ik al veel langer van mensen hoor. Door de onzekerheid over het werk durven mensen geen gezin te stichten. Kunnen ze geen huis kopen. Het gebrek aan zekerheid beperkt hun vrijheid. En uiteindelijk is dat ook slecht voor het land als geheel. De enige die profiteren de grote bedrijven en hun aandeelhouders, die altijd lagere kosten en meer winst willen.

Het is een terechte analyse, die eerder deze week ook al werd gemaakt door de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Het kan zo niet langer, de wildgroei moet gestopt worden en dat moet radicaal gebeuren.

Dat jouw werkgever eenzijdig het aantal uur dat je werkt eenzijdig kan verminderen. Dat ze je baan kunnen verplaatsen naar de andere kant van het land, en dat jij er maar achteraan moet verhuizen. Dat ze je je salaris kunnen aanpassen en dus niet zeker weet hoeveel je op je rekening krijgt. Je gedeeltelijk kunnen ontslaan, zonder  toestemming van de rechter of het UWV. Onacceptabel.

Met dit voorstel is iedereen straks vogelvrij. Het is een voorstel dat thuis hoort in dit oude neoliberale denken. In het doorgeslagen geloof in de markt. Het is een doctrine waar steeds minder mensen nog achter staan. Ik denk dat dat we juist de andere kant op moeten. En dat we die kant ook opgaan.

We moeten het kapitalisme weer laten werken voor ons, in plaats van andersom. Je bent pas echt vrij als je zeker bent van de basis. Geef iedereen een vangnet voor als het tegen zit, of je nou werkt als zelfstandige of in dienst bent. Geef mensen zekerheid in hun werk, zodat je je geen zorgen hoeft te maken over je inkomen. Minder stress, meer zekerheid.

 

Tweede Kamerlid

Voor een andere arbeidsmarkt (reactie op advies commissie Borstlap)

D66 D66 Nederland 23-01-2020 12:22

Voor een andere arbeidsmarkt (reactie op advies commissie Borstlap)

We moeten anders met werk omgaan, dat is D66 eens met het advies van de commissie Borstlap. Werk is anders dan vijftig jaar geleden en blijft veranderen. Mensen wisselen vaker van baan. Technologische ontwikkelingen maken sommige banen overbodig en zorgen tegelijkertijd voor nieuw soort werk.

Te veel werknemers hebben nu een onzeker flexcontract en de vaste baan is voor veel mensen onbereikbaar geworden. Daarnaast investeren we nu veel te weinig in scholing voor nieuw soort werk en ondersteuning voor mensen die hun baan kwijt raken. Daarom hebben we een nieuw stelsel nodig.

Zekerheden voor alle werkenden zijn daarbij heel belangrijk. Maar wat D66 betreft moet er ook ruimte zijn voor mensen om te werken op de manier die het beste bij hun werk en bij hen past. Steeds meer mensen werken graag als zelfstandige, omdat dit hen juist vrijheid en autonomie geeft om hun werk zo in te richten als zij willen. Zij zijn juist heel tevreden over hun werk. Het aantal zelfstandigen hoeft dus niet per se omlaag.

Wel zijn er te veel werknemers met een flexcontract. Zij kunnen niet zelf bepalen wanneer en hoe ze werken, zoals een zelfstandige. Maar ze hebben ook niet de zekerheden van de werknemer met een vast contract. De commissie Borstlap geeft enkele opties voor meer gelijkheid tussen alle vormen van werk. D66 benadrukt dat een gelijk speelveld ook bereikt kan worden door werken voor werknemers meer te laten lonen, niet door zelfstandigen er op achteruit te laten gaan.

Meer geld en aandacht voor scholing en het strenger aanpakken van flexcontracten zijn voor D66 de middelen om werknemers weer kansen te bieden op een vaste baan, met zekerheden. Werknemers met onzekere uren of een onzeker contract moeten extra worden beloond. Daarvoor is het wel nodig dat werkgevers makkelijker afscheid moeten kunnen nemen van werknemers als het echt niet werkt. En dat ze minder lang hoeven door te betalen als een werknemer langdurig ziek is.

