Nieuws van politieke partijen in Nederland over ChristenUnie inzichtelijk

582 documenten

Goed zorgen voor boer en natuur

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 10-06-2022 14:07

Door Pieter Grinwis op 10 juni 2022 om 14:43

De vandaag gepresenteerde stikstofplannen laten zien hoe enorm en diepingrijpend de opgave is waar we met elkaar voorstaan. We leven met veel mensen en dieren op te grote voet in een te klein gebied en dat is niet houdbaar. Een boodschap die pijn doet, niet in het minst bij boeren in de Gelderse Vallei en op de andere zandgronden van ons land. Zeker als ik denk aan al die gezinnen en gemeenschappen, die bedrijven die al generaties door het werk doen op de plek die ze zo lief is. Dit zijn geen anonieme aandeelhouders, dit zijn gedreven familiebedrijven die een noodzakelijke maar pijnlijke verandering tegemoetzien in hun boerenbedrijf.

Maar ik haast mij te zeggen: halvering van de stikstofemissies is niet alleen een opgave voor de landbouw, even zo goed moet de emissies door de helft in de industrie en verkeer, inclusief luchtvaart. Het is een gemiste kans dat dat niet klip en klaar in de vandaag gepresenteerde stikstofaanpak staat. Bovendien is het voor de ChristenUnie een voorwaarde dat er een nieuw perspectief voor een volhoudbare landbouw komt. Een platteland zonder boeren en een land zonder eigen voedselvoorziening zijn voor ons ondenkbaar.

Het eerlijke verhaal is dat we al te lang over onze ecologische grenzen heen leven. Mensen in de rij op Schiphol, de consumenten die via internet of in de supermarkt producten kopen zonder oog voor de voetafdruk en ook de producenten, van benzine, voedsel tot kleding. En doordat Nederland decennia niet heeft doorgepakt, moeten we ondanks vooruitgang die wel is geboekt, aangespoord door de uitspraken van de rechter, veel sneller en rigoureuzer omschakelen dan dat mij lief is.

Maar de slechte staat van bodem, water en lucht is geen probleem van de landbouw en van boeren alleen, dat is een probleem van ons allemaal. En daar ligt nu ook mijn belangrijkste oproep aan de minister: ik verwacht ook maatregelen voor andere sectoren, zoals het krimpen van de luchtvaart. En die missen nog. Laat de oplossing een rechtvaardige oplossing zijn waar we allemaal aan bijdragen. En geef provincies het vertrouwen, de ruimte en het geld om die rechtvaardige oplossing, samen met boeren en andere ondernemers, te realiseren.

We hebben boeren keihard nodig om ons ook in de toekomst van gezond en goed voedsel te voorzien, en als beheerder en hersteller van het aloude Nederlandse cultuurlandschap. Daarom hebben we ook onze minister Staghouwer van Landbouw met de opdracht op pad gestuurd om perspectief aan de boeren en de landbouw te bieden. In zijn gepresenteerde plannen zien we de eerste contouren van een vitale en levensvatbare landbouw. Door een sterkere positie in de keten, zodat boeren een eerlijkere prijs krijgen voor hun producten, een grondbank voor vooral jonge en startende boeren, een pachtsysteem dat extensiveren mogelijk maakt en een vergoeding voor beheer van ons landschap en onze biodiversiteit. Zo zetten we samen met onze boeren stappen naar een duurzame toekomst.

Heb je vragen over de plannen van het kabinet en de toekomst van de landbouw? Klik op onderstaande knop.

Waarom islamkritiek niet hetzelfde is als moslimhaat of racisme

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 07-06-2022 12:51

Door Gert-Jan Segers op 7 juni 2022 om 14:48

Waarom islamkritiek niet hetzelfde is als moslimhaat of racisme

Af en toe beland ik in een twitterstormpje. Twitteraars gaan dan ongeveer 24 uur op je los, totdat er weer iets nieuws is om je druk over te maken. Reden om je daar vooral zelf niet te druk om te maken. Maar bij een stormpje over moslims en islam beloofde ik nog terug te komen op de ophef.

Een van de meest indrukwekkende gesprekken die ik ooit voerde, was met Morcos die eerst Mohammed heette. Aan de cappuccino in een groot winkelcentrum van Caïro vertelde hij me dat hij iedere morgen opstond met de gedachte dat dit zijn laatste dag zou kunnen zijn. Zijn familie had gezworen niet te zullen rusten totdat ‘zijn bloed zou stromen door de straten van Caïro’. Alleen maar omdat hij geraakt was door het evangelie en nu geloofde dat Jezus de zoon van God is. Gevaarloos voor zijn omgeving, maar een doodzonde in Caïro en veel andere plekken in de wereld.

‘Ik verlang naar Jezus. Kostbaar Lam, dat stierf voor mij. Aan het kruis droeg Hij mijn schuld. Met zijn bloed kocht Hij mij vrij. Heer, U bent eindeloos mooi.’ Tijdens een bijeenkomst van de buurtkring van onze kerk luisterden we hoe Kinga Bán dit lied zong, terwijl ze al wist dat ze zou sterven. Haar geloof, haar stem, de tekst. Het ontroerde me. En het is precies dit geloof waarvan de islam zegt dat het niet waar is. Jezus is niet de zoon van God, niet aan het kruis gestorven en niet opgestaan. En als iemand als Morcos dit in Caïro zingt, moet hij vrezen voor zijn leven.

Zo mooi als ik het lied vind, zo kwaad maakt dit onrecht me. Zeker als ik bedenk dat miljoenen andere afvallige moslims er het slachtoffer van zijn. Sommigen zitten zelfs jarenlang in een dodencel in Iran of Pakistan en velen worden daadwerkelijk gedood. Omdat er in deze contreien geen ruimte voor islamkritiek is.

De Organisatie van Islamitische Landen (OIC) strijdt wereldwijd al lang tegen ‘islamofobie’. Waar dat de strijd is tegen discriminatie van moslims en tegen aanvallen op hun moskeeën is dat meer dan gerechtvaardigd. In een beschaafde wereld past geen discriminatie, haat en geweld. Tegelijk probeert de OIC de definitie op te rekken en het ‘belasteren van de islam’ er ook onder te laten vallen. Een verbod op blasfemie dus. Maar het zijn de blasfemiewetten die niet-moslims in de dodencellen van Iran en Pakistan brengen. Het is afvalligheid wat als een belediging van de islam wordt opgevat. Als ik schouder aan schouder wil staan met Morcos kom ik vanzelf tegenover de OIC te staan.

Na afloop van een gespreksavond van moslimstudenten en ChristenUnie-jongeren in Utrecht sprak ik met een paar jonge moslims die zich afvroegen of ze er ooit wel echt bij zouden horen in dit land. Hun verhalen raakten me. Want Nederland is een pluriform land met heel veel vrijheid voor heel veel onderlinge verschillen. De inzet om die vrijheid hoog te houden is een van de belangrijkste redenen waarom ik de politiek ben in gegaan. Mijn rechten en plichten zijn exact dezelfde als van de jongeren met wie ik in de Jacobikerk stond na te praten. Ik stelde me voor hoe ík me zou voelen als de derde partij van het land mij weg wil hebben, de Bijbel zou willen verbieden en alle kerken zou willen sluiten. Ik kon me hun vragen heel goed voorstellen en wil graag een advocaat van hun vrijheid zijn. Omdat dat de vrijheid van ons allemaal is.

Het is deze mengeling van gedachten die maakte dat ik per tweet reageerde op Trouw-columnist Emine Ugur. Toen ze de ellende die moslims en joden over zich heen krijgen onder dezelfde noemer schaarde, schreef ik dat islamkritiek van een andere orde is dan racisme. Een tweet die leidde tot ophef, maar wel mijn overtuiging ventileerde. Kritiek op religies mag hartgrondig zijn en ik weet dat die echt pijn kan doen. Het is de prijs van vrijheid. Maar voor discriminatie, racisme, antisemitisme en haat is in een beschaafd land geen plaats. Heb je naaste even lief als jouw geloof in de waarheid.

Islamkritiek is legitiem, moslimhaat is uit den boze. Ik ben een broeder van Morcos en beducht voor de onheilige ijver van de OIC én ik ben een bondgenoot van die moslimjongeren in de Jacobikerk. Dat was mijn tweet. Islamkritiek is legitiem, moslimhaat niet.

