Nieuws van politieke partijen in Nederland inzichtelijk

2521 documenten

Kamer steunt SP: Weer cashende uitzendbureaus uit het onderwijs

SP SP Nederland 29-11-2022 15:10

Dinsdag steunde de Kamer een voorstel van de SP en GroenLinks dat ervoor moet zorgen dat uitzendbureaus niet meer hun weg naar scholen weten te vinden. Samen met het onderwijs moet de overheid regionale invalpools gaan starten, zodat scholen niet langer vastzitten aan peperdure uitzendkrachten. SP-Kamerlid Peter Kwint: ‘Het lerarentekort wordt aangejaagd door dit soort uitzendbureaus. Dat die nu uit het onderwijs gejaagd gaan worden betekent dat geld voor docenten in de toekomst beter besteed zal worden.’

Al jaren is de massale inzet van uitzendkrachten de SP een doorn in het oog. Zo is het uurtarief niet alleen veel hoger dan voor een reguliere docent, uitzendkrachten doen vaak ook geen teamtaken zoals oudergesprekken of rapportvergaderingen, waardoor die taken bij het kleine vaste team terecht komen. Daarnaast jagen uitzendbureaus actief op leraren waarmee ze het lerarentekort waar ze zo rijk van worden alleen maar groter maken.

Kwint: ‘Dit is de grootste stap in een strijd die al jaren duurt. Tot nu toe wilde de Tweede Kamer niet verder gaan dan vrijblijvende intenties. Nu moet de overheid zelf een rol gaan nemen in het vormen van die invalpools voor docenten en in het afspraken maken met schoolbesturen over het weren van uitzendbureaus.'

Maar dat betekent volgens Kwint ook dat onderwijsbestuurders betere werkgevers zullen moeten worden. ‘Ondanks het grote lerarentekort zijn sommige besturen nog altijd huiverig om docenten een vast contract te geven. Daarom is het ontzettend belangrijk dat ook mijn voorstel om leraren na een jaar een vast contract te geven vandaag is aangenomen. Het lerarentekort is hiermee nog lang niet opgelost, maar dit zijn belangrijke stappen.’

Van Nispen wil reddingsplan voor de sport

SP SP Nederland 29-11-2022 14:58

De SP heeft in het debat over de sportbegroting voorgesteld dat sportverenigingen en voorzieningen zoals zwembaden niet gesloten zullen worden als gevolg van de gestegen energietarieven. Er moet een reddingsplan komen voor de sport, vindt SP-Kamerlid Michiel van Nispen: ‘Waar de minister nu mee komt is echt te weinig. Als het kabinet nu niet ingrijpt dan sta je toe dat een deel van onze prachtige sport het niet redt deze winter. Kinderen die niet meer naar de club kunnen, vrijwilligers die afhaken, gemeenschappen zonder vereniging, ik vind dat echt ondenkbaar. Dat is een enorme kapitaalvernietiging en veel schadelijker en duurder voor de samenleving dan nu voldoende ingrijpen om ze de winter door te helpen.'

Daarnaast kwam de SP met voorstellen over het herinvoeren van het schoolzwemmen, meer buitenspeelmogelijkheden voor kinderen, speeltuinen waar ook kinderen met een beperking kunnen spelen, betaalbare sport voor iedereen, wettelijke verankering van sport als publieke voorziening in een sportwet en voorstellen voor mensen met een beperking en de vergoeding van sporthulpmiddelen. Van Nispen toonde zich ontevreden over de voortgang van het sportbeleid: ‘De minister lijkt de urgentie niet te zien van voldoende betaalbare sport- en beweegmogelijkheden voor iedereen. Dat vind ik kwalijk voor een minister voor sport. Ik vind echt dat de minister meer moet gaan doen, voor de sport, anders staat deze minister de vooruitgang in de weg.’

Daar kwam volgens Van Nispen nog bij dat minister Helder, de minister voor Langdurige Zorg en Sport, de Tweede Kamer niet serieus lijkt te nemen. ‘We hebben al eerder voorstellen ingediend die ook zijn aangenomen door een meerderheid, die nu niet worden uitgevoerd. Daarover hadden we een fel inhoudelijk debat. Dat debat, waarin de minister haar sportbegroting verdedigde, wilde de minister onderbreken omdat ze weg moest. Notabene voor het bezoeken van een WK-wedstrijd in Qatar, waarvan een meerderheid van de Tweede Kamer nu juist had gezegd dat daar géén regeringsafvaardiging naar toe moest gaan. Ik vind dat een schoffering van de Kamer. We willen een échte minister voor sport, die de democratie serieus neemt en zich met hart en ziel inzet voor de belangen van de sport. Dat doet deze minister nu niet.’

Met passender hulp sneller uit de schuld

D66 D66 Nederland 28-11-2022 09:30

In Nederland hebben 600.000 huishoudens problematische schulden. Schulden, die alsmaar verder oplopen, waar mensen lastig op eigen kracht van af komen. Dit veroorzaakt stress en onzekerheid. Dat kan weer leiden tot andere problemen rondom gezondheid, werk of het gezin.

Voor D66 is het belangrijk dat mensen met schulden goed en snel worden geholpen. Een snelle afhandeling van schulden voorkomt dat mensen jarenlang in de wachtstand staan en zonder toekomstperspectief aan het overleven zijn. Maar de inrichting van de schuldhulpverlening is nu onnodig versnipperd, inefficiënt en complex. Mensen doorlopen vaak lange en intensieve trajecten, waarin zij te maken krijgen met een legio aan organisaties en hulpverleners. Het kan nu tot wel zeven jaar duren voordat iemand definitief schuldenvrij is.