De precieze uitwerking van de hervorming van de arbeidsmarkt moet nog duidelijk worden. We gaan aan de slag met het advies. We zullen de arbeidsmarkt klaar moeten maken voor de toekomst. Daarvoor moeten we als politiek samenwerken. Laten we dat dus doen!

Steven van Weyenberg

Tweet dit artikel Deel dit artikel op Facebook

Tweet dit artikel Deel dit artikel op Facebook

D66 wil bouwen aan het nieuwe verdienmodel van Nederland. Aan verduurzaming van onze economie, aan een eerlijke en open arbeidsmarkt en aan een dienstbare financiële sector. Aan een land dat onderneemt en bloeit en na stilstand weer vooruit gaat.

Nieuwe welvaart vraagt om groei van onze economie. Dat is de beste manier om de overheidsfinanciën op orde te brengen. Groei zorgt voor nieuwe banen. Groei zorgt voor innovatie en vernieuwing. En duurzame groei is de sleutel naar een welvarende toekomst. Allereerst moet de overheid zijn financiën op orde brengen, tegelijkertijd kan zij ruimte maken en gericht investeren. D66 heeft een groeiagenda om deze kansen te pakken.

In het hoger onderwijs is #metoo-actie nog nodig

PvdA PvdA Nederland 23-01-2020 11:49

Door Kirsten van den Hul op 23 januari 2020 Delen  

Dit verhaal staat helaas niet op zichzelf. Onderzoek van het Landelijke Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren liet onlangs schokkende resultaten zien: er bestaan enorme drempels om wangedrag te melden en daders wanen zich vaak onaantastbaar. Hun conclusie: dit is slechts het topje van de ijsberg en universiteiten‎ bieden onvoldoende bescherming tegen intimidatie op de werkvloer.

De #metoo-beweging heeft blootgelegd dat seksueel ‎grensoverschrijdend gedrag overal voorkomt. De nieuwsberichten en onderzoeken in het hoger onderwijs beperken zich echter veelal tot het wetenschappelijk onderwijs. Terug te voeren op de afhankelijkheidsrelatie tussen bijvoorbeeld promovendi en hoogleraren.

Hetzelfde geldt voor de reguliere student en medewerker. Gek genoeg horen we daar heel weinig over.‎ Minister Ingrid van Engelshoven erkent dit, maar stelde eerder niks te zien in het opzetten van een landelijk en onafhankelijk meldpunt voor het hoger onderwijs. In plaats daarvan vertrouwt ze erop dat instellingen de problemen de komende tijd zelf oplossen. ‎

In reactie hierop is de Landelijke Studentenvakbond een eigen onderzoek gestart. De eerste  resultaten geven een belangrijke verklaring voor de veronderstelde valse stilte: het melden van intimidatie wordt op veel instellingen niet of onvoldoende gefaciliteerd. Tijd daarom, dat universiteiten en hogescholen werk gaan maken van sociale veiligheid. Zij moeten met studenten én medewerkers een plan van aanpak maken. Een aanpak die ervoor zorgt dat élke student, Nederlands- of Engelstalig, assertief of minder mondig, de weg vindt naar een onafhankelijke vertrouwenspersoon.‎

Bij de aanstelling van nieuwe werknemers, maar ook tijdens introductieweken, als het gros van de eerstejaars studenten voor het eerst in contact komt met hun universiteit of hogeschool. Alles om bewustzijn te creëren en het signaal te geven: voor grensoverschrijdend gedrag is geen plek en het melden ervan heeft zin. ‎

Sommige instellingen binnen het hoger onderwijs hebben al stappen gezet in de juiste richting. Maar er valt nog een wereld te winnen, zeker bij hogescholen. De minister moet daarom niet afwachten tot instellingen aan CAO-tafels met plannen komen.

De sociale veiligheid van studenten, docenten, medewerkers – van schoonmaker tot promovendi – is simpelweg té belangrijk. De oplossingen zijn niet ingewikkeld, maar ze moeten wel nú afgedwongen worden. ‎

Iedereen moet zeker zijn van een veilige uni of hogeschool. Melden moet makkelijker zodat daders er niet meer mee wegkomen. Lees hier mijn opinie met @studentenbond👇#metoo https://t.co/ZP2WBuMCs7

— Kirsten van den Hul (@kirstenvdhul) January 23, 2020

Tweede Kamerlid