(Deze column verscheen ook in het Nederlands Dagblad)

Geen Europees burgerservicenummer

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 02-06-2022 15:25

Door Don Ceder op 2 juni 2022 om 17:16

Lees voor

Geen Europees burgerservicenummer

Nederland moet niet meewerken aan de invoering van een Europees burgerservicenummer. Die oproep heb ik vanmiddag gedaan in een motie die door de Kamer werd gesteund. In de motie vraag ik staatssecretaris Van Huffelen zich bij Europese onderhandelingen in te spannen om zo’n Europees BSN te voorkomen. Mocht dat niet lukken, dan moeten we als Kamer eerst opnieuw met elkaar in debat over alternatieve stappen die Nederland kan zetten voordat het Kabinet verdere beslissingen kan nemen.

Een Europees burgerservicenummer is namelijk niet nodig en niet zonder risico. Het maakt het makkelijker om mensen online te volgen of om burgers te profileren. Het risico op datalekken is ook groter en de gevolgen kunnen enorm schadelijk zijn. Daarom verzoeken we de staatssecretaris om aan de Europese onderhandelingstafel haar uiterste best doen om een gewijzigd plan tot stand te brengen. En als dat niet lukt moeten wat ons betreft alle opties op tafel liggen.

Daarnaast steunde de Kamer vandaag ook nog een tweede motie die door mij is ingediend. Die roept de regering op om een Europese digitale identiteit, als deze er komt, altijd vrijwillig te laten zijn en op geen enkele indirecte wijze verplicht te maken. Zodat mensen zelf zeggenschap houden over hun eigen data.

Het leven is vanaf het prille begin tot aan het einde beschermwaardig

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 30-05-2022 16:07

Door Mirjam Bikker op 30 mei 2022 om 13:46

Het leven is vanaf het prille begin tot aan het einde beschermwaardig

Het leven is vanaf het prille begin tot aan het einde beschermwaardig. Daar moet wetgeving die gaat over de randen van het leven uitdrukking aan geven. Want elk leven is kostbaar, is een geschenk. Vandaag publiceren VVD en D66 in Trouw hun plannen rondom het verruimen van de embryowetgeving.

Ze pleiten voor meer ruimte voor het kweken van menselijk leven, van embryo’s voor onderzoek, om het na dat onderzoek weer te vernietigen. De ChristenUnie vindt zulk instrumenteel gebruik van embryo’s in strijd met de menselijke waardigheid. Het stelt het ene leven boven het andere en raakt heel diep de beschermwaardigheid van het menselijk leven. Medische ethische vraagstukken confronteren ons altijd met de kwetsbaarheid en gebrokenheid in het leven. Dat geldt ook bij dit thema en makkelijke antwoorden zijn er niet.

Maar de randen van het menselijke leven vragen om een ethiek van de voorzichtigheid om wetgeving die de bescherming van de menselijke waardigheid als fundament heeft. Daarom was het voor ons heel belangrijk om in de formatie al een duidelijke grens af te spreken: deze verstrekkende wetgeving gaan we deze kabinetsperiode niet behandelen. VVD en D66 kunnen dus wel initiatief nemen om voorstellen te maken maar we zullen niet over gaan tot de behandeling ervan.

Voor de ChristenUnie is het uitgangspunt dat menselijk leven een geschenk is en daarom in zichzelf waardevol. Daarom zullen wij ons voluit voor de bescherming van het kwetsbare begin tot het einde van het leven blijven inzetten.

Waar politiek (niet) voor bedoeld is (speech congres)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 21-05-2022 12:15

Door Gert-Jan Segers op 21 mei 2022 om 13:20

Waar politiek (niet) voor bedoeld is (speech congres)

Wat goed om jullie weer te zien. In levende lijve. Dat is beter dan achter zo’n schermpje. Vorige week was ik bij Jan Terlouw, oud D66-leider, en ik vertelde dat wij weer een congres zouden hebben. Hij zei me: ‘Nou als ik een congres toesprak, dan werkte het nooit als ik er een college van maakte. Dan raakte ik ze niet. Je moet er een beetje een preek van maken.’ Toen dacht ik: als zelfs een oud D66-leider mij aanmoedigt om een preek te houden, dan laat ik mij dat geen twee keer zeggen. Dus ik heb drie punten.

Ik wil jullie drie dingen laten zien. Ik wil jullie laten zien waar we nu staan. Ik wil jullie laten zien waar we mee bezig zijn. En ik wil jullie laten zien waar we naartoe gaan.

Dus, waar staan we? We hebben een woestijntocht achter de rug. We hebben twee hele zware jaren achter de rug. Dat heeft iets met ons gedaan. Met ons land; we hebben een polarisatie gezien die ik lang niet had gezien. Ik heb ook in onze partij heftige discussies gehad die ik zelf niet eerder zo had meegemaakt. En we moesten ons best doen om elkaar goed te blijven begrijpen.

Dus we hebben heel veel videoverbindingen gehad, we hebben heel veel gesprekken gehad, om elkaar toch nog in de ogen te kunnen blijven kijken. Om toch nog wat langer door te praten, om elkaar vast te houden. En dat was weleens pittig. Carola refereerde er net ook aan: het is helemaal niet erg om weleens een verschil van mening te hebben, het is helemaal niet erg als je eens een ander standpunt hebt, maar het is wel erg wanneer je het gevoel hebt dat je integriteit in twijfel wordt getrokken. Dat we elkaar gewoon niet meer begrijpen. Dat we tegenover elkaar staan en vervreemding voelen.

En des te belangrijker is het om elkaar nu gewoon weer in de ogen te kunnen kijken. Want dit hebben we gemist. Dat je elkaar gewoon even kunt aanspreken. Even een hand op de schouder: ‘joh, wat bedoel je daar nou mee?’ Of gewoon even doorpraten. En daar hebben we elkaar voor nodig, en daar heb je dagen als vandaag voor nodig.

En daarom ben ik ook zo ontzettend blij om jullie weer in de ogen te kunnen kijken. En daar gaan we mee door. We gaan ermee door en we gaan beginnen met een zomertour. We gaan het land in op allerlei plekken, en we gaan dan het gesprek voortzetten. We gaan jullie vragen aanhoren en proberen daar goed antwoord op te geven. We gaan ons hart laten spreken, vertellen waar we nu mee bezig zijn. We gaan naar jullie luisteren. Feedback ontvangen. Want ik denk dat we dat hebben gemist. Dat we nu echt een beetje uit die afgelopen twee jaar, uit die woestijntocht, kunnen komen. En daar gaan we mee door. Om elkaar te blijven ontmoeten.

Maar politiek blijft het soms ook een woestijntocht. Er is aan gerefereerd: de debatcultuur, de sms’jes… We hebben eerder een debat gehad over mondkapjes. We hebben, laat ik dat maar ronduit zeggen, een ellendig politiek jaar achter de rug. Met veel onvermogen om samen te werken. Waarin we er niet aan toekwamen om met elkaar de schouders eronder te zetten en we vooral met onszelf bezig waren. Het is, wat ik dan maar even noem, ‘een parodie op politiek’. Dat is gewoon niet waar politiek voor bedoeld is. Dat is een oppositie die, wanneer een kabinet met voorstellen komt, bij voorbaat al zegt: ‘dit is niks, dit wordt niks.’ Maar het is ook een parodie op politiek als een Kabinet naar de Kamer kijkt en zegt: ‘Ach, dat zijn alleen maar lastige mensen. En een debat is een lastige onderbreking van alle belangrijke dingen waar ik mee bezig ben.’

En wat je dan mist is die gezamenlijkheid. We zijn in een soort destructief rollenspel beland, wat ons allemaal naar beneden trekt. Wat gewoon niet goed voor ons is. En dat voelt soms een beetje aan als, opnieuw, een woestijntocht. En waar ik dan naar verlang, is dat we weer een politiek debat voeren over idealen. Over ideeën. Dat we een politiek voeren zoals die bedoeld is. Over de vraag wat een eerlijke verdeling van rijkdom is. Wat goede zorg voor de schepping is. En daar snak ik naar. Ik snak naar samenwerking. Ik snak naar het redelijke overleg. Daar is dit land groot mee geworden.

Als wij niet tot dat redelijke overleg komen, dan gaan we ons land heel klein maken. Dan maken we onszelf klein. En dat wil ik niet. Ik wil dat wij ons weer inzetten voor ons land. Dat we niet druk zijn met onszelf, maar doen waartoe we geroepen zijn.