Hülya Kat: “Dit kan zo niet langer. Het leven van iemand met schulden staat nu veel te lang op ‘overleven’. Schuldhulpverlening moet mensen snel helpen en zicht geven op een betere en schuldenvrije toekomst. Zij die het meest kwetsbaar zijn, moeten ook goed worden geholpen. Omdat we als samenleving allemaal beter af zijn als we zorgen voor de mensen die tussen wal en schip geraken. Met het voorstel van D66 om de schuldhulpverlening te verbeteren, kunnen mensen straks binnen drie jaar met een schone lei aan een nieuwe start beginnen.”

Met God middenin de wereld (speech congres)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 26-11-2022 22:12

Door Gert-Jan Segers op 26 november 2022 om 14:57

Met God middenin de wereld (speech congres)

Er zijn momenten geweest dat, als ik het podium betrad en ging speechen, de leden van PerspectieF dan hun bingokaart pakten. In de hoop dat ik die hele kaart volpraatte met ‘Gideonsbende’, ‘hartenklop’, ‘hart en ziel’. ‘Elkaar in de ogen kunnen kijken.’

Dat soort frases.

Ik ga het vandaag hebben over een onderwerp dat misschien ook wel op die bingokaart zou passen, maar wat eigenlijk gauw te mooi, te bijzonder is om op een bingokaart te plaatsen. Dus ga er maar even voor zitten. Want vandaag gaat het echt over het hart van onze roeping, het hart van onze missie, over wie wij zijn en wat onze plek is in het politieke landschap.

Het is Dietrich Bonhoeffer - inderdaad, ik weet niet of die ook op de kaart staat - die het christelijk leven heel kernachtig samenvat. Hij zegt ‘wat is het nou, wat is dat christelijk leven? Dat is met God, middenin de wereld.’

En die twee moet je heel dicht bij elkaar houden. Want óf we zijn met God en we trekken ons terug en we laten de wereld de wereld. Óf we willen zo graag relevant zijn en zitten middenin die wereld dat we God vergeten en dat Hij verdampt. Die twee bij elkaar houden, dát is de christelijke missie.

Misschien helpt een beeld ons. Het helpt mij ieder geval. Het is een indrukwekkend beeld. Het is een beeld dat mij geraakt heeft.

Op 11 september 2001 raakten twee vliegtuigen de torens van het World Trade Center. Het stortte in en was een grote puinhoop.

Daags na die tragedie meldde Frank Silecchia zich. Hij was een bouwvakker, hij had tijd over en hij zei: ‘ik ga puinruimen’. Hij is aan de slag gegaan. Hij heeft doden geborgen, tientallen. Hij is stenen gaan wegruimen en staal gaan wegruimen, samen met anderen en dat heeft maanden geduurd. Hij had net drie doden geborgen, toen hij stuitte op een hele grote dwarsbalk. Een hele grote balk met een kortere balk daar dwars op. Een kruis. middenin de puinhopen van het World Trade Center, middenin de ellende van die tijd, stond daar een kruis. En toen Frank Silecchia dat zag, was het eerste wat hem te binnen schoot, het eerste wat hij bedacht: ‘God heeft ons niet verlaten.’

Dat was de troost. Hij zag het verdriet. Hij zag de puinhopen en daar was het kruis. God heeft ons niet verlaten. Hier is het beeld, het is een iconisch beeld geworden. Het staat nu in het museum, een memorial van 11 september in New York. Hier is het opgetakeld, het is opgericht.

En op zondag kwamen die bouwvakkers bij elkaar. Er kwamen familieleden van overledenen bij elkaar, passanten, en ze schoven zomaar aan. Ze deelden brood en wijn. Zo kwamen ze bij elkaar en af en toe schreven ze een naam op van iemand die geborgen was. En dan stond daarboven ‘In Gods handen’.

Ik zag het voor me en ik dacht: Dit zijn wij. En dat is God. Dit is wat God doet. Een kruis plaatsen middenin de wereld, middenin onze ellende, middenin de puinhopen, daar waar het pijn doet. Daar waar de doden nog lagen, daar plaatst Hij een kruis. Maar dit zijn wij, Zijn kerk, Zijn volgelingen. We schuifelen wat bij elkaar. We komen daar rond dat kruis. Gebutste mensen. We staan op stenen. We staan op het kapotte staal van een gebroken wereld. We zoeken troost bij elkaar en bij het kruis. Om daarna de handen uit de mouwen te steken, om net als Frank Silecchia te doen wat we kunnen op die puinhopen.

Dat is onze missie.

Met God middenin de wereld. Daar zijn waar God ook is.

Niet wegkijken bij onrecht.

Niet doorlopen als er een gewonde op de weg ligt.

Niet weglopen als je verantwoordelijkheid moet dragen.

Niet toekijken hoe kloven - tussen jong en oud, rijk en arm, stad en platteland - alleen maar groter dreigen te worden, maar doen wat je kunt om die kloven te verkleinen.

Niet vertellen wat anderen dan allemaal zouden moeten doen, maar zelf die stap naar voren zetten. Doen wat je kunt, doen wat nodig is.

middenin een verdeelde en gepolariseerde samenleving. middenin een gebroken wereld.

Zo kijken we de mensen in de ogen. Zo kijken we om ons heen. Zo luisteren we naar verhalen van mensen die ons raken en komen we in beweging.

We zagen de paniek in de ogen van mensen die zeiden ‘Hoe kan ik in vredesnaam straks nog mijn energierekening betalen?’ We zijn aan de slag gegaan en hebben één van de grootste steunpakketten samengesteld, die ervoor zorgt dat mensen de winter wel doorkomen. Omdat we naar hun verhalen luisterden, omdat we in beweging kwamen. Zo zorgden we ervoor dat er niet meer kinderarmoede komt, maar juist minder. Doordat we in beweging zijn gekomen.

We kennen de uitzichtloosheid van mensen met oplopende schulden. En juist daarom voeren we de campagne tegen schulden op, omdat we weten hoe vernietigend het is als die schulden alleen maar meer worden. En Carola, dankjewel voor wat je daar doet en wat je voor hen doet. Je doet het met hart en ziel. Dank je voor die strijd!