Als ik een beetje somber begin, dan is dat misschien ook wel een reflectie van momenten waarop ik om me heen kijk en denk: in wat voor samenleving zijn we beland? Waar staan we? Dan zien we polarisatie en dan zien we groeiend wantrouwen. Dan zien we het onvermogen om de schouders er samen onder te zetten. Maar meer nog, dan zien we dat de secularisatie doorgaat. Dat de SCP weer met een rapport komt en zegt: jongens, er zijn steeds meer mensen die weinig met God en geloof hebben.

Dat zijn momenten waarop ik me identificeer met de discipelen, die dan in de boot met Jezus zitten. De storm, de golven klotsen tegen die boot aan en Jezus slaapt. En ze maken Hem wakker en zeggen: ‘Heer, kan het U dan niets schelen dat we vergaan? Ziet U het dan niet? Ziet u dan niet wat er nu gebeurt?’

En dat is dan soms ook mijn verzuchting. Kijk naar Oekraïne, kijk naar wat daar gebeurt. Hoe hartverscheurend dat is. Kijk naar hier, naar jongeren die vastlopen. Die op wachtlijsten staan en waar geen zorg voor is. Heer, ziet u dat dan niet? Een samenleving waarin God en geloof ergens aan de rand lijken te belanden. Heer, ziet u het dan niet? Jezus wordt dan wakker, kijkt rustig om zich heen en laat ons één ding weten. Laat aan mij één ding weten: je bent niet alleen. Ik zit bij jou in de boot. Hij hoeft maar één gebaar te maken en het is rustig. Dus ja, waar staan we? We staan misschien nog wel in de woestijn. We staan misschien nog wel op een moeilijk moment in ons politiek bedrijf. Maar we zijn niet alleen. En ja, we staan misschien in een wereld waar God en geloof naar de rand verdwijnen. Maar we houden daaraan vast: Jezus is met ons in de boot. En hij hoeft maar iets te doen en het komt goed.

Dat is waar we staan. Waar gaan we naartoe?

En mijn vraag aan jullie, of beter, wat ik jullie wil laten zien is: kijk wat we aan het doen zijn. We hebben net lokale verkiezingen gehad. Jullie zijn net allemaal ontzettend druk geweest en mensen zijn nu nog aan het formeren. Dat wordt ook weer lastiger dan vier jaar geleden. We hebben een uitslag gehad waarbij soms plussen te zien waren, maar er ook op heel veel plekken een teleurstelling was. En dan kun je je heel erg gaan fixeren op jouw positie. Dan kun je heel erg druk zijn met kunnen we meedoen of niet? Of welke rol moeten we dan in de oppositie hebben? Of: tel ik nog wel mee? En dat zou niet de leidraad moeten zijn. Wij zijn een partij die best een bijzonder clubje vormt. Wij zijn navolgers van Jezus en we staan middenin de samenleving. We staan midden in het politieke krachtenveld. Wat wij doen: wij brengen vitamine C in de politiek. En dat heeft ons land heel hard nodig. En dat heeft de politiek heel hard nodig.

Als jij nou lid bent geworden van de ChristenUnie, of overweegt om lid te worden van de ChristenUnie, want je wilt zo graag bestuurder worden, want je droomt ervan ook op een keer op die bank te gaan zitten en minister te worden of staatssecretaris, dan zou ik zeggen: misschien moet je naar een andere partij. Misschien moet je toch hier niet zijn.

Want dat is niet wat we willen. We zijn niet op zoek naar posities. We zijn niet op zoek naar macht. Maar we willen daar waar we staan de positie die ons is gegeven dienstbaar maken aan mensen die dat het allerhardste nodig hebben. Dat is onze missie. En of je dan in een college zit of in de oppositie: die missie blijft hetzelfde. Daar wens ik jullie en iedereen heel veel zegen bij en heel veel kracht. En laten we hen, al die mensen die nu aan het formeren zijn, nu ook een warm applaus geven.

Want weet je, lokaal kun je zoveel verschil maken. Mensen die in armoede en schulden leven. De strijd daartegen, ja dat is ook landelijk beleid - Carola is daarmee bezig. Maar het is vooral ook lokaal beleid. Jongeren die op een wachtlijst staan waar geen goede zorg voor is, dat is lokaal beleid. Gezinnen die we sterker willen maken, betere opvang, betere zorg op scholen, dat is lokaal beleid. En als we willen werken aan duurzaamheid, werk willen maken van rentmeesterschap, dan willen we beginnen met isoleren. Heel dichtbij huis. In die wijken waar dat het allerhardste nodig is. Waar het het meeste tocht. Waar de energierekening het zwaarst wordt gevoeld. Waar woningen het meest moeten worden opgeknapt. Het eerst moeten worden opgeknapt. Dat is lokaal beleid. En daar zijn onze mensen mee bezig.

Waar je ook staat, welke positie je ook krijgt, dat is wat we aan het doen zijn. En ook in die samenleving kunnen wij het verschil maken. Het is nu zo dat de PKN, de Protestantse Kerk in Nederland, al haar lokale kerken oproept om werk te maken van opvang van vluchtelingen, van statushouders. We hebben de vreselijke taferelen gezien van mensen die in de openlucht dreigden te moeten slapen. En waar je ook vandaan komt, met welke reden je ook bent gevlucht en of je hier nou mag blijven of dat je toch weer terug moet: in dit land mag niemand op straat worden gestuurd om daar te gaan slapen. In dit land mogen we niet toestaan dat mensen onder een brug de nacht moeten doorbrengen. Dit is een humaan land, dat mogen we niet laten gebeuren.

En de PKN roept de lokale kerk op om daar werk van te maken. En wat ik wil is dat wij de lokale partners van de PKN zijn. Dat wij de lokale partners van Vluchtelingenwerk zijn. Van lokale overheden. En dat wij nu zorgen dat er humane opvang is. Dat er menswaardigheid is. En dat dat ons land kenmerkt. Zodat wij schouder aan schouder staan voor een humane samenleving.

Wij maken het verschil in Den Haag. Op de plek waar we staan. Met de zetels die ons zijn gegeven. Met de mogelijkheid die we hebben. Met de vaardigheden die ons geschonken zijn. En kijk dan even wat we aan het doen zijn. Kijk even wat er gebeurt. We hadden een woningmarkt waarin huizen waren waar mensen vooral heel erg rijk van werden. Maar ze werden onbetaalbaar voor mensen met een kleine portemonnee. En we maken er weer volkshuisvesting van. Volkshuisvesting. Dat is goede zorg voor iedereen die een woning nodig heeft. En daar is nu dit kabinet mee bezig, en heel veel ideeën, heel veel concrete suggesties, komen uit onze koker. De visie die wij hebben opgeschreven. En langzaam maar zeker laten we die marktwerking los en komt er steeds meer volkshuisvesting. Dat is waar we mee bezig zijn.

We hadden een leenstelsel. Studenten, jongeren die tienduizenden euro’s schuld hadden, en die we zo de samenleving instuurden. We hebben gezegd: daar nemen we geen genoegen mee. Vier jaar geleden, vijf jaar geleden, lukte het niet om van het leenstselsel af te komen. Maar we zijn begonnen met Coalitie-Y. We hebben een partnerschap gesloten met Coalitie-Y. We zijn gaan optreden met Tim Hofman. We hebben gezegd: we gaan net zolang door totdat het ons lukt om daar vanaf te komen. We hebben GroenLinks en de PvdA aan onze zijde gekregen. Zij hebben de oversteek gemaakt van steun van het leenstelsel naar steun voor de terugkeer van de basisbeurs. En nu is het gelukt. Het leenstelsel wordt afgeschaft. De basisbeurs komt terug. Daar zijn we mee bezig.

De arbeidsmarkt. Dat was soms een ‘wild west’. Met een onzekerheid die prima was voor mensen die zichzelf konden redden. Maar die desastreus was voor mensen die zich niet konden redden. We hadden arbeidsuitbuiting, arbeidsmigranten die werden uitgebuit. Wat gewoon een verdienmodel was. Mensen die gewoon in erbarmelijke omstandigheden moesten slapen, veel te lang moesten werken, veel te weinig betaald kregen. We zijn langzaam maar zeker dat ‘wild west’ aan het bestrijden. En deze week stond Don vooraan om te zeggen: ‘plannen voor nog meer arbeidsmigratie, misschien moeten we dat even niet doen’. Misschien moeten we er eerst even voor gaan zorgen dat mensen die nu aan de kant staan, dat we die gaan helpen. Dat we omstandigheden die nu niet deugen, dat we die gaan verbeteren. En zo staan we vooraan bij een belangrijk punt. Om langzaam maar zeker ervoor te zorgen dat mensen, ook als ze werken, die waardigheid hebben. Dat is waar we mee bezig zijn.

We willen eerlijke belastingen. Er is veel onrechtvaardigheid. Mensen die vermogen hebben, die hebben het prima. Die hebben het steeds beter. En er zijn steeds meer mensen die het niet goed hebben. Die langs de kant staan. Die van maand tot maand leven. Aan het eind dan iedere keer net even tekortkomen. Dat is niet rechtvaardig. Langzaam maar zeker maken we het steeds rechtvaardiger. Met plannen - en Pieter Grinwis heeft daar heel hard aan gewerkt - die ook uit onze koker komen. We voeden ze met goede ideeën. Daar zijn we mee bezig. Met het rechtvaardiger maken van dit land.

Bij die zorg voor de schepping stonden VVD en CDA ver bij het Klimaatakkoord, ver bij het Parijsakkoord vandaan. We hebben ze aan onze kant gekregen. Waarom? Niet om de energierekening omhoog te krijgen, maar om ervoor te zorgen dat we beter voor die schepping gaan zorgen. Dat we ervoor zorgen dat we waarlijk rentmeesters zijn. Dat dat wat ons is toevertrouwd, dat we daar op een goede manier mee omgaan. En dat was een hard gevecht. En daar zijn we nog maar net mee begonnen.

Vier jaar geleden is die mammoettanker van onze samenleving, van onze economie, langzaam maar zeker gaan draaien. Met steeds meer schone energie. Steeds meer zonne-energie. We worden steeds minder afhankelijk van gas en olie uit Rusland. En we zien nu hoe belangrijk dat is. Minder afhankelijk van olie uit het Midden-Oosten. We kunnen die kraan in Groningen eindelijk dichtdraaien. Dat is hard werken. Met hele concrete voorstellen. Dat is waar we mee bezig zijn.

Bestrijding van mensenhandel. Iets wat ons hart breekt. Iets waarvan we zien dat het niet is zoals het zou moeten zijn. We stonden vooraan. Als eerste. We hebben wetten aangenomen gekregen. Er komt nu een nieuwe wet aan. En Mirjam is daarmee bezig. Staat vooraan in die strijd. Dat is waar wij mee bezig zijn. En ik wil het jullie heel graag vertellen, omdat we het soms uit het oog verliezen. Omdat we het soms zomaar zouden kunnen vergeten. Maar dit is waar we mee bezig zijn.

En als je dan een coalitieakkoord afsluit, dan kun je denken dat je een paar mooie afspraken hebt gemaakt. Maar voor ons is dat nooit het laatste woord. Dan opnieuw gaan we op zoek naar hoe we die volgende stap kunnen zetten. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het nog rechtvaardiger, nog beter wordt? En dan moet je iedere keer onderscheiden waar het op aan komt.

En nu stijgen de energierekeningen. Nu stijgen energieprijzen. Nu zien we een toenemende onzekerheid. En dat doet iets met onze samenleving. Dat doet iets met mensen. En zo hebben wij deze maanden, deze weken en deze dagen gesproken over wat nu nodig is. Hebben we geprobeerd om te onderscheiden waar het op aan komt. En toen, kijkend naar de wereld, zei premier Rutte: - en misschien was dat het eerlijke verhaal - we worden collectief met elkaar allemaal een beetje armer.

En misschien is dat zo. En is dat de pijnlijke werkelijkheid.

Alleen daar zetten we geen punt. Want wat we niet laten gebeuren is dat we zeggen: we gaan allemaal op dezelfde manier naar beneden. Want dat zou betekenen dat sommige mensen door de bodem van de bestaanszekerheid zakken. En dat laten we nooit gebeuren.

En dat zijn de keuzes die we maken. Dat is waar we mee bezig zijn. En kijk dan naar de afspraken die we hebben gemaakt dit jaar. Ruim 6 miljard die is uitgetrokken om de ergste nood te lenigen. Om ervoor te zorgen dat mensen hun rekeningen kunnen betalen. We gaan de verhoging van het wettelijk minimumloon een jaar eerder omhoog doen. We laten het dus een jaar eerder ingaan. We koppelen alle uitkeringen volgend jaar aan die verhoging, in 2023 dus. We koppelen ook de AOW. We zagen dat de koopkracht van ouderen onder druk stond. Dat dat problematisch was. En we hebben gezegd: we gaan ons alsnog inzetten voor die ouderen. Meer inzetten voor die ouderen.

We zien wat er gebeurt in Oekraïne. We zien dat we in een heel onveilige wereld leven. We zien dat onze vrijheid en onze veiligheid niet vanzelfsprekend zijn. En dan moet je doen wat dan nodig is. Onderscheiden waar het op aan komt: die vrijheid en die vrede beschermen.

We gaan nu investeren in onze defensie, waar jarenlang op bezuinigd is. We gaan eindelijk de belofte die we hebben gedaan aan de NAVO, namelijk 2% van ons inkomen besteden aan defensie, waarmaken. Dat is de keuze die we hebben gemaakt.

We gaan vermogen meer belasten en we gaan ervoor zorgen dat werk minder belast wordt. Dat is rechtvaardig. Dat zijn grote keuzes die we hebben gemaakt. Dat is waar we mee bezig zijn. Dat is hoe wij met die paar zetels die ons zijn gegeven, die paar zetels die we hebben, met die paar plekken in de ministerraad, met die plek die we hebben aan de tafels waar grote beslissingen vallen, het verschil maken.

Er zijn mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Als ik naar jullie kijk dan zie ik allemaal mensen die een calvinistische arbeidsethos hebben en het allemaal heel ernstig nemen. En dat is mooi. Ik zie ook mensen die niet alleen langs de kant staan. Die niet alleen maar zeggen wat er misgaat. Dat zijn mensen die de handen uit de mouwen willen steken. Die het verschil willen maken en mensen die daarbij Jezus willen navolgen. En ik zeg het nog een keer: dat maakt ons echt een bijzonder clubje. Navolgers van Jezus, ja soms aan de rand. In sommige discussies aan de rand. Maar dichtbij die besluitvorming in het hart van de politiek. Daar staan we. Dat is onze plek. Dat is onze roeping. Dat is waar we het verschil willen maken.

Het derde wat ik jullie zou willen voorhouden is: kijk eens waar we naar toe gaan. Want zoals we hier zitten, als navolgers van Jezus, hebben wij een verlangen naar een Koninkrijk dat gaat komen. Hebben wij een hoop die voorbijgaat aan dat wat we zien. En dat maakt dat wij nooit achterover leunen. Dat maakt nooit dat wij na zo’n voorjaarsnota denken: nou, dat hebben we toch eens mooi gedaan. Dat is nou toch eens prachtig. Of, dat als je een coalitieakkoord in een dorp, in een gemeente, in een stad afsluit, dat je zegt: ‘nou, prachtig!’

Of als je in de oppositie iets gedaan krijgt, dat je daar dan heel tevreden over bent. Er zit altijd een ongedurigheid in, er zit altijd een verlangen in naar dat wat nog gaat komen. En het beste moet nog komen.

Als wij zien dat mensenhandel doorgaat, dan berusten we daar niet in. Omdat we weten: dit is niet hoe God het bedoeld heeft. En we zullen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat wij hen recht doen. Dat er vrijheid komt voor mensen die nu in slavernij zitten. Als wij zien dat er jongeren zijn voor wie geen hulp is. Als er meiden zijn met een anorexiaprobleem die op een wachtlijst staan en gewoon niet aan de beurt komen om geholpen te worden, dan berusten we daar niet in. En we zullen alles doen wat we kunnen - en Maarten is daar heel druk mee bezig - om ervoor te zorgen dat die hulp er wel komt.

Als we zien dat mensen in een rijk land als het onze soms gewoon de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen, gewoon niet meer uitkomen, dan berusten we daar niet in, maar doen we alles wat we kunnen om ervoor te zorgen dat hen recht wordt gedaan. Dat hun waardigheid behouden blijft. Dat ze hun leven kunnen leven.