We zagen hemeltergende taferelen in Ter Apel. We zagen hoe mensen buiten moesten slapen. We zagen hoe we eigenlijk als samenleving door een morele ondergrens heen zakten. Vervolgens zijn we gaan praten. Don heeft erover gesproken. We zijn gaan praten met de coalitie en we zijn gekomen met een spreidingswet, een eerlijke verdeling van asielzoekers over het hele land. Daarmee moet er een einde komen aan de opvangcrisis, een einde aan noodopvang en dat soort taferelen. Waarom? Omdat we het hebben gezien, omdat we hebben geluisterd en omdat we in beweging zijn gekomen.

We zagen deze zomer - om het even met Remkes te zeggen, die zei het heel treffend - ‘we zagen de oprechte wanhoop in de ogen van hele redelijke mensen’. Onze boeren. Piet Adema heeft vandaag een indrukwekkend interview in het AD, waar hij vertelt dat hij met tranen in de ogen aan de keukentafel zit bij boeren, die de wanhoop soms nabij zijn. Na een hete zomer zijn we teruggegaan naar boeren en we zijn gaan praten en we blijven praten. Waarom? Omdat we recht willen doen aan de natuur en ruimte willen geven aan de natuur. Te weten dat het rentmeesterschap niet een hobby is, maar een opdracht. En we doen recht aan boeren, aan het platteland en aan lokale gemeenschappen. Zodat ook zij vitaal blijven en een toekomst hebben.

En dankjewel voor je werk, Piet! En dankjewel voor hoe je het doet. Dankjewel dat je de stap naar voren hebt gezet en dat je dit aandurft. Ik ben daar ontzettend dankbaar voor.

We hebben de verhalen gehoord van tienermeiden die onbedoeld zwanger werden, wat voor druk dat geeft en wat voor paniek dat oplevert. Wat voor zorgen dat oplevert. We hebben ze gehoord en we investeren in zorg. We investeren in die arm om de schouder. We investeren in opvangplekken. Dit is een kabinet dat voor het eerst tot doel heeft gesteld om het aantal abortussen in Nederland omlaag te brengen. En dat doen we met goede zorg.

Maarten, dankjewel voor jouw inzet. Voor die zorg.

We kennen heel goed de verhalen uit Groningen. Ik ben er vaak geweest. We hebben daar vaak aan keukentafels gezeten en de wanhoop gezien van mensen die vastliepen in procedures. Die gek werden van formulieren. Die gek werden van mensen die dan weer kwamen controleren.

We hebben het gezien en het niet zo makkelijk kunnen oplossen. Maar we doen er iedere dag alles aan wat we kunnen. We moedigen ons kabinet en deze staatssecretaris aan om recht te doen aan Groningen. Dat is onze inzet. We luisteren. We kijken en we doen wat we kunnen.

We hebben de slachtoffers van mensenhandel, van gedwongen prostitutie in de ogen gekeken. Ik zal zelf de blik van die Ghanese vrouw nooit vergeten. En daarom moet nieuwe prostitutiewetgeving heel snel naar de Kamer. Waarom? Omdat we recht willen doen aan mensen die nu in de knel zitten. Waar gruwelijk onrecht aan wordt gedaan.

We strijden tegen moderne slavernij, maar weten ook dat er nog altijd gevolgen zijn van die oude slavernij. Don heeft Ghanese roots. Ik ben zelf een keer in Ghana geweest op een heel beladen plek. Het is Elmina. Dat is een slavenfort dat gebouwd is door Nederlanders. En ooit zaten daar ergens de slaven onderin een kerker en zat een Nederlandse christen boven met een BIjbeltekst aan de muur en hij dacht dat hij iets goeds deed.

Inderdaad. De ark naar gerechtigheid is lang. En hij was toen nog zo krom. Het duurde nog zo lang voordat er recht werd gedaan. Het is een voorvader van Don geweest die daar over de loopplank is gelopen naar een schip om naar elders te worden vervoerd en nooit meer terug te komen in Afrika. Het is gruwelijk onrecht geweest. We weten het. En de pijn wordt nog gevoeld. We kennen de verhalen. En nu is er een kabinet wat excuses gaat aanbieden. Wat - om het christelijk te zeggen - vergeving gaat vragen. Waarom? Omdat er schuld is. Het moet worden rechtgetrokken. Zo komen we in beweging.

We kijken niet weg.

We lopen niet weg.

We doen wat we kunnen. Met God, middenin de wereld.

Ik krijg wel eens een mail van mensen die me dan voorhouden dat er andere Kamerleden zijn die zo geweldig zijn. Die hun rug recht houden. Die zo principieel zijn. Die het altijd bij het juiste eind hebben.

Dat zijn eigenlijk altijd mensen van de oppositie.

Nou, daar moet ik heel goed naar luisteren. Daar moet ik ook heel goed naar kijken.

En dat doe ik ook. En geen kwaad woord over de oppositie. Die hebben de nobele taak om het kabinet kritisch te bevragen. Kritisch op het spoor te houden. Om alternatieven aan te dragen en dat is het hart van een democratie. Maar het is ook weer niet zo heel moeilijk om bij elk onderwerp gewoon je verkiezingsprogramma te kunnen voorlezen. Het is ook weer niet zo heel moeilijk om bij elke stemming gewoon te mogen stemmen wat je wilt.

Soms denk ik: nou dat lijkt me ook wel fijn. Voor een dag. Want na die dag wil ik weer terug. Na die dag wil ik weer terug naar de plek waar het moeilijk is. Waar het ingewikkeld is. En dat is onze missie. Daar zijn waar de keuzes worden gemaakt. Daar waar de pijn op tafel moet worden gelegd. Daar waar recht kan worden gedaan. Echte beslissingen over echte mensen.