Als we zien dat er een platteland bestaat dat de hoop soms verliest. Het gevoel heeft dat ze vergeten worden. Dat ze eigenlijk niet meetellen. Dan maken we ons sterk voor een hoopvol verhaal voor boeren die boer willen blijven. Die misschien een omslag moeten meemaken, maar die alle ruimte krijgen om op een goede manier boer te zijn. En te blijven. Daar is Henk mee bezig. Een hoopvol verhaal voor het platteland. We berusten niet in wanhoop.

Als we zien dat ouderen zich eenzaam voelen, zich misschien wel overbodig voelen, dan berusten we daar niet in. Laat staan dat we ooit zouden meewerken aan een voltooid leven wet. Nee, we willen hulp. We willen zorg en we willen dat zij hun waardigheid behouden tot het allerlaatste van hun leven. Dat is waar we ons voor inzetten.

Als we zien dat de schepping zucht onder onze voetafdruk, dan berusten we daar niet in. Dan is dat niet zomaar een natuurtoestand, maar dan doen we dat wat wij kunnen op onze plek om goede rentmeesters te zijn. Als we zien dat belastingen onrechtvaardig zijn, dat het niet eerlijk is, dan zullen wij onze invloed aanwenden om het nog rechtvaardiger te maken. Er zit een verlangen in naar het Koninkrijk dat komt. Er zit een verlangen in naar rechtvaardigheid. Een verlangen naar de wereld zoals God die heeft bedoeld. Als mensen niet in alle vrijheid hun geloof kunnen belijden - en we hebben deze week mensen uit Tunesië, Jordanië, Egypte te gast - en we horen de verhalen van mensen die moeten vrezen voor hun leven alleen maar omdat ze Jezus volgen… We zien de beelden van een meisje die gelyncht wordt in Nigeria omdat ze christen is… Dan berusten we daar niet in. Maar dan doen we wat we kunnen op onze plek. En samen met Open Doors, en Jubilee Campaign en alle andere organisaties om voor hun vrijheid op te komen. Omdat we broeders en zusters zijn. We berusten niet.

Soms gaan we ook tegen de stroom in. Soms voel je gewoon dat de ruimte om je hart te laten spreken heel klein is. Als je wilt spreken over de beschermwaardigheid van het leven, dan zijn de marges heel smal. En toch zullen we daarover doorspreken. Als er misschien een taboe is, en dan noem ik iets heel anders: een taboe op de krimp van de luchtvaart, dan willen wij dat taboe heel graag doorbreken. We gaan graag tegen die stroom in.

Als drugs heel normaal lijken en bij het leven horen. En als lachgas heel normaal is en bij een feestje hoort. Als gokken alledaags dreigt te worden. Dan berusten we daar niet in. Dan zullen we tegen de stroom ingaan en andere keuzes maken en van ons laten horen. Als het moeilijk is om te genieten van wat genoeg is en om het mooie wat God ons heeft gegeven te aanvaarden en daarvan te genieten, zonder dat we slechte rentmeesters zijn en leven van wat onze kinderen en onze kleinkinderen toekomt, dan zullen we daarover blijven spreken, ook als het lastig is.

Als er over jeugd en gezin moet worden gesproken en de kracht van gezinnen, het belang van gezinnen, en als anderen dat misschien niet van deze tijd vinden, dan zullen we dat gewoon blijven doen. Tegen de stroom in. En ook in een tijd waarin God en geloof soms naar de marge lijken gedrukt, zullen we vrijmoedig blijven getuigen van de hoop die in ons is. Blijven we spreken van God en geloof, desnoods tegen de stroom in.

Jullie weten, ik houd heel veel van Dietrich Bonhoeffer. Ik heb veel van hem geleerd. Een man die jong is overleden, aan het eind van de oorlog. Als een martelaar is gestorven. En altijd als ik aan het mijmeren ben en aan het nadenken over onze samenleving - en jullie horen een beetje mijn verzuchtingen - en als ik een beetje over zo’n woestijnperiode nadenk, dan denk ik altijd aan de situatie waarin hij verkeerde. Zoveel zwaarder. Zoveel moeilijker. Zoveel donkerder. Zoveel hopelozer. Zoveel jonger als hij toen was dan ik nu ben, hield hij hoop en geloof en was hij een waardig getuige van Christus. Op zo’n indrukwekkende manier dat hij tot de dag van vandaag harten raakt. Tot de dag van vandaag spreekt.

En toen hij moest nadenken over die tijd, zijn tijd, zijn roeping, dat wat de kerk moest doen, dat wat christenen moesten doen, moest hij antwoord geven. Wat staat ons te doen, hier en nu? Toen zei hij drie dingen: dat is bidden, wachten op God en het goede doen. En bidden dan maak je je klein, je belijdt eigenlijk: we kunnen het niet. Het lukt ons niet helemaal. We hebben U nodig.

Wachten op God. Hij gaat komen met Zijn Koninkrijk. Hij zal komen met beloften van een Koninkrijk waarin tranen van de wangen zullen worden afgewist. Waarin er recht zal zijn. Waarin er vrede zal zijn. Dat gaat hij doen. Maar hij kan nu al ingrijpen. Hij kan nu al grote dingen doen. En daar wachten we op.

En ondertussen het goede doen. De positie die we hebben. Dat bijzondere clubje dat we zijn. En de bijzondere posities die we mogen innemen, als relatief kleine partij op heel veel plekken van invloed. Laten we die invloed, laten we die plekken aanwenden voor de mensen die dat het het meeste nodig hebben. Laten we ons niet te buiten gaan aan een politiek met een kleine p. Laten we ons niet te buiten gaan met het voeden van een cultuur van wantrouwen. Maar laten we het goede doen. Laten we de plekken waar beslissingen vallen, waar wij mogen aanschuiven, als we daar dan toch zitten, gebruiken om er dan toch maar iets goeds van maken. Laten we dan rechtvaardige keuzes maken. Nooit berusten, altijd hopen op meer en dat doen wat we kunnen.

Wat staat ons te doen? Bidden. Wachten op God. En het goede doen. En dat doen we. Op hoop van zegen.

Grote keuzes in onzekere tijden

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 20-05-2022 14:37

Door Webredactie op 20 mei 2022 om 14:43

Direct zien welke keuzes we maken? Klik hier.

We leven in onzekere tijden. De voorbije maanden hebben een grote impact op onze samenleving. We zagen de verschrikkingen en het lijden van de mensen in Oekraïne en daarmee zagen we ook dat veiligheid allesbehalve vanzelfsprekend is.

Wereldwijde onrust heeft ook grote invloed op wat we hier in ons eigen land meemaken. Stijgende energieprijzen en steeds meer inflatie maken dat mensen die het toch al niet breed hebben de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt krijgen. Dat geldt ook voor een groep ouderen, waar we al eerder over hebben gezegd dat zij geholpen moeten worden.

Tegelijkertijd zien we dat een andere groep mensen in ons land veel vermogen heeft en dat dat vermogen nog steeds groeit, vooral door de manier waarop we in ons land belasting heffen.

In een eerlijke samenleving verdelen we ook de lasten eerlijk. En dus moeten we juist in deze onzekere tijden grote keuzes maken.

De voorjaarsnota is een kans om die keuzes te maken. En die kans grijpen we.

Wat is de voorjaarsnota?

Bij de voorjaarsnota kijkt de politiek naar de huidige inkomsten en uitgaven van de overheid en beoordeelt of er tussentijdse wijzigingen in de begroting nodig zijn. Het kabinet komt met een brief, die dus de voorjaarsnota heet, waarna de Tweede Kamer daarover in debat gaat.

Voor en achter de schermen hebben politici van de ChristenUnie ervoor geknokt om in deze onzekere tijden de goede, grote keuzes te maken.

Dat we zorgen voor meer inkomen voor wie dat het hardste nodig heeft. Dat we opkomen voor ouderen. Dat we ons gaan houden aan de belofte om 2% van ons inkomen als land te gaan investeren in Defensie, zodat we bijdragen aan de veiligheid in heel Europa. Dat we eerlijker belasting gaan heffen en ongelijkheid tegengaan.

Reactie ChristenUnie-leider Gert-Jan Segers:

“Voor ons heeft het in december gesloten coalitieakkoord nooit het laatste woord, maar proberen we steeds weer opnieuw grote en belangrijke stappen in de goede, christelijk-sociale richting te zetten. Bij deze voorjaarsnota is dat gelukt.

In deze onzekere tijden van stijgende rekeningen en hogere inflatie gaan we de mensen die het minste hebben het meeste helpen. We verhogen eerder het minimumloon en de uitkeringen en we zorgen dat ook de AOW meestijgt. We zetten nieuwe stappen in de strijd tégen vermogensongelijkheid en vóór een rechtvaardiger belastingstelsel.

En in een tijd dat Europa opnieuw getuige is van een vreselijke oorlog, investeren we fors in onze veiligheid en gaan we met onze Defensie-uitgaven eindelijk voldoen aan de NAVO-norm. We proberen als fractie steeds te onderscheiden waar het in onze tijd en op onze plek echt op aankomt. En daarom hebben we deze keuzes vol overtuiging gemaakt.”

Reactie ChristenUnie-Kamerlid Pieter Grinwis:

“We leven steeds meer in een economie waarin het hebben van geld beter werkt dan dat werken loont. En dan heb ik het niet over het geld op je spaarrekening, maar wel over het geld in je huis, in vastgoed of in een andere vorm van kapitaal. Tegen de huizenprijsstijging was de afgelopen jaren niet op te werken. En dat heeft geleid tot grote ongelijkheid. Vooral jongeren zonder rijke ouders en huurders zijn daardoor op grote achterstand gezet, terwijl tegelijk praktisch hele wijken - van Carnisse in Rotterdam tot Laak in Den Haag - werden opgekocht door beleggers die hun huurders gingen uitmelken.

De profeet Jesaja waarschuwde al: ‘Wee degenen die zich huis na huis toe-eigenen, die akker na akker toevoegen.’

De ChristenUnie staat voor een sociale en rechtvaardige samenleving. Daarom trekken we de scheve verhouding tussen belasting op arbeid en kapitaal rechter. Daarom vragen we een grotere bijdrage van winstgevende bedrijven, van directeur-grootaandeelhouders, vastgoedbeleggers en rijke expats, terwijl mensen die minder te besteden hebben er juist geld bijkrijgen.”

Belangrijke keuzes in de voorjaarsnota

Meer inkomen voor wie dat het hardste nodig heeft:

De stijging van het minimumloon begint een jaar eerder, al in 2023 ipv 2024

In 2023, 2024 en 2025 stijgt het minimumloon ieder jaar met 2,5% extra

In 2023 stijgen alle uitkeringen mee met het minimumloon

Opkomen voor ouderen:

We koppelen de AOW volledig aan de stijging van het minimumloon

Investeren in vrede & veiligheid:

We brengen het Defensiebudget in 2024 en 2025 op 2% van het bbp

Vanaf 2025 investeren we structureel 2,4 miljard in Defensie

Eerlijker belasten, minder ongelijkheid:

We gaan vermogen meer belasten, vooral in de zogenaamde ‘box 2’

We halen meer winstbelasting op bij bedrijven

We gaan vastgoedbeleggers meer belasten, door een hogere overdrachtsbelasting

We maken inkomstenbelasting eerlijker, door de voordelen voor expats te verkleinen

In de zomer willen we nieuwe stappen zetten om vermogen méér, en werk mínder te belasten

"Ga deze weg niet op, begin er niet aan" (Mirjam Bikker over voltooid leven wet)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 20-05-2022 13:22

Door Mirjam Bikker op 20 mei 2022 om 13:13

"Ga deze weg niet op, begin er niet aan" (Mirjam Bikker over voltooid leven wet)

De Raad van State publiceerde vandaag haar advies over het wetsvoorstel 'Voltooid Leven'. Ga deze weg niet op, begin er niet aan, zou ik indringend willen zeggen tegen mijn collega’s van D66. De Raad van State is uiterst kritisch over de voltooid leven wet. Want de overheid moet altijd kwetsbare mensen beschermen.

De groep mensen waarover het hier gaat is heel wisselend van samenstelling en onderzoek toont aan dat hun doodswens ook wisselt. En heel vaak samenhangt met omstandigheden zoals financiële zorgen, eenzaamheid of veel piekeren. Dat kan weer veranderen door gebeurtenissen in de omgeving. Er is echt alle reden om heel veel werk te maken van het zorgen voor mensen die financieel kwetsbaar zijn. Er is echt alle reden om heel veel werk te maken van het bestrijden van eenzaamheid en werk te maken van betere zorg.

Maar dit wetsvoorstel kiest een andere route, het laat de overheid hulp bieden bij zelfdoding door gezonde mensen. Dat vindt de ChristenUnie altijd al een onbegaanbare weg. Het advies van de Raad van State onderstreept nog maar eens dat de gevolgen groot zijn. De waarde van het leven - ook dat van onze ouderen - moet ook uit onze wetgeving blijven spreken. Laten we daarom samen onze schouders zetten onder een samenleving waarin ouderen zich welkom, gezien en gewaardeerd weten. Zodat ze waardig oud kunnen worden, met waar nodig liefdevolle en passende zorg.”

Goede zorg voor kinderen die dat het meest nodig hebben

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 20-05-2022 13:22

Door Don Ceder op 18 mei 2022 om 17:25

Goede zorg voor kinderen die dat het meest nodig hebben

Nog geen week na het debat over de uithuisplaatsingen debatteerden we vandaag in de Kamer opnieuw over de jeugdzorg. En terecht. Een uithuisplaatsing is een laatste dominosteen die omvalt, als de zorg aan het gezin niet voldoende was. Vorige week heb ik uitgesproken dat een uithuisplaatsing een allerlaatste redmiddel is en dat we een uithuisplaatsing zoveel mogelijk moeten zien te voorkomen. Want een kind groeit het beste op in de eigen, vertrouwde omgeving in het eigen gezin en rond het eigen netwerk.

Maar soms is er tegenslag in het leven, in het gezin. Dat gebeurt nou eenmaal. Kwetsbaarheid hoort bij het leven en ook problemen bij het dagelijks functioneren zijn hiervan niet uitgesloten. Wat ons betreft zou het mooi zijn als de veerkracht van gezinnen zo groot is dat die problemen in eerste instantie zelf opgevangen kunnen worden en het netwerk om het gezin zo sterk is dat die ook een helpende hand kan bieden. Maar laten we eerlijk zijn, soms is die veerkracht er even niet, of is het netwerk er niet. Dan is professionele steun, professionele jeugdzorg nodig. Ik wil mijn waardering uitspreken voor de vele mensen die ik de afgelopen maanden heb mogen spreken, die met een passie voor het kind voor dit werk gekozen hebben.

De analyse die de staatssecretaris en de minister schetsen in hun hervormingsbrief delen wij als ChristenUnie. Voor de kinderen die het meest kwetsbaar zijn hebben we het het slechtst geregeld. Er is te vaak en te snel naar professionele hulp gegrepen. Een gedecentraliseerd stelsel met volledige marktwerking heeft geleid tot een oerwoud aan inkoopkaders, hoge administratiedruk en excessieve winsten.

De voorstellendie de bewindspersonen doen gaan wat mij betreft de goede richting op. Ik heb daar wel vragen over en die heb ik in het debat gesteld:

Hoe verhouden de voorstellen uit de brief zich tot de hervormingsagenda? De onderwerpen overlappen, en soms maakt de staatssecretaris keuzes die nog niet aan de hervormingstafels zijn gemaakt. Hoe zit dat?

Kan de staatssecretaris aangeven wat de consequenties zijn van de stilstand aan de hervormingstafels? 10 maanden lag het stil. Wat betekent dit voor de ingeraamde besparingen van de commissie van wijzen voor 2022?

Wanneer verwacht de staatssecretaris de eerste structurele aanpassingen gerealiseerd te zien? Kan de staatssecretaris met een planning komen voor de wetsvoorstellen, de hervormingsagenda en de in- en uitvoering van de wijzigingen?

Ik heb bij de voorstellen wel behoefte aan meer concreetheid. Bijvoorbeeld rond de grootte van de regio’s voor regionale inkoop van specialistische zorg. Aan welke grootte denkt de staatssecretaris? En is aansluiting bij de veiligheidsregio’s een idee?

De discussie over de reikwijdte van jeugdhulp moeten we voeren, ook maatschappelijk. In de media hoor ik de staatssecretaris het voorbeeld van examentraining gebruiken. Kan hij nog meer voorbeelden geven van hulp waarvan hij denkt dat die niet onder de jeugdhulpplicht hoeft te vallen?