En dat is moeilijk. Dat is pittig. En dan noem ik toch onze fractie. We hebben een jonge fractie. En die doen het moeilijkste wat je kunt doen. Wat je te doen kunt krijgen in Den Haag. Dat is het hele veld bestrijken. Dat is naar die plek gaan die het minst zichtbaar is, waar de grootste politieke gevechten plaatsvinden en waar de belangrijkste besluiten vallen. Waar de compromissen moeten worden gesloten om het rechtvaardiger te maken. Om het beter te maken.

En dat is hard werken. En dat is heel vaak onzichtbaar werk, waarna als je dat achter de rug hebt je dan nog naar buiten moet om daar het gevecht te leveren. Dat doen deze vier mensen zo fantastisch. Ik ben trots op ze en u mag ze wel een applaus geven.

Ik herhaal deze dingen toch nog maar een keer. Waarom? Omdat ik heel goed weet wat het sentiment is rond het kabinet. In de samenleving. Maar ook in onze achterban. Ik weet heel goed dat sommige mensen een beetje moe worden van die praatjes. ‘Oh, het is zo moeilijk’ en het compromis. Al die tobberijen die we dan weer uitstallen. Ik weet dat dat soms ook irriteert. En zeker na vijf jaar. We kennen het verhaal. We weten dat het ingewikkeld is. En het gaat niet zozeer om die plek die we dan innemen. Maar het gaat mij vandaag om de missie die we hebben. Het gaat vandaag om de plek die we innemen bij het kruis middenin de wereld. Dat is wie wij zijn.

En dat vind ik ook wel weer het mooie van onze partij. Dat de positie die we hebben in politiek opzicht, in het politieke landschap, dat dat ook hier en daar voor wat ongemak zorgt. Er zijn partijen, die worden heel ongemakkelijk als ze niet meer in het centrum van de macht zitten. Als ze niet meer aan een kabinetstafel zitten. Wij hebben het ongemakkelijk als we er wel zitten. En als we er misschien te lang zitten. Al vijf jaar.

Ik hoop dat we dat ongemak altijd zullen houden. Ongemak bij macht.

Maar wat ik ook hoop is dat we er nooit voor zullen kiezen om dan maar voor de makkelijke antwoorden te gaan. Want wat nog ongemakkelijker is, is weglopen. Is de keuze niet maken. Is je verantwoordelijkheid niet nemen. Niet middenin de wereld knokken voor recht en wat beter te maken.

Daarom staan we waar we nu staan.

Op de plek waar je het onrecht om je heen ziet.

Op de plek waar grote keuzes worden gemaakt.

Op de plek waar je met alleen maar makkelijke antwoorden het niet redt.

Op de plek waar het erop aankomt om recht te doen, om vrede te stichten, om ruimte te geven aan elkaar.

Dát is onze missie!

Dáár zijn waar het kruis staat.

Dat betekent ook dat alleen het kruis ons ook echt verenigt. Dat clubje dat Frank Silecchia op zondag weer bij elkaar scharrelt. Brood en wijn deelt. Dat je rondom dat kruis samenkomt. Om daarna weer aan de slag te gaan.

Het is alleen het kruis wat het kloppend hart is van onze missie. Het is omdat we geraakt zijn door het ene evangelie van Jezus Christus. We zijn mensen met heel veel verschillen. Heel veel verschillende achtergronden. Heel veel verschillende regio’s. Heel veel verschillende kerkelijke tradities. Ook verschillende opvattingen, meningen. En we staan rond dat ene kruis.

Daarom is het kruis de plek waar we elkaar vinden en elkaar vasthouden.

En zelfs dan kunnen er thema’s zijn die soms ook een partijdebat opleveren. Zoals migratie.

Jens, ik werd ontzettend geraakt door jouw verhaal. Het was me eigenlijk van A tot Z uit het hart gegrepen. Dat jij iets heel persoonlijks vertelde, en hoe jij mensen in de ogen hebt gekeken. En hoe dat jou geraakt heeft en jou in beweging heeft gezet. Dat is precies wie wij zijn. Dat is gedreven, geraakt, en kijkend naar huidige verhoudingen, kijkend naar de werkelijkheid, doen wat we kunnen. En nooit vergeten: die ene aanblik van die ene die voor jou stond. Even oud, maar in zo’n andere situatie dan jij. En dat je weet: voor jou doe ik het, en voor jou zal ik het blijven doen.

De VVD heeft zich voorgenomen om het over migratie te gaan hebben. En een goed gesprek ga ik nooit uit de weg. Maar als dat gesprek in de coalitie ontaardt in onderhandelingen over maatregelen die procedures maar zo moeilijk mogelijk maken, die maar weer extra hobbels op de weg opwerpen, die de juridische bescherming zouden afbreken, als het een gesprek een onderhandeling wordt over pestmaatregelen… Dan kan dat gesprek heel kort zijn. Laat ik heel helder zijn: wij gaan niet onderhandelen over pestmaatregelen voor vluchtelingen. Punt.

Maar we kunnen het wel hebben over migratie. En we moeten het hebben over migratie. En de urgentie die Jens onderstreepte, die onderstreep ik ook. Het was tijdens het vorige congres dat dat ook benoemd werd, en Jens haalde het aan: als je kijkt naar de klimaatcrisis, als je kijkt naar demografische ontwikkelingen, als je kijkt naar de nood elders in de wereld, als je kijkt naar politieke conflicten, dan zullen er meer vluchtelingen komen. En daar zullen we een antwoord op moeten vinden.

Het was op het vorige congres dat iemand ook opstond en zei: ‘er komt in dit tempo ongeveer een stad als Deventer per jaar bij.’ En hij stelde de vraag: ‘kunnen we dat dragen?’ En dat vind ik een volstrekt legitieme vraag die wij hardop moeten kunnen stellen. Daar is niks immoreels aan: kunnen wij dat dragen? Dat gesprek moeten wij aan. En we hebben inderdaad geen tijd te verliezen.