Als het gaat om de jeugdbescherming dan vind ik de voorstellen die de bewindspersonen doen om op korte termijn verbeteringen in de jeugdbescherming te realiseren goed, maar ik heb wel zorgen. Hoe gaat de minister ervoor zorgen dat de jeugdbeschermers die nu al te hoge caseload hebben en de kinderen en jongeren met ernstige problemen goed geholpen worden? De GI’s trekken hard aan de bel, voor de zoveelste keer. Zijn er niet extra investeringen, meer administratieve vrijheid of ander creatief denken nodig om de jeugdbescherming wat lucht te geven en de capaciteit van specialistische zorg te vergroten?

Over de eigen bijdrage wacht ik de uitwerking van de staatssecretaris af. De vraag die bij mij wel leeft is hoe de eigen bijdrage is bedoeld. Als besparingsmiddel of om de instroom te dempen? En kunnen we dat op een gezonde manier doen?

Er is nu een beperkte juridische basis voor jeugdzorg in Caribisch Nederland. Ik heb er begrip voor dat de complete jeugdwet niet past daar. Maar wat wel? Het ministerie ziet een regeling voor jeugdzorg, in samenhang met zorg en maatschappelijke ondersteuning, wel zitten. Hoe kijkt de minister daarnaar?

We hebben het onderzoek ontvangen naar de consequenties van overheveling van dyslexiezorg naar het onderwijs. Het advies is negatief. Ik vind dat daar veel op af te dingen is. Er ligt een kameruitspraak om dit wel te regelen, dus daarom vraag ik de staatssecretaris of hij het niet meer in lijn met de wens van de Kamer vindt om dit onderzoek te gebruiken om zorgvuldig dyslexiezorg naar de samenwerkingsverbanden over te hevelen in plaats van de wens van de Kamer op basis van dit onderzoek naast zich neer te leggen.

Pleegzorg kan een geschikte vorm zijn als je niet meer thuis kan wonen. Er zijn veel te weinig pleegouders en ik spoor de beide bewindspersonen aan om samen met gemeenten de bekendheid van pleegzorg en de ondersteuning aan pleegouders te verbeteren. Het platform pleegzorg.nl helpt daarin maar heeft geen stabiele financiering. Zijn de bewindspersonen bereid daarnaar te kijken?

1 op de 8 jongeren in Nederland ontvangt enige vorm van jeugdhulp. Voor de kinderen die het meest kwetsbaar zijn hebben we het momenteel het slechtst geregeld. Goed dat de staatssecretaris nu aan de slag gaat met hervormingen. We streven naar een samenleving waarin ieder kind veilig thuis opgroeit en zich gezond en stabiel kan ontwikkelen. Ideeën daarvoor heb ik onlangs opgeschreven in mijn startagenda. Ik ben gemotiveerd om hiermee aan de slag te gaan de komende periode.

'Eerlijk zijn doe je niet omdat de wet dat voorschrijft' (bijdrage aan debat over sms-berichten minister-president)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 19-05-2022 12:43

Door Stieneke van der Graaf op 19 mei 2022 om 14:33

'Eerlijk zijn doe je niet omdat de wet dat voorschrijft' (bijdrage aan debat over sms-berichten minister-president)

We voeren vandaag in de Tweede Kamer een debat over sms-berichten van de minister-president op een moment waarin de wereld in brand staat. Er is oorlog in Oekraïne, honger in de Hoorn van Afrika en in ons land maken steeds meer mensen zich zorgen over de zekerheid van hun bestaan. Maar toch is het belangrijk dat we hier vandaag staan, omdat het gaat over het controleren van de regering en dat is essentieel in een democratie. Het vertrouwen in de overheid en in de politiek staat onder druk.

Transparant, open en eerlijk zijn doe je dus ook niet bovenal omdat de wet dat voorschrijft, maar bovenal omdat de overheid alleen zo vertrouwenwekkend kan zijn. De aanleiding voor dit debat draagt daar – opnieuw – niet aan bij.

De voorzitter van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid stelde gisteren, op verantwoordingsdag, de volgende vraag: wat als voor het uitvoeren van onze controlerende taak niet de benodigde data beschikbaar is?

Het bewaren van digitale informatie in het licht van die controlerende taak van de Kamer op de regering, op de macht en transparantie richting de samenleving is heel belangrijk voor de democratie. Juist als het gaat om de berichten van degene die de besluiten nemen en hoe die besluiten tot stand zijn gekomen, ook om in de toekomst te reconstrueren hoe die besluiten tot stand zijn gekomen.

En dan roept de omgang van de minister-president met sms’jes ook bij mijn fractie vragen op.

Niet alleen: handelde de minister-president in lijn met de regels? Maar ook: heeft hij er ook alles aan gedaan om aan de bedóeling van die regels te voldoen? Open en eerlijk zijn over je communicatie zodat het handelen van de regering ook democratisch gecontroleerd kan worden.

Dat gaat verder dan de regels, het gaat om vertrouwen in de overheid en het controleren van de macht.

En hoewel er allemaal redenen kunnen zijn om een oude Nokia te gebruiken, wat zo langzamerhand een gimmick is geworden, heeft de minister-president het zichzelf daarmee niet extra moeilijk gemaakt om transparant te zijn door het gebruik van dit toestel? Heeft hij zich hierover laten adviseren, zeker als onderdeel van de politieke top, waarvan in de handreiking ook staat dat juist bij hen hier extra aandacht voor nodig is? En wat heeft hij dan met die adviezen gedaan?

De minister-president heeft belangrijke sms’jes voorgelezen aan medewerkers, blijkt uit de brief hij verstuurd heeft. Wat is daar dan mee gebeurd? Zijn die wel gearchiveerd, en hoe? Kunnen we dat nagaan? En hoe verhoudt dit ‘parafraseren en in hoofdlijnen doorgeven’ zich tot de regels?

En begrijpt de minister-president dat die lichtvaardigheid waarmee hij communiceert over het verwijderen van sms’jes niet geruststellend is en niet bijdraagt aan herstel van vertrouwen?

In de bestaande regels is nu veel ruimte voor een eigen inschatting van bewindspersonen over welke berichten ze wel en niet bewaren. Zij bepalen dat zelf.

Ik wil ervan uitgaan en kunnen geloven dat bewindslieden dat zorgvuldig en integer doen. Maar heel simpel: we weten het niet precies en we kunnen het niet nagaan.

In een tijd waarin vertrouwen onder druk staat stellen wij ons de vraag of de ruimte voor eigen afwegingen niet té groot is en of de aanwijzingen op moment niet te véél ruimte laten. Wij denken dat het tijd is om die regels aan te scherpen.

De ChristenUnie wil dus ook dat de regeringscommissaris Informatiehuishouding om advies wordt gevraagd hoe we de regels over archivering van app- en sms-verkeer kunnen aanscherpen.

Tot slot: ik vind dus dat we naar die regels moeten kijken. Maar ik zeg hier ook: welke regels we hierover ook stellen, als je wilt, kun je er altijd omheen.

En dus, daar begon ik ook mee, willen we zeker van bewindspersonen zien dat zij niet alleen aan de wet voldoen, maar om als overheid vertrouwenwekkend te zijn, er alles aan te doen om aan de bedoeling van die regels te voldoen, om open en eerlijk te zijn. En dat zij zich ervan bewust zijn dat het gaat om democratische controle en het herwinnen van vertrouwen.

De handen zijn

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 19-05-2022 11:43

Door Mirjam Bikker op 2 mei 2022 om 15:54

Utrecht begon als de stad van mijn studie. Daar volgde ik college en dáár discussieerde ik tot diep in de nacht op mijn studentenvereniging.

Utrecht, het werd de stad waar wij in het huwelijksbootje stapten en kinderen kregen. De stad waar ik politiek actief werd. En de stad die me confronteerde met grote verschillen. Terwijl jij studeert en een nieuw bestaan opbouwt, is er om je heen volop armoede en eenzaamheid. Je ziet dakloosheid en de gevolgen van verslaving.

En toch. Juist hier, op deze plek heb ik ervaren dat je hoopvol mag leven.

Tijdens die studiejaren fietste ik vaak langs één van de mooie middeleeuwse panden die de stad rijk is: Paushuize. De woning die ooit werd gebouwd voor de enige Nederlandse Paus Adrianus. Dat huis kent een rijke historie, maar raakte me door iets aan de buitenkant. De gevel is verrijkt met een beeld van Christus Salvator.

Christus houdt er de wereld in Zijn Hand. Maar de andere hand, die is er afgestoten. Iemand wees me er ooit op en zei dat dit het beeld juist extra betekenis geeft voor ons vandaag. Want we mogen weten dat de wereld niet uit de hand van Jezus valt. We zijn letterlijk in goede handen. Maar we zien het zo vaak niet, er is ook nog heel veel mis. Maar zouden wij, die Hem kennen, niet juist iets kunnen laten zien van Zijn goedheid? Het beeld van Utrecht nodigt ons uit om zelf hoop te brengen. Wij zijn geroepen om de handen van Christus te zijn. Omzien naar elkaar, heel letterlijk wij mogen anderen tot zegen zijn in Zijn naam.

Veel is daarmee al gezegd. Hoopvol leven is de zegen verwachten. Hoopvol leven is tot zegen willen zijn. Hoopbrenger zijn voor je stad, voor je dorp. Daar nodigt dat beeld me toe uit. Is daarmee alles gezegd?

Nee, want dan zou ik geen recht doen aan de weerbarstigheid van het leven. Want jullie weten net zo goed als ik dat mooie inspirerende woorden soms keihard botsen met de realiteit van het leven. Woorden doen er toe, maar als mensen daarna niet in beweging komen? En dan nog, ook met de beste bedoelingen is niet alle moeilijkheid, alle narigheid weg te nemen. Dat kan helemaal niet. Dat is de realiteit van het leven. En toch, wat gebeurt er nu als de hoop die we hebben daarop botst?

Niet lang na het gesprek over dat mooie beeld midden in de stad, kwam ik als jonge fractievoorzitter terecht in de onderhandelingen voor het college van Utrecht. Een belangrijk speerpunt voor ons als ChristenUnie was het tegengaan van prostitutie, van uitbuiting van vrouwen. We stonden daar op dat moment in de Utrechtse politiek alleen in. Maar ondanks dat, wat wilden we vrouwen en meisjes in kwetsbare posities graag een uitweg bieden uit de misère.

En we kregen iets voor elkaar, voor ons gevoel niet veel, maar toch. Er kwam een uitstapprogramma voor enkele vrouwen. Er werden een paar prostitutiepanden in de binnenstad opgekocht. En hoewel we op veel meer hoopten en knokten voor grotere stappen, vond de coalitie dat al heel wat. Toch bleef bij mij het knagende gevoel van is het wel genoeg? Als wij de handen van Jezus willen zijn, volstond dit dan wel? Het was een klein stapje. Wel een stap de goede kant op, maar de wereld was niet veranderd. Nog steeds kwamen nieuwe vrouwen uit bijvoorbeeld Oost-Europa naar Utrecht. Hadden we nu ook maar iets opgelost?

Zo botsen idealen, telkens opnieuw met de schaduwkanten van de stad. Bijvoorbeeld toen ik doorkreeg hoeveel eenzaamheid er in onze stad was. Onoplosbaar met welk beleid dan ook. Of als je ziet hoe de kerk krimpt en al die mooie sociale verbanden die ermee samenhangen onder druk komen te staan.

Daar sta je dan als hand van Christus. Als geroepen mens. Dan wil je hoopvol leven. Hoe dan verder?

Soms zinkt de moed je in de schoenen. Hoe kan je hier nu hoopvol blijven? Laten we blijven bedenken dat Christus ons niet vraagt om alles en iedereen op onze eigen schouders te nemen. Aan Paushuize hangt geen beeld van Atlas die de wereld draagt waar wij de armen van overnemen. Nee, het zijn de handen die tot zegen zijn, die kunnen bidden. De handen die doen wat ze kunnen. Maar altijd vanuit het besef dat het uiteindelijk God zelf is die de wereld in Zijn hand heeft. Zo zijn wij allen in goede handen, zo mogen we leven in vertrouwen en tekenen van hoop brengen.

Hoopvol leven draait niet om de vraag of je alle problemen oplost. Nee, dan zit de frustratie ingebakken en zijn we bezig met een maakbaarheid die juist gevaarlijk is. De vraag is veeleer: ben ik een brenger van hoop, al is het maar een heel klein teken? Soms is dat enkel luisteren, enkel stil zijn naast iemand in diep verdriet. Soms zijn het woorden, meestal zijn het kleine alledaagse daden. In die kleine momenten van meeleven schittert iets van de Man door die de diepste pijn lees, vertrouwd was met de zwakken en omzag naar de kleinsten van de stad.

Studenten aan de Evangelische Hogeschool nemen de stoere stap om een jaar lang bezig te zijn met hun fundament. Wat geeft jou richting in je leven? Als je na dat jaar uitwaaiert of deze wereld ga je heel veel moois ontdekken, want God geeft ons oneindig veel! Maar er zullen ook momenten van verdriet, eenzaamheid en frustratie zijn. Daar leeft een christen niet om heen. Ik hoop dat je dan je troost vindt bij Jezus, die echt niet los laat. Ook als je Zijn hand niet merkt in je leven. Ik hoop dat je dan anderen om je heen vindt, die toch voor jou Zijn hand willen zijn. Zo mogen we door deze wereld gaan.

Nog even terug naar mijn studentenstad en dat kleine stapje rond prostitutie in het akkoord voor het college. Na de drie uitstaptrajecten in Utrecht, bleek al vrij snel dat er veel meer vraag naar was. De uitstaptrajecten voor vrouwen in de prostitutie werden uitgebreid en landelijk beschikbaar door de inzet van heel veel mensen. In Utrecht werden nog veel meer plekken gesloten. Op die eerste kleine stap, volgden nog vele andere stapjes. Dat hadden we nooit kunnen denken bij die eerste onderhandelingen. Hoopvol leven is iets in beweging zetten, een eerste stap zetten hoe klein ook.

Hoop is licht dat vanuit de toekomst op het heden valt, schreef priester Tomas Halik. We leven op weg naar een goede toekomst, waar vrede heerst en recht wordt gedaan. En vanuit het visioen van die toekomst , is hier soms al iets te zien. Sporen van het Koninkrijk, tekenen van hoop. Doordat het onrecht van vrouwen die uitgebuit worden in de prostitutie doorbroken wordt, doordat er omgezien wordt naar elkaar, doordat we hier en nu mensen in staat stellen om te leven als naasten van elkaar.

Onderschat het niet: Dat licht vanuit die toekomst kan je iedere dag laten schijnen. Niet alleen in de grote veranderingen, vind het ook in de kleine dingen. Het meeleven met een medestudent, het trouw bezoekje aan je naaste, de groet naar de buschauffeur of de vriendelijke dame achter de kassa bij de supermarkt. Of nog simpeler: ben jij die persoon die het vergeten brandende lampje van de fiets in het station uit zet? Hoopvol leven begint in het dagelijks leven. Begint met gebrokenheid zien en er toch een teken van hoop willen brengen. Je kan verrast worden hoe dat gezegend wordt.

Natuurlijk speelt het ook in de politiek. Dat zag ik toen in Utrecht, dat zie ik nu in de Tweede Kamer. De overheid heeft een andere eigen rol, daar moet je politiek ook je bewust van zijn. Heel veel hoort juist in de samenleving zelf te gebeuren, maar als daar gaten vallen, als de zwakken geen schild hebben, als de schepping uitgeput wordt, dan wil ik niet lijdzaam toekijken. Politiek gaat voor mij over hoop brengen. Vanuit het licht dat vanuit de toekomst op ons valt. We plaatsen onze dorpen en steden, ons land in het licht van het Koninkrijk. Het Koninkrijk van recht en vrede, waar de schepping bloeit, waar tranen worden weggeveegd, waar licht in plaats van duisternis is.

Als christelijk-sociaal politicus wil ik bijdragen aan een wereld waar de overheid dienstbaar is aan mensen die deze beweging willen maken. Mensen in staat stellen naar elkaar om te zien. Het goede in omloop te brengen. De hemel op aarde gaan wij niet brengen en zeker de overheid niet. Maar wel leven, besturen en dienen om stapjes te zetten, zaadjes te planten en mensen in staat te stellen het goede na te jagen. Daarmee is niet alles opgelost en is er telkens voor een nieuwe generatie nog heel veel te doen. Maar wel in het licht van de Hoop, het mooiste komt nog!

Dit is een bijdrage uit de bundel "Ik ga met je mee" (Uitg. Buijten & Schipperheijn), die is verschenen ter gelegenheid van het 45-jarig jublieum van de Evangelische Hogeschool. Deze bijdrage stond ook als Essay in het Nederlands Dagblad van vrijdag 29 april 2022.