Maar al te vaak wordt dan de stap gezet: ‘oh, maar hoe zit het dan met asiel en vluchtelingen?’ Terwijl als je kijkt naar die stad, dan is er één wijk waar vluchtelingen wonen. Maar de rest van de stad zijn heel andere migranten. En het grootste deel zijn arbeidsmigranten. En arbeidsmigratie gaat nog te vaak gepaard met ontworteling in landen van herkomst. Oost-Europa, Baltische Staten… Gaat te vaak gepaard met onderbetaling. Met slechte werkomstandigheden. Slechte woonomstandigheden. Te vaak is arbeidsmigratie het verdienmodel van enkelingen, met heel veel slachtoffers. Met grote gevolgen voor gemeenschappen en gezinnen elders, en grote gevolgen voor gemeenschappen hier. Met verdringing van mensen die hier het meest kwetsbaar zijn. Daar moeten we over nadenken. Daar moeten we over praten. Dat moeten we in goede banen leiden. Humaan migratiebeleid zorgt voor Europese regulering van arbeidsmigratie, die niet alleen goed is voor werkgevers, maar ook voor de werknemers zelf en voor de landen en gezinnen van herkomst en voor de buurten waar ze hier wonen.

Humaan migratiebeleid is ook humaan asielbeleid. Humaan vluchtelingenbeleid. En dat begint op de plekken daar waar de meeste vluchtelingen zijn. Daar waar de meeste pijn is. Daar waar de meeste zorg ook is, voor vluchtelingen. En dat zijn landen buiten Europa. Daar begint onze hulp. Met fatsoenlijke opvang. Met steun. Met financiële steun. En we moeten daar nog veel meer voor doen. En als mensen aankomen, moeten we ervoor zorgen dat ze niet het slachtoffer zijn van mensensmokkel. Dat ze niet op een Grieks eiland komen in omstandigheden zoals Jens ze beschreef. Want dat is mensonterend, het is hemeltergend. Wat daar is gebeurd, wat een heel klein beetje is verbeterd maar nog altijd niet goed genoeg is, is niet humaan.

Daar moet een fatsoenlijke opvang zijn, aan de rand van ons continent. En daarna een eerlijke verdeling over ons continent. En een eerlijke beoordeling van mensen die een goede reden hebben om te vluchten, en mensen die dat niet hebben. En solidariteit tussen landen waarbij we niet wachten tot Hongarije het er ook mee eens is, maar we nu al aan de slag gaan. Om ervoor te zorgen dat niet alleen die ene, maar ook al die anderen als mens worden behandeld. Humaan. En geen slachtoffer zijn van smokkel, van uitbuiting en van pestmaatregelen.

We moeten praten over migratie. We moeten praten over asielbeleid en ook over arbeidsmigratie. Maar als wij praten over migratiebeleid, dan kan het alleen maar spreken zijn over humaan migratiebeleid.

En de aangewezen plek om daarover te praten, is allereerst Brussel.

En de eerste aangewezen man om dat gesprek te voeren, is onze premier Mark Rutte.

En als dit zijn inzet is, heeft hij mijn volle steun.

We gaan nog een keer terug naar New York. Daar waar dat kruis stond. Waar dat kruis nog steeds staat. Het was in 1939 dat Dietrich Bonhoeffer daar aankwam. Hij had bedacht dat hij geen deel wilde uitmaken van het leger van Hitler. Dat hij niet verantwoordelijk wilde zijn voor de vervolging van joden en voor de aankomende oorlog. Hij zette voet aan wal, en zodra hij voet aan wal zette, om daar uiteindelijk als theoloog te gaan doceren, wist hij: dit is niet mijn plek. Dit heb ik zelf bedacht, maar dit is niet mijn roeping. Als ik nu niet, in het meest moeilijke moment in de geschiedenis van mijn volk, bij mijn volk ben, heb ik straks niet het recht om het evangelie te verkondigen. Ik ben op de plek die ik zelf heb bedacht, en ik moet terug naar Duitsland. Hij is met de laatste reguliere lijnboot terug gegaan van New York naar Hamburg. En hij is gaan deelnemen aan het verzet. In hele dramatische omstandigheden, met een ongelofelijke moed, met een ongelofelijke dapperheid, die hij uiteindelijk met zijn leven heeft moeten bekopen.

Dat is een dramatisch voorbeeld van iets dat ik heb proberen duidelijk te maken met dat kruis. Met onze roeping en onze missie. Daar zijn, waar het het meeste pijn doet. Daar zijn, waar God zijn kruis plaatst. Daar zijn, waar God zelf zou zijn. Waar Jezus zou zijn. Daar waar hij de ogen zou droogmaken. Waar hij de tranen van de wangen zou afvegen. Daar waar hij een hele nieuwe hemel en een nieuwe aarde belooft.

En dat maken wij heel praktisch: daar zijn waar je geroepen bent, dat is in twaalf provinciehoofdsteden. Dat zijn twaalf lijsttrekkers die hier net stonden, die aan de slag gaan in hun provincie om recht te doen. Om vrede te stichten. Om ruimte te geven aan elkaar. Mensen in waterschappen, die ervoor zorgen dat we goed zorgen voor onze schepping. Goed zorgen voor elkaar. Dat stad en platteland niet tegenover elkaar komen te staan. Dat de ene provincie, het waterschap, niet tegenover het andere komt te staan. En dat we elkaar vasthouden.

Dat is onze missie. Dat is onze plek. Dat is onze roeping. Daarmee gaan we aan de slag. En dat doen we, op hoop van zegen. Ik dank u wel.

Het is mooi geweest (ND column)

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 25-11-2022 20:42

Door Gert-Jan Segers op 15 november 2022 om 16:00

Toen ik me realiseerde dat het nu al zo’n twintig jaar is dat ik mijn column voor het Nederlands Dagblad schrijf, leek het me een mooi moment er een punt achter te zetten. Het is mooi geweest.

Ik geef eerlijk toe dat dat besluit samenviel met het moment dat deze krant me pas op een vrijdagmorgen even vol in de maag stompte. Ik schaam me een beetje voor de ontboezeming, maar ik zou niet eerlijk zijn als ik het nu zou verzwijgen. Als Kamerlid heb ik met vallen en opstaan een filter opgebouwd dat me helpt zo goed en zo kwaad als het gaat met kritiek om te gaan.

Dat filter houdt het tieren en schelden op sociale media op afstand van m’n ziel. Maar laat de tegenspraak van verstandige mensen door, zodat die tot me doordringt. Maar dat filter is niet afgesteld op een paginagrote foto van mij met een vrij persoonlijke, poëtische aanklacht van Koos Geerds tegen mij. Hij dichtte dat de ellende van kwetsbare mensen mijn schuld was en dat ik met vochtige ogen slechts betrokkenheid veins.

Geen pr-praatjes

Een hard verwijt dat mijn diepste motivatie en integriteit raakt en waartegen ik me onmogelijk kan verweren. Een linkse directe waar ik even niet van terug had. Ik heb me ruggelings op de bank laten vallen en heb een tijdje naar het plafond gestaard. Je hebt soms van die dagen.

Als ik zo zou stoppen, zou dat een wat bitter einde zijn. Dat zou ook geen recht doen aan de mooie jaren die we hebben gehad. In mijn werk zijn er geregeld momenten waarop ik het wat zware gevoel heb namens een hele partij te moeten spreken. Maar hier nooit. Hier heb ik me altijd vrij gevoeld ook echt mijn eigen column te schrijven.

Over m’n verdriet over een stervende vriendin, ontroering over de zorg van buurtgenoot Ad voor zijn dementerende vrouw, heilige verontwaardiging over jihadisme, weemoed bij een uit huis vertrekkende dochter, zorg over de Kerk die me zo lief is. Het mocht van mezelf in ieder geval geen politiek pr-praatje zijn, want die zijn meestal niet te lezen. Als je dan toch schrijft, kan het ook maar beter de moeite van het lezen waard zijn.

Toen ik twintig jaar geleden begon, schreef ik vooral in de krant van mijn vrijgemaakte schoonfamilie. Misschien hoopte ik als niet-vrijgemaakte schoonzoon al schrijvend ook een heel klein beetje indruk op mijn best wel vrijgemaakte schoonmoeder te maken. Nadat ik een uitgeknipte en blijkbaar tot tevredenheid stemmende column van me bij haar aantrof, kon ik me verder met volle overgave op hogere zaken richten.

Het Nederlands Dagblad is steeds meer een krant voor allerlei christenen geworden en in dat gemengde koor heb ik ook mijn partijtje mee staan zingen. En wat we delen is dat vreemde geloof dat we in deze chaotische wereld niet in de steek zijn gelaten en dat er vanuit de puinhopen van dit bestaan weer iets moois gaat opbloeien.

Tekens van hoop

Ruim twintig jaar geleden werden de machtige torens van het World Trade Center in New York aan puin gevlogen door jihadisten. Aanslagen die bijna 3000 mensen het leven kostten en die de afgelopen twee decennia in hoge mate de gang van de geschiedenis hebben bepaald. Frank Silecchia was een bouwvakker die daags na 11 september in Manhattan zijn handen uit de mouwen is gaan steken en 47 dode lichamen onder het puin vandaan sjorde.

Ergens halverwege die traumatiserende klus stuitte hij opeens op een kruis. Twee massieve, stalen, gekruiste balken. Zodra hij dat zag en hij samen met anderen het kruis tussen de puinhopen omhoog hees, wist hij: ‘God heeft ons niet in de steek gelaten!’ In mijn bescheiden hoekje van het Nederlands Dagblad heb ik als een soort schrijvende Frank Silecchia geprobeerd de gebrokenheid van deze wereld onder ogen te zien en te ontdekken dat God midden in onze brakke levens soms zomaar een hoopvol teken plaatst.

Twintig jaar lang heb ik zo geschreven. Jullie hebben dat meestal nog gelezen ook. Het is mooi geweest. En het wordt nog mooier.

Deze column verscheen eerder in Nederlands Dagblad

Reactie op de gepresenteerde stikstofplannen

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 25-11-2022 17:35

Door Pieter Grinwis op 25 november 2022 om 17:55

Reactie op de gepresenteerde stikstofplannen

De breuklijnen in onze samenleving werden zelden zo zichtbaar als in de stikstofcrisis. Na een zomer vol protest deed Remkes met zijn woorden en advies recht aan “de oprechte wanhoop in de ogen van redelijke mensen”, onze boeren. Met de vandaag gepresenteerde plannen gaat het kabinet verder in dat spoor. Het pakt de opgaven voor natuur en water concreet aan én biedt een uitgestoken hand om samen met de agrarische sector te werken aan een volhoudbare landbouw voor boer, bodem, natuur, water, klimaat en platteland.

Goed dat minister Adema vaart maakt met het Landbouwakkoord dat toekomst en duidelijkheid geeft voor de hele sector. Dat vraagt ook een bijdrage van de andere partijen in de keten, zoals banken, leveranciers en supermarkten, die nu verdienen aan de boer, terwijl boeren vaak te weinig krijgen. Dat de minister deze bijdrage vraagt van spelers in de agroketen en zonodig gaat afdwingen is een terechte stap.

Goed ook dat de overheid, na druk van de ChristenUnie in provincies en landelijk, eindelijk de regie op de handel in stikstof naar zich toetrekt. Het recht van de sterkste mag niet langer meer gelden, zoals dat van Rijkswaterstaat met hun boerderijenjacht bij de verbreding van de A27. Het komt aan op een rechtvaardige verdeling van de schaarse stikstofruimte, waarbij - in de volgorde van Remkes - natuurherstel, het helpen van PAS-melders en het weer mogelijk maken van woningbouw voorop staan. Het kabinet moet dit voornemen snel uitvoeren door beleidsregels aan te scherpen en de stikstofbanken aan het werk te zetten. Wij maken ons namelijk ernstig zorgen dat, ondanks alle mooie woorden, PAS-melders te lang moeten wachten op legalisatie.

Het stikstofprobleem is een probleem van ons allemaal. Óók industrie en (vlieg)verkeer moeten leveren, maar die bijdrage is nog altijd niet concreet. De ministeries van IenW en EZK en de daaraan gelieerde sectoren mogen niet hun snor drukken. Je kunt boeren niet vanalles opleggen, terwijl duidelijkheid over de reductieopgave voor industrie en mobiliteit uitblijft. De ChristenUnie wil dat het kabinet hier doorpakt.

Diezelfde zorg heeft de ChristenUnie over de vrijwillige opkoopregelingen. Deze zien er op papier mooi uit, maar gaan pas in april open, en alleen als Brussel deze tijdig goedkeurt. Tegelijk sluit het kabinet verplichtende instrumenten niet uit, terwijl we allemaal weten: het juridische spoor is vaak het traagste spoor. Voor snelle stikstofreductie werkt vrijwillige ruimhartige opkoop, het stellen van normen en het bieden van ruimte aan innovatie en ondernemerschap veel en veel sneller. En dat is cruciaal voor PAS-melders, die nu te lang in onzekerheid verkeren.

Last but not least is het goed dat er een einde komt aan de geitenpaadjes en natuurherstel echt voorop komt te staan. En dat water eindelijk de sturende rol krijgt die het verdient in ons waterland. Tegelijkertijd vraagt dat, als het grondwaterpeil stijgt, soms verstrekkende en kostbare aanpassingen van boeren. Daarom is het belangrijk dat het Landbouwakkoord er snel komt, dat per gebied wordt gekeken wat er nodig en mogelijk is en dat boeren zekerheid krijgen dat in deze gebieden ook met een minder intensieve vorm van landbouw een goede boterham te verdienen is.

Door met de strijd tegen roofinvesteerders die vakantieparken opkopen

SP SP Nederland 24-11-2022 09:57

Onlangs gaf de minister in het Kamerdebat aan dat er inderdaad meer moet gebeuren. Hij stelt met de nieuwe actieagenda over vakantieparken aan de slag te gaan en verwacht in het eerste kwartaal van 2023 daarop terug te komen. Hoewel dat eindelijk een stap in de goede richting is, is het in de ogen van de SP te mager. SP-Kamerlid Sandra Beckerman: "Ik ben blij dat minister de Jonge naar eigen zeggen een 'bekering' heeft ondergaan over dit onderwerp. Maar er gebeurt nog steeds te weinig en het gaat te langzaam. Mensen kunnen niet meer wachten".

We stellen daarom voor om vakantieparken te reguleren door een vergunningstelsel voor gemeenten te organiseren en een opkoopfonds daarvoor in het leven te roepen. Ook roepen we op om de Wet voorkeursrecht gemeenten te wijzigen, zodat deze een voorrangspositie krijgen bij de verkoop van vakantieparken. Recreanten moeten worden beschermd tegen de opkoop van vakantieparken door dit wettelijk vast te leggen, zodat zij zijn beschermd tegen de opkoop van vakantieparken en de herstructurering van vakantieparken, wat betekent dat het park zo wordt aangepast dat er geen ruimte meer is voor de bestaande recreanten.

De massale aankoop van vakantieparken door roofinvesteerders heeft de aandacht van de landelijke politiek en dat is niet zonder reden. De 'verroompottisering' van vakantieparken is een landelijke trend. Grote ketens kopen in rap tempo particuliere campings en vakantieparken op om er vaak ten koste van de natuur luxe resorts van te maken. Op deze wijze ontstaan overal dezelfde soort eenvormige parken zonder lokaal eigenaarschap en zijn zowel recreanten als de natuur de dupe.

Eerder al overhandigden de Stichting RecreantenRecht, Stichting Recreanten in Actie, Vakantiepark Sandevoerde en Vereniging Parkbelangen Leekstermeer een manifest aan de Tweede Kamer met concrete verbeterpunten, zoals het eerste recht van eerste koop door recreanten, een marktconforme vergoeding bij verplaatsing en een maatschappelijke kosten-baten analyse verplicht te stellen om de impact op bijvoorbeeld natuur, milieu en verkeer te meten. Ook leidde het Rondetafelgesprek Vakantieparken tot het nodige draagvlak hiervoor in de Tweede Kamer.

Partij voor de Dieren brengt duurzaam bouwen dich­terbij

Partij voor de Dieren Partij voor de Dieren Nederland 24-11-2022 00:00

Greenwashing in de bouw moet worden voorkomen en bestreden dankzij een aangenomen motie van de Partij voor de Dieren. Het voorstel werd door PvdD-Kamerlid Eva van Esch ingediend tijdens een woondebat met de minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening Hugo de Jonge. Tijdens dat debat vroeg Van Esch aandacht voor duurzaam en circulair bouwen. Duurzaam bouwen wordt steeds belangrijker. De beton- en cementindustrie is wereldwijd verantwoordelijk voor grofweg 8% van de broeikasgasuitstoot. Er is dus veel klimaat- en milieuwinst te behalen met een overstap naar duurzamere (bio-based) bouwmaterialen. De minister is ook van plan om de bouw duurzamer te maken maar heeft nog te weinig zicht op hoe zijn beleid uitpakt. Omdat producenten weten dat ‘milieuprestatie’ steeds belangrijker wordt, laten zij hun materialen zo duurzaam mogelijk overkomen, regelmatig ten koste van het milieu (greenwashing). Van Esch: “Iedereen begrijpt dat er weinig van klopt wanneer beton rekent met een recyclingspercentage van 99% omdat het naderhand vermalen onder een snelweg kan worden gelegd als fundering. Vaak blijkt ook dat er informatie in de database ontbreekt of achterhaald is. Dat moet beter als we ervoor willen zorgen dat de duurzame bouwmaterialen verkozen worden boven de vervuilendere varianten.” De aangenomen motie van de Partij voor de Dieren dwingt de regering de kwaliteit en hoeveelheid beschikbare data in het milieuprestatiestelsel te verbeteren en strikt toe te zien op de kwaliteit hiervan. Zo wordt duurzaam bouwen weer een stap dichterbij gebracht.

Maak van Black Friday een Give Away Friday!

ChristenUnie ChristenUnie Nederland 23-11-2022 10:54

Door Stieneke van der Graaf, Pieter Grinwis op 23 november 2022 om 11:45

Maak van Black Friday een Give Away Friday!

Vrijdag is het weer ‘Black Friday’. Met extreme deals worden we op deze koopjesdag met z’n alle de winkels en webshops ingelokt. En vaak kopen we bij het zien van een leuke deal meer dan we nodig hebben, of kopen we spullen die niet op ons lijstje stonden. Tegelijkertijd zal deze ‘feestdag’ van het consumentisme aan veel mensen noodgedwongen voorbijgaan, omdat ze in deze tijd de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen.

Waar wij denken minder te hoeven te betalen voor die felbegeerde gadgets, hebbedingetjes of kleding, betaalt onze aarde de échte prijs. Babette Porcelijn schrijft in haar boek ‘De verborgen impact’ dat uit onderzoek van CE Delft uit 2018 blijkt dat voor de gemiddelde Nederlander de milieu-impact van spullen het grootst is. We staan er niet bij stil, maar om al die spullen te produceren is water en land nodig. Het online kopen en retourneren van kleding zorgt daarnaast ook voor gigantische verspilling: jaarlijks worden wel 1,2 miljoen kledingstukken vernietigd. Dit alles heeft impact op de biodiversiteit, het milieu en natuurlijk het klimaat.

Waarom laten we ons toch zo graag verleiden op die ‘Black Friday’? Veel mensen denken dat het kopen van spullen gelukkiger maakt, zo blijkt uit onderzoek van Milieu Centraal. Als dat gevoel van geluk rondom een voorwerp is weggeëbd, of wanneer het product kapot gaat, gooien we het weg of geven het aan een kringloopwinkel, die de grote stroom aan spullen vaak nauwelijks aan kan. Het was nog geen twee generaties terug vele malen normaler om kleding te herstellen of schoenen te repareren.

Hoe brengen we die manier van leven weer terug?  Daarvoor moeten zelf afvragen of wij kunnen leren leven van genoeg, én hebben we elkaar nodig, bij het delen, doorgeven en lenen van spullen.

Een dezer dagen wordt de energiecompensatie van 190 euro over deze maand uitgekeerd. Voor veel mensen helaas een bittere noodzaak. De energiecrisis hakt er hard in, met name bij de financieel kwetsbaarste mensen, die vaak in een tochtig (huur)huis wonen zonder mogelijkheden om dit te verduurzamen.

Maar niet iedereen heeft de 190 euro écht nodig. Er zijn dan ook veel prachtige initiatieven opgestart om je 190 euro goed te besteden, als je het zelf niet hard nodig hebt. Bekende fondsen, zoals Armoedefonds en Voedselbank kunnen het geld goed gebruiken. Ook veel kerken hebben mooie projecten, zoals gratis maaltijden, supermarktbonnen of isolatiefondsen. Of kijk ook eens rond in je eigen kring of wijk, wie weet ken je iemand die 190 euro goed kan gebruiken?

Kortom, daar waar de oproep dezer dagen luid klinkt om geld vooral uit te geven aan spullen waar je ook best zonder kunt, is het hoog tijd voor een tegengeluid. Ontzie onze aarde op deze dag door geen spullen te kopen, en help iemand die het hard nodig heeft. Dit jaar geen Black Friday, maar ‘Give away Friday’!

Dit opinieartikel verscheen eerder in het Algemeen Dagblad

Tata Steel twee jaar later nog steeds even gevaarlijk voor omgeving

Partij voor de Dieren Partij voor de Dieren Nederland 23-11-2022 00:00

De Partij voor de Dieren heeft Kamervragen gesteld naar aanleiding van een herhaalonderzoek van het RIVM waaruit blijkt dat de hoeveelheid schadelijke stoffen waaraan omwonenden van Tata Steel worden blootgesteld de afgelopen twee jaar niet is afgenomen. “Onaanvaardbaar dat de leefomgeving van omwonenden doorgaand wordt vervuild met kankerverwekkende stoffen”, aldus PvdD-Kamerlid Eva van Esch. Het beeld is per dorp of stad wel iets anders dan in 2020, maar dit komt enkel door de windrichting. Volgens de Partij voor de Dieren moeten omwonenden van bedrijven zoals Tata Steel te allen tijde worden beschermd tegen de uitstoot van schadelijke stoffen en zou het niet van de windrichting moeten afhangen of omwonenden hieraan worden blootgesteld of niet. Wat de Partij voor de Dieren betreft, moeten de meest vervuilende onderdelen van Tata Steel zo snel mogelijk worden gesloten omdat dit de snelste manier is om de gezondheid van omwonenden te beschermen. Daarnaast wil de Partij voor de Dieren dat het kabinet zo snel mogelijk de milieu- en gezondheidseffecten van de verschillende toekomstscenario’s van Tata Steel onafhankelijk en transparant in beeld laat brengen. Dit was in september 2021 al beloofd, maar vooralsnog niet nagekomen. Van Esch roept de staatssecretaris op om de belofte alsnog te vervullen en vraagt of dan ook de effecten van de scenario’s recycling en afschaling worden meegenomen.